I NZ 25/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 27 sierpnia 2025 r.
SSN Mirosław Sadowski
w sprawie z powództwa E. sp. z o.o. sp. k. w R.,
przeciwko Prezesowi Regulacji i Energetyki,
o wydanie świadectwa pochodzenia dla energii elektrycznej
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw
Publicznych w dniu 27 sierpnia 2025 r.,
zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia
17 lutego 2025 r. w sprawie o sygn. akt VII AGz 528/24
1. oddala zażalenie;
2. zasądza od E. sp. z o.o. sp. k. w R. na rzecz Prezesa Urzędu
Regulacji Energetyki kwotę 360 zł (trzysta sześćdziesiąt złotych)
tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu
zażaleniowym.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 16 października 2024 r., sygn. akt VII AGz 528/24,
Sąd Apelacyjny oddalił zażalenie powodowej spółki na postanowienie
Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 24 czerwca 2024 r., sygn. akt VII
AGz 298/24, w przedmiocie odrzucenia oznaczonego jako „apelacja” zażalenia
powódki, wniesionego przez nią na postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie
– SOKiK z dnia 26 lutego 2024 r. sygn. akt XVII Amz 17/23.
I NZ 25/25
2
Skargę kasacyjną od przywołanego na wstępie postanowienia Sądu
Apelacyjnego wydanego w postępowaniu zażaleniowym na skutek zażalenia
wniesionego do innego składu sądu drugiej instancji, wniósł w dniu 30 grudnia
2024 r. pełnomocnik powodowej spółki.
Postanowieniem z dnia 17 lutego 2025 r., sygn. akt VII AGz 528/24,
Sąd Apelacyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną.
Na powyższe postanowienie zażalenie wywiodła strona powodowa,
zaskarżając je w całości.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie:
1. Art. 3981 § 2 k.p.c. - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie
i w konsekwencji uznanie, że skarga kasacyjna od postanowienia
Sądu Apelacyjnego w przedmiocie oddalenia zażalenia jest niedopuszczalna;
2. Art. 3984 § 1 k.p.c. - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie
iw konsekwencji uznanie, że skarga kasacyjna nie spełnia wymagań określonych
we wskazanym przepisie co skutkowało odrzuceniem skargi kasacyjnej;
3. Art. 3986 § 1 k.p.c. - poprzez jego zastosowanie i w konsekwencji
odrzucenie skargi kasacyjnej;
4. Art. 47956 § 2 k.p.c. - poprzez jego błędne zastosowanie i w konsekwencji
nieuwzględnienie skargi kasacyjnej co spowodowało nierozpatrzenie sprawy
Powoda przez Sąd Najwyższy.
Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego
postanowienia i uwzględnienie skargi kasacyjnej od postanowienia
Sądu Apelacyjnego w Warszawie w przedmiocie oddalenia zażalenia.
Na powyższe zażalenie odpowiedź wniósł pozwany domagając
się jego oddalenia w całości oraz zasądzenia od powoda na swoją rzecz kosztów
postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm
przepisanych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie jest niezasadne i zasługuje na oddalenie.
I NZ 25/25
3
Na wstępie należy zaznaczyć, że ustawodawca przewidział szereg
warunków, jakie spełnić musi skarżący, aby wnoszona przez niego skarga
kasacyjna mogła zostać rozpoznana przez sąd. Dotyczą one m.in. wartości
przedmiotu sporu, podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi, charakteru
stawianych zarzutów, kategorii orzeczeń, od których skarga może zostać wniesiona.
Ustawodawca nie pozostawia w tym względzie swobody, a odstępstwa
od przyjętych zasad uregulował wprost w przepisach Kodeksu postępowania
cywilnego.
Zgodnie z przepisem art. 3981 § 1 k.p.c., od wydanego przez sąd drugiej
instancji prawomocnego wyroku lub postanowienia w przedmiocie odrzucenia
pozwu albo umorzenia postępowania kończących postępowanie w sprawie strona,
Prokurator Generalny, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka
może wnieść skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego, chyba że przepis
szczególny stanowi inaczej.
Należy dodać, że użyte przez ustawodawcę sformułowanie zawarte
na końcu przywołanego przepisu („chyba że przepis szczególny stanowi inaczej”)
należy interpretować zawężająco, a nie, jak chce skarżący - w sposób
rozszerzający. Wyjątki, o których mowa w przepisie art. 3981 § 1 k.p.c. in fine,
muszą zostać konkretnie wskazane. Dotyczy to zarówno podmiotów, które wnoszą
skargę kasacyjną, jak i rodzajów rozstrzygnięć. Nie można przyjąć, że milczenie
ustawodawcy w tym względzie powinno być odczytywane jako przyzwolenie
na dowolne wprowadzanie kolejnych wyjątków. Naruszałoby to bowiem zasadę
zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa.
Jeżeli ustawodawca zechciałby, aby w sprawach w zakresu regulacji energetyki
skarga kasacyjna przysługiwała również w przypadku innych orzeczeń
niż prawomocny wyrok lub postanowienie w przedmiocie odrzucenia pozwu albo
umorzenia postępowania kończących postępowanie, powinien wskazać takie
wyjątki wprost.
Przywołany przez skarżącego przepis art. 47956 k.p.c. stanowi lex specialis,
jednakże nie w stosunku do przepisu art. 3981 § 1 k.p.c., ale wobec art. 3982 § 1
k.p.c. Nie można wobec tego uznać go za wyłączający stosowanie innych norm
ogólnych, dotyczących wnoszenia skarg kasacyjnych - w tym również właśnie tych,
I NZ 25/25
4
które dotyczą rodzajów rozstrzygnięć, od których skarga taka może być wniesiona.
Przyjęcie innej interpretacji stanowiłoby naruszenie zasad dotyczących relacji
zachodzących pomiędzy przepisami ogólnymi i szczególnymi. W przypadku,
gdy ustawa nie wprowadza rozwiązań szczególnych w danym zakresie,
zastosowanie znajdują normy ogólne. W niniejszej sprawie jest to przepis art. 3981
§ 1 k.p.c.
Reasumując zdaniem Sądu Najwyższego, oznacza to także, że w przypadku
innych niż wymienione postanowień, skarga kasacyjna nie jest przedmiotowo
dopuszczalna.
Wskazane w skardze kasacyjnej orzeczenie Sądu Apelacyjnego do żadnej
ze wskazanych wyżej kategorii nie należy. Nie jest bowiem wyrokiem,
ani postanowieniem w przedmiocie odrzucenia odwołania, ani w przedmiocie
umorzenia postępowania — i samo to decyduje już o niedopuszczalności
zaskarżenia go skargą kasacyjną.
Postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 16 października 2024 r. dotyczy
oddalenia zażalenia powodowej spółki na postanowienie Sądu Apelacyjnego
w Warszawie z dnia 24 czerwca 2024 r., którym sąd drugiej instancji odrzucił
oznaczone jako „apelacja" zażalenie powodowej spółki na postanowienie Sądu
Okręgowego w Warszawie — SOKiK z dnia 26 lutego 2024 r. wydane w sprawie
XVII Amz 17/23, którym sąd pierwszej instancji oddalił z kolei zażalenie powoda
na postanowienie Prezesa URE odmawiające powodowej spółce wydania
świadectwa dla pochodzenia energii.
W świetle art. 3981 §1 k.p.c., skarga kasacyjna nie jest dopuszczalna
od postanowień sądu drugiej instancji w przedmiocie odrzucenia apelacji, jak
i od postanowień sądu drugiej instancji wydawanych na skutek rozpoznania
zażaleń na postanowienia tego sądu o odrzuceniu apelacji wniesionych
na podstawie art. 3942 §1 k.p.c., ani tym bardziej od postanowień wydanych
przez ten sąd na skutek rozpoznania zażaleń na postanowienia tego sądu
o odrzuceniu zażalenia.
Podkreślić należy, iż regulacja art. 3981 §1 k.p.c. wyłącza dopuszczalność
skargi kasacyjnej od innych niż enumeratywnie w niej wymienionych
I NZ 25/25
5
prawomocnych postanowień sądu drugiej instancji, chociażby kończyły
one postępowanie w sprawie.
Od wskazanego przez skarżącego postanowienia Sądu Apelacyjnego
wydanego w postępowaniu zażaleniowym skarga kasacyjna zatem nie przysługuje
i jako taka jest niedopuszczalna.
Skargę kasacyjną niespełniającą wymagań określonych w art. 3984 §1 k.p.c.,
podobnie jak skargę nieopłaconą oraz skargę, której braków nie usunięto
w terminie lub z innych przyczyn niedopuszczalną, Sąd drugiej instancji odrzuca
na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 3986 §2 k.p.c.
Z tych względów zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 39814 k.p.c.
w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.
O kosztach postępowania zażaleniowego Sąd Najwyższy orzekł
na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c.,
art. 3941 § 3 k.p.c. i art. 39821 k.p.c. Zasądzoną z tytułu obowiązku ich zwrotu
od skarżącego na rzecz pozwanego kwotę 360 zł stanowi wynagrodzenie
pełnomocnika pozwanego będącego radcą prawnym, której wysokość ustalono
na podstawie § 14 ust. 2 pkt 3 w zw. z § 10 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców
prawnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1935).
[r.g.]
