I KK 464/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 27 lutego 2025 r.
SSN Paweł Wiliński
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 27 lutego 2025 r.
sprawy K.S.
skazanego za czyny z art. 200 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. i inne
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego,
od wyroku Sądu Okręgowego w Koninie
z dnia 11 lipca 2024 r., sygn. akt II Ka 137/24,
utrzymującego w mocy
wyrok Sądu Rejonowego w Turku
z dnia 20 lutego 2024 r., sygn. akt II K 594/22
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. zwolnić K.S. z kosztów sądowych postępowania
kasacyjnego, obciążając nimi Skarb Państwa;
3. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz oskarżycielki
posiłkowej X.Y. kwotę 720 (siedemset dwadzieścia) złotych
tytułem zwrotu kosztów związanych z ustanowieniem
pełnomocnika w celu sporządzenia odpowiedzi na kasację.
[WB]
UZASADNIENIE
I KK 464/24
2
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Turku z dnia 20 lutego 2024 r., sygn. akt II
K 594/22, K. S. za winnego: 1) czynu z art. 200 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. za
który wymierzono mu karę 5 lat pozbawienia wolności, orzeczono zakaz
kontaktowania się z pokrzywdzoną X.Y. i zbliżania na do niej na odległość mniejszą
niż 100 m na okres 5 lat, oraz nawiązkę w wysokości 30.000 zł; 2) czynu z art. 199
§ 1 i 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. za który wymierzono mu karę 3 lat pozbawienia
wolności, orzeczono zakaz kontaktowania się z pokrzywdzoną X.Y. i zbliżania do
niej na odległość mniejszą niż 100 m na okres 5 lat, oraz nawiązkę w wysokości
20.000 zł; czynu z art. 199 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. za który wymierzono mu
karę 2 lat pozbawienia wolności, orzeczono zakaz kontaktowania się i zbliżania do
pokrzywdzonej na odległość mniejszą niż 100 m na okres 3 lat, oraz nawiązkę w
wysokości 10.000 zł. Wymierzono skazanemu karę łączną 8 lat pozbawienia
wolności oraz łączny środek karny zakazu kontaktowania się z pokrzywdzoną i
zbliżania do niej na odległość mniejszą niż 100 m na okres 8 lat.
Po rozpoznaniu apelacji prokuratora, pełnomocnika oskarżycielki
posiłkowej oraz obrońcy skazanego Sąd Okręgowy w Koninie wyrokiem z dnia 11
lipca 2024 r., sygn. akt II Ka 137/24, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.
Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca K. S. , zaskarżając
go w całości i zarzucając:
„rażące naruszenie przepisów postępowania w zakresie wszystkich zarzucanych
K. S. czynów, a to:
1. art. 433 § 2 w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 7 i art. 410 k.p.k., jak
również art. 170 § 1 pkt 2 w zw. z art. 458 k.p.k., poprzez nierzetelne i
niepełne rozpoznanie zarzutu obrazy art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k., art. 193 k.p.k. w
zw. z art. 201 k.p.k. oraz art. 185c § la k.p.k., wyrażające się w ogólnikowym i
w żaden sposób nieuzasadnionym stwierdzeniu, że znajdująca się w aktach
sprawy opinia psychologiczna dotycząca X.Y. sporządzona przez biegłego
R.Z.-F. w dniu 14 kwietnia 2022 r. oraz ustna opinia uzupełniająca są
wystarczające do poczynienia ustaleń faktycznych, bez należytego
odniesienia się do formułowanych w apelacji oraz wniosku dowodowym z 12
września 2023 r. (złożonym w postępowaniu pierwszoinstancyjnym)
I KK 464/24
3
konkretnych zarzutów niepełności opinii oraz zawarcia w niej konkluzji, bez
należytej możliwości wskazania przesłanek, które do nich doprowadziły, a w
konsekwencji oddalenia wniosku obrońcy o przeprowadzenie dowodu z
pisemnej uzupełniającej ewentualnie nowej opinii sporządzonej przez innego
biegłego po uprzednim przesłuchaniu pokrzywdzonej w obecności psychologa
w trybie art. 185c § la k.p.c., co mogło mieć istotny wpływ na treść wyroku,
albowiem doprowadziło do przeniesienia do zaskarżonego wyroku uchybienia
popełnionego już przez Sąd pierwszej instancji, polegającego na oparciu się
przy czynieniu ustaleń faktycznych na wadliwej opinii biegłego, co z kolei
skutkowało utrzymaniem w mocy wyroku niesłusznie skazującego;
2. art 433 § 2 w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. polegające na nierzetelnym rozważeniu
zarzutu apelacji dotyczącego obrazy art. 7 k.p.k. w związku bezpodstawnym
uznaniem za wiarygodne zeznań świadków X.Y. , K. W. , R. S. w zakresie
wyjawienia przez X.Y. o krzywdzeniu na tle seksualnym przez K. S. w okresie
objętym zarzutami w niniejszej sprawie, dopiero 27 lutego 2021 r., pod
wpływem obejrzanego wspólnie z rodziną filmu o pt. „25 lat niewinności.
