I KZ 46/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 1 października 2025 r.
SSN Jacek Błaszczyk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 1 października 2025 r.,
w sprawie S.S.
zażalenia obrońcy skazanego na zarządzenie sędziego Sądu Okręgowego w
Jeleniej Górze z dnia 31 lipca 2025 r., sygn. akt VI WKK 18/25
o odmowie przyjęcia kasacji obrońcy skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w
Jeleniej Górze z dnia 13 maja 2025 r., sygn. akt VI Ka 35/25,
na podstawie z art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k. i art. 466 § 1 k.p.k.
p o s t a n o w i ł
utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie
UZASADNIENIE
Zarządzeniem z dnia 31 lipca 2025 r., w sprawie VI WKK 18/25, sędzia Sądu
Okręgowego w Jeleniej Górze, na mocy art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 523 § 1
k.p.k., odmówił przyjęcia kasacji wniesionej od wyroku Sądu Okręgowego w
Jeleniej Górze z dnia 13 maja 2025 r., sygn. akt VI Ka 35/25, przez obrońcę z
wyboru skazanego S.S., wobec jej niedopuszczalności z mocy ustawy. Wskazano,
że zgodnie z art. 523 § 2 k.p.k. kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie
skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę
pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. To
ograniczenie zgodnie z art. 523 § 4 k.p.k. nie dotyczy kasacji wniesionej z powodu
I KZ 46/25
2
uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. Tymczasem w przedmiotowej sprawie
oskarżony został skazany na karę łączną roku pozbawienia wolności z
warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Niedopuszczalne i nieskuteczne zatem
jest podnoszenie przez obrońcę zarzutów obrazy innych przepisów prawa, poza
uchybieniami wymienionymi w art. 439 k.p.k.
Zażalenie na to zarządzenie złożył obrońca S.S., podnosząc zarzut
naruszenia art. 523 § 1 k.p.k. W konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonego
zarządzenia i przekazanie kasacji do rozpoznania Sądowi Najwyższemu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zażalenie nie jest zasadne.
Z akt sprawy wynika, że na mocy wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej
Górze z dnia 23 października 2024 r. sygn. akt II K 1888/22 S.S. został skazany na
karę łączną roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania
na 3-letni okres próby.
Następnie na skutek apelacji wniesionych przez obrońcę oskarżonego i
pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych Sąd Okręgowy vw Jeleniej Górze wyrokiem
z dnia 13 maja 2025 r., sygn. akt VI Ka 35/25 zmienił zaskarżony wyrok w zakresie
orzeczonych obok kary obowiązków i pozostawił zaskarżony wyrok w mocy w
odniesieniu do orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności z warunkowym
zawieszeniem jej wykonania.
Od tego wyroku Sądu odwoławczego kasację wniósł obrońca z wyboru
skazanego S.S. – adw. K.M. W kasacji przedstawiła zarzuty rażącego naruszenia
prawa materialnego, tj. art. 257 k.k. oraz prawa procesowego, tj. przepisów: art. 4,
art. 7, art. 410, art. 458 i art. 437 k.p.k., art. 170 § 1 pkt 2-6, art. 6, art. 458, art. 437
k.p.k., art. 193, art. 458, art. 437 k.p.k., a także zarzuciła sprzeczność wewnętrzną
w ustaleniach faktycznych Sądu Okręgowego.
Sąd Najwyższy stwierdza, iż analiza przedmiotowej sprawy musi
prowadzić do oczywistego i jednoznacznego wniosku, że skoro oskarżony został
skazany na karę łączną pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej
I KZ 46/25
3
wykonania, to niedopuszczalne i nieskuteczne jest podnoszenie przez obrońcę
zarzutów obrazy innych przepisów prawa, poza uchybieniami wymienionymi w art.
439 k.p.k. – a takich w kasacji nie przedstawiono. Tego faktu nie zmienia próba
wykazania w zażaleniu, że uchybienia przedstawione w kasacji są tak istotne i
rażące, że praktycznie mają rangę bezwzględnych podstaw odwoławczych z art.
439 § 1 k.p.k., a zatem skazanemu z tego tytułu miałoby przysługiwać prawo do
wniesienia kasacji.
Trafnie podniesiono w zaskarżonym zarządzeniu, że zgodnie z art. 523 § 2
k.p.k. kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za
przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez
warunkowego zawieszenia jej wykonania.
W tej sytuacji zażalenie obrońcy skazanego na zarządzenie sędziego Sądu
Okręgowego w Jelniej Górze z dnia 31 lipca 2025 r. należało uznać za
bezpodstawne, a więc nie mogło wywrzeć skutku w postaci uchylenia
zaskarżonego rozstrzygnięcia. Tym bardziej było bezskuteczne, że w uzasadnieniu
tego środka zaskarżenia podniesiono wyłącznie zarzuty skierowane przeciwko
wyrokowi Sądu drugiej instancji (co jest uprawnione w kasacji), a nie przeciwko
samemu zarządzeniu.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji.
[WB]
[a.ł]
