I KO 6/25
ZARZĄDZENIE
Dnia 18 marca 2025 r.
Dnia 18 marca 2025 r. sędzia Sądu Najwyższego Kazimierz Klugiewicz, po
zapoznaniu się z pismem D.R., sygnalizującym konieczność wznowienia z urzędu
postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 9
września 2005 r., sygn. akt II AKa 86/05, zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego
we Wrocławiu z dnia 14 września 2004 r., sygn. akt III K 48/03,
nie stwierdzam podstaw do wszczęcia przez Sąd Najwyższy
postępowania o wznowienie z urzędu wskazanego wyżej
postępowania (art. 542 § 3 k.p.k.).
UZASADNIENIE
Pismem z dnia 17 grudnia 2024 r. D.R. złożył wniosek o wznowienie
postępowania, zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 9
września 2005 r., sygn. akt II AKa 86/05, zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego
we Wrocławiu z dnia 14 września 2004 r., sygn. akt III K 48/03. Wskazał, że wyrok
Sądu I instancji wydał skład orzekający, do którego sędzia został wybrany z
naruszeniem przepisów procedury karnej oraz gwarancji wynikających z
Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. W kolejnym piśmie z dnia 17 lutego 2025 r.
doprecyzował, że chodzi o sędziego X. Y., który miał być delegowany z sądu
rejonowego.
Inicjatywa ta nie może jedna przynieść oczekiwanego przez skazanego
rezultatu. Lektura wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 14 września
2004 r., sygn. akt III K 48/03, wskazuje, że wspomniany sędzia rzeczywiście brał
I KO 6/25
2
udział w wydaniu orzeczenia z sprawie skazanego, jednak był już wtedy sędzią
Sądu Okręgowego we Wrocławiu (k. 5838, t. XXXI). Poza tym fakt udziału w
składzie orzekającym sędziego delegowanego nie może być samodzielną
podstawą do stwierdzenia, że sąd nie był należycie obsadzony (postanowienie
Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 2024 r., IV KS 41/24).
Bezpodstawne są także ogólne uwagi dotyczące naruszenie standardów
konwencyjnych. Powołane przez skazanego orzeczenie ETPC w sprawie Chim i
Przywieczerski przeciwko Polsce (skargi nr 36661/07 i 38433/07) dotyczy
wprawdzie problematyki wyznaczania sędziów w ramach wynikającego z art. 6 ust.
1 EKPC prawa do sądu ustanowionego ustawą, to jednak brak jest podstaw do
stwierdzenia wadliwości składu orzekającego jako Sąd I i II instancji. Poza tym
nawet, jeżeli hipotetycznie doszłoby do tego rodzaju uchybienia, to jak wskazuje się
w orzecznictwie: „stwierdzone w wyroku Trybunału naruszenie prawa do «sądu
ustanowionego ustawą» (art. 6 ust. 1 Konwencji) przez nieprawidłowe wyznaczenie
sędziego do składu orzekającego, jeżeli nie jest powiązane z brakiem niezawisłości
czy bezstronności sędziego, nie daje podstawy do wznowienia postępowania
karnego” (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 lutego 2019 r., II KO 47/18;
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2025 r., IV KO 135/24).
Wolno na marginesie zauważyć, że niniejsza sprawa była już niejednokrotnie
przedmiotem rozpoznania przez Sąd Najwyższy i była badana przez
pełnomocników profesjonalnych w kontekście wystąpienia podstaw
wznowieniowych. Postanowieniem z dnia 1 marca 2007 r., sygn. akt V KK 137/06,
Sąd Najwyższy oddalił jako oczywiście bezzasadne kasacje obrońców (k. 6278, t.
XXXIII). Ponadto wyznaczony skazanemu z urzędu obrońca, po przeanalizowaniu
akt sprawy nie stwierdził podstaw do wznowienia postępowania (pismo z
15.10.2009 r. – k. 6334-6335, t. XXXIII). Podjęta przez skazanego kolejna
inicjatywa, z pomocą obrońcy z wyboru, również okazała się bezpodstawna
(postanowienie Sądu Najwyższego o oddaleniu wniosku o wznowienie
postępowania z dnia 8 września 2021 r., V KO 31/21 – k. 6686-6691, t. XXXV).
Na powyższe zarządzenie zażalenie nie przysługuje.
I KO 6/25
3
[WB]
[r.g.]