Sprawa T.K.” bez należytego odniesienia się do zarzutów podniesionych
przez obrońcę w apelacji w pkt. 1b., polegające na całkowitym pominięciu w
swych zeznaniach kontekstu konfliktowej sytuacji między pokrzywdzoną oraz
jej rodziną z K. S. na tle: finansowym, związanym z kontaktami ojca z
małoletnią córką J. S. , co z kolei skutkowało utrzymaniem w mocy wyroku
niesłusznie skazującego;
3. art. 433 § 2 w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 7 i art. 410 k.p.k., jak
również art. 170 § 1 pkt 2,3,5 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k., poprzez nierzetelne
i niepełne rozpoznanie zarzutu obrazy art. 7 k.p.k. oraz art. 170 § 1 pkt 2,3,5
k.p.k., wyrażające się w ogólnikowym i w żaden sposób nieuzasadnionym
stwierdzeniu, że zeznania świadków X.Y. oraz R. S. (pkt. 1. h. oraz pkt. l.j. i k.
apelacji) są wiarygodne w zakresie wysiania przez K. S. z jego telefonu na
telefon X.Y. wiadomości tekstowej z informacją, że przydałoby się jej „ostre
lizanko” oraz innych wiadomości tekstowych wysyłanych w ten sposób, co
miało rzekomo wzbudzić po raz pierwszy7 niepokój u R. S. i stanowić dowód
na rzekome molestowanie X.Y. przez K. S. , bez należytego odniesienia się
I KK 464/24
4
do zarzutów zawartych w apelacji oraz tezy zawartej w oddalonym przez Sąd
wniosku o przeprowadzenie dowodu z nagrania głosowego z 2019 r.
wysianego przez W. S. K. B. oraz treści innych wiadomości tekstowych
zawartych we wnioskach dowodowych z dnia 19 stycznia 2024 r. (k.1419 i
1428) potwierdzających chęć fałszywego oskarżenia przez X.Y. K. S. o czyny,
których nie popełnił, podczas gdy w rzeczywistości ww. sms został wysłany
przez X.Y. z telefonu K. S. na jej nr telefonu, bez jego wiedzy i zgody, w celu
wykazania rzekomego jej molestowania seksualnego przez K. S. , po
wcześniejszym odblokowaniu jego telefonu jego palcem, a następnie
wykasowania ww. wiadomości 2 jego telefonu oraz skwitowania przez X.Y.
całej sytuacji komentarzem: „teraz się, ch.. z tego nie wywiniesz” oraz wniosku
o ponowne przesłuchanie W. S. i K. B. na okoliczność ww. rozmów oraz
sposobu dotarcia do nich co ma niezwykle istotne znaczenie w niniejszej
sprawie, ponieważ ww. wiadomości tekstowe są jedynym dowodem prócz
(niewiarygodnych - zarzut nr 1. kasacji) zeznań X.Y. na popełnienie przez
skazanego wszystkich przypisywanych mu czynów, co skutkowało
utrzymaniem w mocy wyroku niesłusznie skazującego.
4. art. 433 § 2 w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 7 i art. 410 k.p.k., jak
również art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k., poprzez nierzetelne i
niepełne rozpoznanie zarzutu obrazy art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k., w sytuacji
nieuwzględnienia przez Sąd odwoławczy zarzutów apelacyjnych obrony oraz
oddalenia wniosków dowodowych z wydruków z komunikatorów internetowych
W. oraz M. zawierających korespondencję oskarżonego z X.Y. oraz z jej
matką R. S. poprzez zwrócenie się do W. oraz do M., zgłoszonych przez
obrońcę oskarżonego w piśmie z dnia 26 stycznia 2024 r. (pkt. 3., 4.), na
okoliczność prowadzonej korespondencji między ww. osobami w okresie
zamieszkiwania K. S. w M. z córką, ze względu na lakonicznie wyrażone
przez Sąd stanowisko o braku związku ze sprawą bez należytego
uzasadnienia, co jest naruszeniem znaczącym oraz istotnym ponieważ jest
zauważalne na pierwszy rzut oka, a przeprowadzenie dowodów zgodnie z
wnioskiem obrony doprowadziłoby do uniewinnienia oskarżonego, bo dzięki
I KK 464/24
5
tym dowodom zostałaby podważona całkowicie wiarygodność twierdzeń
pokrzywdzonej X.Y. w zakresie stawianych K. S. oskarżeń.
W oparciu o wyżej wskazane zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie i
przekazanie sprawy Sądowi II instancji do ponownego rozpoznania w
postępowaniu odwoławczym, ewentualnie o uchylenie wyroków Sądów obu
instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w
Turku.
