I KO 44/25
ZARZĄDZENIE Dnia 26 września 2025 r.
Sędzia Sądu Najwyższego Dariusz Kala
w związku z pismem skazanego P. P. z dnia 10 kwietnia 2025 r. sygnalizującym
potrzebę wznowienia z urzędu postępowania o ułaskawienie zakończonego
postanowieniem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 25 marca 2025 r., sygn.
akt II AKo 47/25
na podstawie art. 542 § 3 k.p.k.
zarządza:
stwierdzić niedopuszczalność wznowienia z urzędu wyżej
opisanego postępowania.
UZASADNIENIE
Pismem z dnia 10 kwietnia 2025 r. (data sporządzenia pisma) skazany P. P.
zwrócił się do Sądu Najwyższego z wnioskiem o wznowienie z urzędu
postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z
dnia 25 marca 2025 r., sygn. akt II AKo 47/25, na mocy którego pozostawiono bez
dalszego biegu prośbę o ułaskawienie wniesioną przez skazanego. Jako podstawę
wznowienia postępowania skazany wskazał wystąpienie w postępowaniu o
ułaskawienie bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k.
spowodowanej faktem, że jeden z sędziów, zasiadających w składzie orzekającym,
który wydał ww. postanowienie, „został powołany w błędnej procedurze przez
upolitycznioną Krajową Radę Sądownictwa”.
I KO 44/25
2
Inicjatywa skazanego nie mogła przynieść oczekiwanego przez niego
rezultatu. Należy bowiem podzielić trafny pogląd, od lat prezentowany w
judykaturze, że postępowanie w przedmiocie ułaskawienia nie jest postępowaniem,
które może być objęte procedurą wznowieniową opisaną w rozdziale 56 kodeksu
postępowania karnego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 stycznia
2015 r., V KZ 55/14, zarządzenie sędziego Sądu Najwyższego z dnia 28 lipca
2015 r., II KO 31/15 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 lipca 2025 r.,
sygn. akt V KO 128/25).
W tej sytuacji jedynie na marginesie należy zauważyć, że Sąd Najwyższy,
m.in. w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 2 czerwca 2022 r., sygn. akt I KZP
2/22, wskazał, że brak jest podstaw do przyjęcia a priori, iż każdy sędzia sądu
powszechnego, który uzyskał nominację w następstwie brania udziału w konkursie
przed Krajową Radą Sądownictwa po 17 stycznia 2018 r. nie spełnia minimalnego
standardu bezstronności i niezawisłości, a każdorazowo sąd z jego udziałem jest
nienależycie obsadzony w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. Dla wykazania
zaistnienia w konkretnej sprawie stanu określanego mianem „nienależytej obsady
sądu” nie wystarczy odwołać się do instytucjonalnej nieprawidłowości powoływania
sędziów na podstawie procedury konkursowej z udziałem Krajowej Rady
Sądownictwa w składzie ustanowionym ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r. (Dz. U. z
2018 r., poz. 3). Konieczne jest bowiem wykazanie in concreto, że sędzia nie
gwarantował chociażby minimalnego standardu bezstronności i niezawisłości. Tego
skarżący nie uczynił. Dodatkowo wskazać trzeba, że analiza orzecznictwa Sądu
Najwyższego wskazuje, że sąd ten oddalał jako oczywiście bezzasadne kasacje od
orzeczeń wydanych przez sąd, w którego składzie zasiadał SSA X.Y. (zob. m.in.
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 3 października 2024 r., sygn. akt I KK
131/24 oraz z dnia 6 marca 2025 r., sygn. akt I KK 316/23).
Kierując się powyższą argumentacją, zarządzono jak wyżej.
[J.J.]
[a.ł]
I KO 44/25
3
