I KZ 37/22

Sygn. akt I KZ 37/22

POSTANOWIENIE

Dnia 28 czerwca 2022 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Dariusz Kala (przewodniczący)
‎SSN Antoni Bojańczyk
‎SSN Marek Motuk (sprawozdawca)

w sprawie skazanego K. K.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej

na posiedzeniu w dniu 28 czerwca 2022 r.

zażalenia skazanego

na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 marca 2022 r., sygn. akt I KO 57/21

o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania wobec jego oczywistej bezzasadności

na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.

p o s t a n o w i ł

utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 16 marca 2022 r., sygn. akt I KO 57/21, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia wniosku K. K. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym postanowieniem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 29 września 2021 r., utrzymującym w mocy postanowienie Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 30 czerwca 2021., sygn. akt II AKo (…) – wobec uznania, że wniosek ten jest oczywiście bezzasadny.

Zażalenie na wyżej wymienione postanowienie wniósł K. K.. W  jego uzasadnieniu skarżący w sposób ogólnikowy zakwestionował stanowisko Sądu Najwyższego na temat oczywistej bezzasadności złożonego wniosku o wznowienie postępowania, domagając się merytorycznego rozpoznania przedstawionych w nim argumentów i przestrzegania przez sądy przepisów prawa. Żalący wyraził swoją nieufność wobec działalności sądów oraz zarzucił Sądowi Najwyższemu ukrywanie „patologii w szeregach sędziów”, którzy – zdaniem skarżącego – „powinni przejść weryfikację znajomości prawa”. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie.

W trybie art. 545 § 3 k.p.k., w którym wydane zostało zaskarżone postanowienie, Sąd Najwyższy dokonał oceny wniosku K. K. pod kątem tego, czy podane przez niego okoliczności mogą być w ogóle podstawą wznowienia postępowania, a więc czy mieszczą się w katalogu zawartym w przepisach rozdziału 56 Kodeksu postępowania karnego. Przeprowadzona kontrola instancyjna wykazała, że Sąd Najwyższy w pisemnych motywach rozstrzygnięcia zaskarżonego postanowienia prawidłowo przyjął, że skazany w złożonym wniosku nie przedstawił okoliczności, które uzasadniałyby przeprowadzenie postępowania wznowieniowego. Stąd też decyzja Sądu Najwyższego o skorzystaniu z trybu określonego w art. 545 § 3 k.p.k. – z uwagi na oczywistą bezzasadność wniosku o wznowienie postępowania – jest jak najbardziej właściwa.

Treść złożonego środka odwoławczego – stanowiąca w istocie emanację osobistych odczuć i przekonań autora zażalenia co do ogólnego funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości w sprawach toczących z jego udziałem, w tym też w aspekcie niezawisłości sędziowskiej – nie podważa zasadności zaskarżonego postanowienia. Skarżący w złożonym zażaleniu ograniczył się do przedstawienia osobistej oceny realiów przedmiotowej sprawy i nie próbował nawet wykazać, aby Sąd Najwyższy, wydając skarżone orzeczenie, dopuścił się uchybień, które mogłyby mieć wpływ na słuszność decyzji o stwierdzeniu oczywistej bezzasadność wniosku skazanego. Samo subiektywne przekonanie wnioskodawcy, że orzekający w jego sprawie sąd był stronniczy, nie może być podstawą wznowienia postępowania zarówno na wniosek strony, jak też z urzędu.

Konkludując, skoro żadna ze wskazanych przez K. K. okoliczności nie mieści się w katalogu przesłanek wznowieniowych, to za prawidłową uznać należy decyzję Sądu Najwyższego o uznaniu wniosku o wznowienie postępowania za oczywiście bezzasadny i tym samym odmowie jego przyjęcia bez wzywania do usunięcia braków formalnych (art. 545 § 3 k.p.k.). W tym stanie rzeczy, przedstawiony w zażaleniu wniosek skazanego o wyznaczenie obrońcy z urzędu, uznać należy za bezprzedmiotowy.

Sąd Najwyższy nie odnotował też okoliczności, które można by oceniać w aspekcie uchybień wymienionych w art. 439 § 1 k.p.k., a zatem takich, które podlegają uwzględnieniu z urzędu.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia.