I KZ 27/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jarosław Matras
Dnia 8 lipca 2026 r.
w sprawie P. B.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 8 lipca 2026 r.
zażalenia obrońcy skazanego
na zarządzenie Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego we
Wrocławiu
z dnia 15 kwietnia 2026 r., sygn. akt II AKa 45/25,
o odmowie przyjęcia kasacji
na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k. w zw. z art. 530 § 3 k.p.k.
p o s t a n o w i ł
utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIE
Zarządzeniem Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego
we Wrocławiu z dnia 15 kwietnia 2026 r., sygn. akt II AKa 45/25, odmówiono
przyjęcia kasacji złożonej przez obrońcę skazanego P.B. od wyroku Sądu
Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 10 grudnia 2025 r. w sprawie o sygn. akt II AKa
45/25, wskazując, że prawomocnym wyrokiem skazano P. B. na karę pozbawienia
wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, a w kasacji obrońcy nie
zostały sformułowane zarzuty wskazujące na zaistnienie uchybień z art. 439 § 1
k.p.k., co skutkuje niedopuszczalnością kasacji.
I KZ 27/26
2
W zażaleniu na to zarządzenie, obrońca skazanego podniósł „naruszenie art.
439 § 1 pkt 10 k.p.k. poprzez pominięcie obrońcy w sytuacji gdy obrońca ani
skazany nie brali udziału w czynnościach w związku” a także, „art. 438 pkt 2 k.p.k.
poprzez obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść wyroku
w tym naruszenia art. 7 k.p.k. mająca na niego wpływ, skutkującą poczynieniem
błędnych ustaleń faktycznych i art. 410 kpk”. W zażaleniu nie zawarto wniosku
końcowego (art. 427 § 1 k.p.k.).
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.
Zażalenie jest oczywiście niezasadne. Treść zarzutów jak i uzasadnienia
zażalenia dowodzi, że skarżący nie rozumie czego dotyczyło zaskarżone
zarządzenie, a w związku z tym, także nie umie podnieść zarzutów co do tego
zarządzenia. Całe uzasadnienie zażalenie skupione jest na opisaniu toku
postępowania przygotowawczego, zarzutów co do podejmowanych w toku tego
postępowania czynności, a końcowo, braku właściwej kontroli tych kwestii tak przez
sąd pierwszej instancji, jak i sąd odwoławczy, tj. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu.
Warto zacytować ostatnie zdania tego zażalenia (oryginalna pisownia): „Na
potrzeby tego zażalenia obrońca podnosi li tylko zarzuty związane z brakiem jego
udziału w istotnych dla sprawy czynnościach dla spraw. Aktualne pozostają inne
zarzuty kasacji.” Tymczasem w zarządzeniu precyzyjnie wskazano, że skoro
prawomocnym wyrokiem orzeczono karę pozbawienia wolności z warunkowym
zawieszeniem jej wykonania, to kasację na korzyść można wnieść tylko wówczas,
gdy zostaną w niej podniesione zarzuty z art. 439 k.p.k. W zażaleniu należałoby
kwestionować podstawę wydanego zarządzenia oraz ewentualnie próbować
wykazywać, że wskazano w kasacji uchybienie z art. 439 k.p.k. (byłoby to
oczywiście praktycznie niemożliwe, skoro w zarzutach kasacji znalazł się zarzut
błędu w ustaleniach faktycznych), a nie opisywać tok postępowania
przygotowawczego oraz stanowiska sądów co do tego postępowania.
Z tych powodów należało orzec jak w postanowieniu.
[J.J.]
I KZ 27/26
3
[a.ł]
