I KZ 36/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 10 września 2025 r.
SSN Eugeniusz Wildowicz
w sprawie W. S.
wobec którego warunkowo umorzono postępowanie karne o czyn z art. 212 § 2
k.k.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 10 września 2025 r.,
zażalenia obrońcy
na zarządzenie Przewodniczącego VII Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu
Okręgowego w Opolu
z dnia 27 czerwca 2025 r., sygn. akt VII WKK 10/25
o odmowie przyjęcia kasacji
na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.
p o s t a n o w i ł
1. utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie,
2. obciążyć W. S. kosztami postępowania zażaleniowego.
UZASADNIENIE
W dniu 23 czerwca 2025 r. do Sądu Okręgowego
w Opolu wpłynęła kasacja obrońcy W. S. od wyroku Sądu Okręgowego w Opolu z
dnia 28 kwietnia 2025 r., sygn. akt VII Ka 1117/24, utrzymującego w mocy wyrok
Sądu Rejonowego w Kluczborku z dnia 31 października 2024 r., sygn. akt II K
202/24, warunkowo umarzającego względem W. S. na okres roku postępowanie
I KZ 36/25
2
karne o czyn z art. 212 § 2 k.k. Wyrokiem tym Sąd Rejonowy orzekł ponadto
nawiązkę od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego Ł. W. w wysokości 1.000 zł
oraz zobowiązał W. S. do publicznych przeprosin pokrzywdzonego na łamach
portalu F..
Sąd Okręgowy w Opolu, po rozpoznaniu apelacji wniesionej osobiście przez
oskarżonego, wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2025 r., sygn. akt VII Ka 1117/24,
utrzymał zaskarżony wyrok w mocy.
Obrońca W. S. wniósł w jego imieniu kasację od wyroku Sądu
odwoławczego, zaskarżając go w całości i zarzucając rażącą obrazę art. 212 § 1
k.k. i art. 5 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 6 ust. 2 Dyrektywy PE nr
2016/343 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów
domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu
karnym. Podnosząc powyższe, obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i
przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Opolu do ponownego rozpoznania w
postępowaniu odwoławczym.
Zarządzeniem z dnia 27 czerwca 2025 r., Przewodniczący VII Wydziału
Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w Opolu na podstawie art. 530 § 2
k.p.k. w zw. z art. 523 § 2 k.p.k. odmówił przyjęcia kasacji jako niedopuszczalnej z
mocy ustawy.
Na powyższe zarządzenie zażalenie złożył obrońca oskarżonego,
zaskarżając je w całości i podnosząc, że zarządzenie zostało wydane przez
podmiot nieuprawniony, a nadto narusza treść art. 530 § 2 k.p.k., ponieważ
podniesione w kasacji obrońcy zarzuty spełniają kryteria opisane w art. 523 § 1
k.p.k.
W konkluzji wniósł „o uchylenie zaskarżonego zarządzenia jako wydanego z
naruszeniem art. 530 § 1 i 2 k.p.k.”
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy odnieść się do kwestii uprawnień
przewodniczącego wydziału do wydawania zarządzeń o przyjęciu lub odmowie
I KZ 36/25
3
przyjęcia kasacji. Jak słusznie zauważył skarżący, z treści art. 530 § 1 i 2 k.p.k.
wynika, że zadania te należą do prezesa sądu. Powyższe nie jest jednak
równoznaczne z koniecznością osobistego ich wykonywania przez ten organ. Może
on bowiem scedować część przysługujących mu kompetencji m.in. na
przewodniczących wydziałów, co zresztą jest powszechną praktyką, a znajduje
umocowanie w treści § 30 ust. 3 Regulaminu urzędowania sądów powszechnych
(Dz.U. z 2024 r. poz. 867 ze zm.). Oznacza to, że zaskarżone zarządzenie zostało
wydane przez osobę uprawnioną i nie nosi wad formalnych.
Przedmiotowe zarządzenie jest prawidłowe także pod względem
merytorycznym. Słusznie przewodniczący wydziału odmówił przyjęcia kasacji
obrońcy – czyli kasacji na korzyść oskarżonego – od orzeczenia utrzymującego w
mocy wyrok warunkowo umarzający postępowanie. Jak bowiem wynika z treści art.
523 § 2 k.p.k., „kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania
oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia
wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania”, a ograniczenie to, zgodnie
z art. 523 § 4 k.p.k., nie obowiązuje jedynie w przypadku kasacji wnoszonych przez
tzw. podmiot szczególny (określony w art. 521 § 1 i 2 k.p.k.) lub wnoszonych z
powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. Stosując regułę prawniczego
wnioskowania zwaną rozumowaniem a contrario – która powinna być znana także
autorowi rozpoznawanego zażalenia – z powyższego można, a nawet należy
wywodzić, że każda kasacja na korzyść strony, która nie została skazana na karę
bezwzględnego pozbawienia wolności, która nie została wniesiona przez podmiot
szczególny lub nie opiera się na zarzutach stanowiących bezwzględne przyczyny
odwoławcze, jest niedopuszczalna z mocy ustawy. Aby to stwierdzić nie ma
potrzeby odwoływania się do ustawowego katalogu niedopuszczalnych środków
zaskarżenia czy też definicji samej niedopuszczalności, co postuluje skarżący,
utrzymując, że przedstawione wyżej, a zastosowane przez przewodniczącego
wydziału, rozumowanie stanowi samowolne wyjście poza granice prawa. Wykładnia
prawa, której przejawem jest stosowanie reguł inferencyjnych (m.in. właśnie
wnioskowania a contrario), stanowi normalne i przyjęte w naukach prawnych
narzędzie wypełniania luk w prawie, które jest przecież systemem abstrakcyjnym.
Budzi co najmniej zdziwienie, iż autor zażalenia, będący adwokatem, a więc osobą
I KZ 36/25
4
wielokrotnie w czasie studiów oraz praktyki zaznajamianą z powyższymi
zagadnieniami, uznaje taki sposób stosowania prawa, oparty o argumenty logiczne,
za naruszający dyspozycję art. 523 § 1 k.p.k. i na tej podstawie domaga się
uchylenia zarządzenia o odmowie przyjęcia kasacji.
Wobec stanowczego brzmienia wyżej cytowanych przepisów (art. 523 § 2 i 4
k.p.k.), za warunek dopuszczalności kasacji wniesionej na korzyść osoby, wobec
której warunkowo umorzone zostało postępowanie karne, uznaje się oparcie jej na
bezwzględnych podstawach odwoławczych.
Ponieważ lektura przedmiotowej kasacji prowadzi do wniosku, że
sformułowane w niej zarzuty takich uchybień nie podnoszą uchybień,
Przewodniczący Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w Opolu,
działając z upoważnienia Prezesa Sądu Okręgowego w Opolu, zasadnie odmówił
przyjęcia kasacji wniesionej przez obrońcę W. S. w przedmiotowej sprawie jako
niedopuszczalnej z mocy ustawy.
Mając na uwadze oczywistą bezzasadność zażalenia obrońcy oskarżonego,
należało utrzymać zaskarżone zarządzenie w mocy, na podstawie art. 637 w zw. z
art. 636 § 1 i 3 k.p.k. obciążając W. S. kosztami postępowania zażaleniowego.
[J.J.]
[a.ł]
