I NWW 30/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 31 marca 2026 r.
SSN Paweł Księżak
w sprawie z powództwa M.W.
przeciwko Skarbowi Państwa - Sądowi Apelacyjnemu w Warszawie
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 marca 2026 r. w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej
i Spraw Publicznych
w przedmiocie wniosku o wyłączenie sędziego Sądu Apelacyjnego w Łodzi M. M.
od orzekania w sprawie I ACa 82/26
stwierdza swoją niewłaściwość i przekazuje sprawę Sądowi
Apelacyjnemu w Łodzi.
UZASADNIENIE
Pismem oznaczonym datą 5 lutego 2026 r. M.W. wniósł o wyłączenie
sędziego Sądu Apelacyjnego w Łodzi X. Y. od rozpoznania sprawy o sygn. I ACa
82/26.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 5 czerwca 2022 r.,
wydanym w sprawie C 204/21, Trybunał uznał, że Rzeczpospolita Polska naruszyła
prawo Unii Europejskiej m.in. poprzez przyjęcie i utrzymanie w mocy art. 26
§ 2 i 4-6 oraz art. 82 §§ 2-5 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym
I NWW 30/26
2
(dalej: „u.SN”) w zmienionym brzmieniu, jak również art. 10 ustawy z dnia 20
grudnia 2019 r. o zmianie ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, ustawy
o Sądzie Najwyższym oraz niektórych innych ustaw, przekazując do wyłącznej
właściwości Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego
rozpoznawanie zarzutów i zagadnień prawnych dotyczących braku niezależności
sądu lub braku niezawisłości sędziego. Na tej podstawie, zdaniem Trybunału
Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom
ciążącym na niej zgodnie z art. 19 ust. 1 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej w
związku z art. 47 karty praw podstawowych oraz na podstawie art. 267 Traktatu o
Funkcjonowaniu Unii Europejskiej i zasady pierwszeństwa prawa Unii.
W ocenie Sądu Najwyższego wskazane orzeczenie, zgodnie z art. 91 ust. 2,
w związku z art. 91 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz zasadami
efektywności i lojalnej współpracy, winno być wykonane – w zakresie posiadanych
kompetencji – przez wszystkie organy państwa, w tym również przez organy
wymiaru sprawiedliwości. W niniejszej sprawie realizacja przedmiotowego wyroku
musi zatem polegać na przekazaniu sprawy do sądu, który byłby właściwy
do rozpoznania wniosku strony przy pominięciu dyspozycji art. 26 § 2 u.SN. Nie
ulega przy tym wątpliwości, że przy pominięciu treści wskazanego przepisu sprawa,
w której został złożony wniosek o wyłączenie sędziów nie należy do właściwości
Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych, określonej w art. 26 § 1 u.SN.
Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie art. 200 § 11 i §
14 w zw. z art. 52 § 1 k.p.c. przekazał wniosek według właściwości Sądowi
Apelacyjnemu w Łodzi.
[r.g.]
