I KZ 16/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 26 marca 2025 r.
SSN Jacek Błaszczyk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 26 marca 2025 r.,
w sprawie z zażalenia skazanego J.P.
na zarządzenie Przewodniczącej VI Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu
Okręgowego w Jeleniej Górze
z dnia 17 lutego 2025 r., sygn. akt VI Ka 472/24, o odmowie przyjęcia kasacji od
wyroku Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 12 września 2024 r., sygn. akt
VI Ka 472/24,
na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.
p o s t a n o w i ł :
utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 6 maja 2024 r., sygn.
akt II K 1665/23, J.P. został uznany za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu
z art. 222 § 1 k.k. w zw. z art. 224 § 2 k.k. i za to wymierzono mu karę 300 stawek
dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na 10 złotych.
W wyniku rozpoznania apelacji oskarżonego Sąd Okręgowy w Jeleniej
Górze wyrokiem z dni 12 września 2024 r., sygn. akt VI Ka 472/24 utrzymał
zaskarżone orzeczenie w mocy.
I KZ 16/25
2
Kasację od tego wyroku złożył osobiście oskarżony (k. 208).
W dniu 8 listopada 2024 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze wezwał
oskarżonego do sporządzenia i podpisania kasacji przez profesjonalnego
pełnomocnika, ewentualnie do złożenia wniosku o wyznaczenie obrońcy z urzędu
(k. 211).
W związku z oświadczeniem oskarżonego o niemożności pokrycia kosztów
obrony z wyboru i przedstawioną dokumentacją potwierdzającą sytuację finansową,
w dniu 4 grudnia 2024 r. oskarżonemu został wyznaczony obrońca z urzędu w celu
ewentualnego sporządzenia i wniesienia kasacji lub poinformowania Sądu o braku
podstaw do wniesienia kasacji (k. 215).
W dniu 16 grudnia 2024 r. wyznaczona z urzędu obrońca - adw. M.D. złożyła
opinię o braku podstaw do wniesienia kasacji (k. 217-218).
Pismem z dnia 18 grudnia 2024 r. skazany został poinformowany o treści
opinii obrońcy, a także pouczony o prawie do złożenia kasacji we własnym zakresie.
Nadto, oskarżony został pouczony, że odmowa wniesienia kasacji przez obrońcę
ustanowionego z urzędu nie stanowi podstaw do wyznaczenia kolejnego obrońcy z
urzędu (k. 222).
W dniu 9 stycznia 2025 r. oskarżony złożył pismo, w którym podniósł, że
wyznaczona z urzędu adwokat nie miała pełnego dostępu do materiału
dowodowego i w związku z tym wnosi o wyznaczenie innego obrońcy z urzędu (k.
224).
W dniu 10 stycznia 2025 r. odmówiono skazanemu wyznaczenia kolejnego
obrońcy z urzędu (k. 225).
W związku z niezłożeniem kasacji przez profesjonalnego pełnomocnika,
zarządzeniem z dnia 17 lutego 2025 r. odmówiono przyjęcia osobistej kasacji
oskarżonego.
I KZ 16/25
3
Zażalenie na to zarządzenie złożył oskarżony, który nie ustosunkowując się
w żaden sposób merytorycznie do zaskarżonego zarządzenia - wskazał, że jest
„wstrząśnięty stanem prawnym w Polsce”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
W realiach procesowych sprawy oskarżonemu został wyznaczony obrońca z
urzędu w celu zbadania podstaw do wystąpienia kasacją od wyroku Sądu
odwoławczego. Negatywny rezultat tej analizy stanowił przeszkodę do
sporządzenia przez obrońcę z urzędu kasacji i doprowadził do konieczności
wezwania J.P. do uzupełnienia braku formalnego osobistej kasacji poprzez jej
sporządzenie i podpisanie przez adwokata lub radcę prawnego ustanowionego z
wyboru. Nieuzupełnienie tego braku formalnego – niezależnie od sytuacji
finansowej oskarżonego – implikowało wydanie zarządzenia o odmowie przyjęcia
kasacji na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 526 § 2 k.p.k. i art. 429 § 1 k.p.k.
W tym kontekście należy podkreślić, że skorzystanie przez oskarżonego, w uwagi
na jego sytuację majątkową, z pomocy obrońcy z urzędu w celu zbadania podstaw
do wniesienia kasacji, może zasadniczo nastąpić tylko raz i sąd nie jest
zobligowany do wyznaczenia kolejnego obrońcy z urzędu. Wobec tego, że dalsze
uwagi oskarżonego w ogóle nie dotyczą zaskarżonego zarządzenia, a tylko ono
podlega kontroli Sądu Najwyższego w niniejszym postępowaniu, brak jest podstaw
do czynienia szerszych rozważań.
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.
[WB]
[a.ł]
I KZ 16/25
4