W odpowiedzi na kasację Zastępca Prokuratora Rejonowego w Turku
wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Pełnomocnik oskarżycielki
posiłkowej także wniósł o oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna.
Przypomnieć wypada, że zgodnie z art. 523 § 1 k.p.k. kasacja może być
wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. lub innego
rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść
orzeczenia. Podnoszone w kasacji zarzuty muszą wskazywać na rażące
naruszenie prawa, do którego doszło w postępowaniu odwoławczym, co w
konsekwencji mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia sądu odwoławczego.
Celem postępowania kasacyjnego jest bowiem wyeliminowanie z obrotu prawnego
orzeczeń dotkniętych poważnymi wadami w postaci bezwzględnych przyczyn
odwoławczych lub innych naruszeń prawa, ale o charakterze rażącym, a
jednocześnie takich, które mogły mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Autor
wniesionej w przedmiotowej sprawie kasacji wad o takim charakterze nie wykazał.
Istota zarzutów podniesionych w kasacji sprowadza się nie do wykazania
rażącego naruszenia przepisów prawa stosowanych przez Sąd odwoławczy, a
mogących mieć istotny wpływ na treść orzeczenie, jak nakazuje to art. 523 § 1
k.p.k., lecz do kwestionowania przyjętych przez ten Sąd za prawidłowe ustaleń
faktycznych oraz oceny dowodów. Wbrew twierdzeniom skarżącego uzasadnienie
skarżonego wyroku jest wnikliwe, szczegółowe i konkretne w odniesieniu do
postawionych w apelacjach zarzutów. Sąd Okręgowy w Koninie dokonał także
rzetelnej oceny zarzutu wskazanego w punkcie pierwszym kasacji. Odniósł się w
I KK 464/24
6
szczególności do kwestionowanej opinii biegłej R.Z.-F. (na s. 18 uzasadnienia) nie
dostrzegając podstaw do jej ponownego przesłuchiwania bądź dopuszczenia opinii
innego biegłego. Obrońca polemizuje w istocie w tym zakresie ponownie z jasnymi
opiniami i wnioskami przedstawionymi przez biegłą, próbując wywołać kontrolę
trzecioinstancyjną postępowania karnego. Podobnie, wbrew zarzutom kasacji, Sąd
odwoławczy szczegółowo odniósł się do zarzutów związanych z naruszeniem art. 7
k.p.k., w tym do zeznań świadków m.in. X.Y. , K. W. , W. S. , Ł. S. (m.in. s. 15-17
uzasadnienia), mając przy tym na uwadze kontekst sytuacyjny i rodzinny (w tym
również kwestię obejrzenia filmu „25 lat niewinności. Sprawa T.K.” i jego fabułę), w
jakim pokrzywdzona wyjawiła informacje o jej wieloletnim molestowaniu przez
ojczyma. Ten sam w istocie polemiczny charakter ma kolejny zarzut sprowadzający
się do dalszego kwestionowania przeprowadzonej w sprawie i uznanej za
prawidłową przez Sąd odwoławczy oceny dowodów. Powyższe kwestie dotyczące
m.in. smsa wysłanego przez oskarżonego do pokrzywdzonej zostały szczegółowo
rozważone (s. 17-19 uzasadnienia). Sąd przedstawił także uzasadnione postawy
oddalenia wniosków dowodowych, a prawidłowość tego rozstrzygnięcia nie budzi
zastrzeżeń. Nie można podzielić twierdzenia dotyczącego nierzetelnej kontroli
odwoławczej także w pozostałym zakresie, a skarżący poza próbą forsowania
własnego, odmiennego poglądu nie wykazuje by Sąd odwoławczy naruszył
obowiązki wynikające z art. 433 § 2 w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. także w zakresie
wniosków dowodach związanych z komunikatorami internetowymi. Do wniosków
dowodowych dotyczących ww. komunikatorów Sąd Apelacyjny odniósł się
rzeczowo i szczegółowo (s. 20 uzasadnienia), trafnie motywując ich oddalenie oraz
wskazując, że odzyskanie korespondencji między stronami nie jest w tej sprawie
dowodowo konieczne.
Z powyższych względów, nie dopatrując się w przedmiotowej sprawie
zaistnienia którejkolwiek z wymienionych w treści art. 439 § 1 k.p.k. bezwzględnych
przyczyn odwoławczych, ani innej rażącej obrazy prawa mogącej mieć istotny
wpływ na treść orzeczenia Sądu II instancji, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 535
§ 3 k.p.k., zdecydował o oddaleniu kasacji obrońcy, jako oczywiście bezzasadnej.
Mając na względzie sytuację osobistą skazanego Sąd Najwyższy zwolnił go
z kosztów sądowych postępowania kasacyjnego, obciążając nimi Skarb Państwa
I KK 464/24
7
oraz obciążył Skarb Państwa kosztami zastępstwa procesowego poniesionymi
przez oskarżycielkę posiłkową.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.
[J.J.]
[a.ł]
