I KK 97/26

I KK 97/26 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w składzie: Dnia 2 czerwca 2026 r. SSN Waldemar Płóciennik w sprawie A. Ś. skazanej z art. 189a § 1 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 2 czerwca 2026 r., wniosku obrońców skazanej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia, p o s t a n o w i ł wniosku nie uwzględnić. UZASADNIENIE Sąd Apelacyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 6 października 2025 r. w sprawie II AKa 436/24, zmienił wyrok Sądu Okręgowego w Legnicy z dnia 24 czerwca 2024 r., III K 67/21, uznając A. Ś. za winną popełnienia czynu z art. 189a § 1 k.k. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 1.10.2023 r.) i art. 10 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 15 czerwca 2012 r. o skutkach powierzenia wykonywania pracy cudzoziemcom przebywającym wbrew przepisom ustawy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (od dnia wejścia w życie ustawy, tj. od 21 lipca 2012 r.) w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 189a § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył jej m.in. karę 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. I KK 97/26 2 We wniesionej na korzyść skazanej kasacji, zaskarżając wyrok Sądu Apelacyjnego w całości, obrońcy podnieśli zarzuty rażącego naruszenia prawa procesowego, tj. art. 7 w zw. z art. 458 k.p.k., obrazy prawa materialnego, tj. art. 189a § 1 k.k. oraz rażącej niewspółmierności „środka karnego” i wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym, ewentualnie o uchylenie orzeczenia i jego zmianę poprzez zmianę kwalifikacji prawnej czynu na czyn z art. 10 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 15 czerwca 2012 r. o skutkach powierzenia wykonywania prac cudzoziemcom przebywającym wbrew przepisom ustawy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i art. 264a § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i wymierzenie skazanej kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Jednocześnie skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania orzeczenia odwołując się do treści zarzutów kasacyjnych i wskazując na wysokie prawdopodobieństwo ich zasadności oraz negatywne skutki wykonania wyroku dla skazanej i jej rodziny (wiek skazanej - 69 lat, stan zdrowia - zdiagnozowane reumatoidalne zapalenie stawów, nadciśnienie tętnicze, cukrzyca i retinopatia cukrzycowa, zaćma i choroby układu moczowego). W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej oraz o niewstrzymywanie wykonania orzeczenia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Podzielić należy stanowisko obrońców skazanej, którzy w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczonej wobec niej kary pozbawienia wolności wskazują na wyjątkowość tej instytucji oraz fakt, iż musi być ona uzasadniona szczególnymi w swej wymowie okolicznościami prowadzącymi do wniosku, że wykonanie wyroku przed rozpoznaniem kasacji spowodowałoby dla skazanej skutki wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne. Niezmiennie Sąd Najwyższy podkreśla, że owe skutki mogą zaistnieć wówczas, gdy już pobieżna analiza wniesionej kasacji świadczy o jej zasadności, a tym samym o konieczności uchylenia zaskarżonego nią wyroku. Dochodzi wtedy do sytuacji, w której skazany odbywałby karę, w okolicznościach, w których z racji na I KK 97/26 3 charakter uchybień, którymi jest dotknięty zaskarżony wyrok, orzeczenie nie powinno być wykonywane. Dokonując wstępnej kontroli zaskarżonego kasacją wyroku, Sąd Najwyższy nie znalazł podstaw do jednoznacznego uznania, iż uwzględnienie podniesionych w kasacji zarzutów jest na tyle prawdopodobne, że uzasadniałoby wstrzymanie wykonania orzeczonych wobec skazanej A. Ś. kar. Przeprowadzona na tym etapie postępowania analiza nie przesądza o ostatecznym kierunku rozstrzygnięcia sprawy, które musi być poprzedzone pogłębioną oceną podniesionych zarzutów kasacyjnych. Z kolei okoliczności dotyczące wieku skazanej, czy jej stanu zdrowia nie stanowią przesłanek do zastosowania instytucji wstrzymania wykonania orzeczenia. Okoliczności te mogą okazać się przydatnymi w ewentualnym postępowaniu o przerwę w wykonaniu kary w trybie art. 153 k.k.w. lub odroczenie jej wykonania na podstawie art. 151 k.k.w., nie mogą jednak być przesłanką do zastosowania instytucji uregulowanej w art. 532 § 1 k.p.k. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie. [J.J.] [a.ł]