I KK 379/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 3 czerwca 2026 r.
SSN Adam Roch
w sprawie B. P.
o przestępstwo z art. 190 § 1 k.k. i inne
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 3 czerwca 2026 r.,
wniosku skazanego o wyłączenie sędziego
Stankiewicza
na podstawie art. 41a k.p.k.
Sądu
Najwyższego
Stanisława
postanowił:
wniosek o wyłączenie SSN Stanisława Stankiewicza od
udziału w sprawie pozostawić bez rozpoznania.
UZASADNIENIE
Skazany B.P. pismem z 11 maja 2026 r. (data stempla pocztowego) wniósł
ponownie o wyłączenie SSN Stanisława Stankiewicza od udziału w dotyczącej tego
skazanego sprawie kasacyjnej o sygn. I KK 379/25. W uzasadnieniu wniosku
wskazał, iż SSN Stanisław Stankiewicz nie posiada przymiotu niezawisłego i
bezstronnego sądu, który to standard określony został w Europejskiej Konwencji
Praw Człowieka oraz Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej. W ocenie
wnioskującego, rozpoznanie kasacji przez SSN Stanisława Stankiewicza
skutkować będzie naruszeniem standardu wynikającego z art. 6 ust. 1 Europejskiej
I KK 379/25
2
Konwencji Praw Człowieka, art. 45 Konstytucji RP oraz zaistnieniem bezwzględnej
przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
W zaistniałym układzie procesowym wniosek o wyłączenie SSN Stanisława
Stankiewicza zarejestrowany w Sądzie Najwyższym pod sygn. I KK 379/25 (KRI
1725) należało pozostawić bez rozpoznania.
Z akt sprawy wynika bowiem, iż postanowieniem z dnia 20 lutego 2026 roku
(KRI 1405) rozpoznano już wniosek skazanego o wyłączenie SSN Stanisława
Stankiewicza oparty o tożsamą argumentację. Zgodnie zaś z treścią art. 41a k.p.k.
wniosek o wyłączenie sędziego oparty na tych samych podstawach faktycznych co
wniosek wcześniej rozpoznany pozostawia się bez rozpoznania. Jednoznaczna i
trwała wykładnia tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, iż nie jest możliwe
ponowne rozpoznanie wniosku opartego na tych samych podstawach, choćby jego
„rozpoznanie” polegało na „pozostawieniu go bez rozpoznania” (tak zgodnie
postanowienia SN z dni: 31 maja 2019 r., III KO 74/18; 24 sierpnia 2023 r., V KK
420/20; 29 listopada 2024 r., II KK 423/23; 26 listopada 2024 r., V KK 358/23; 20
marca 2025 r., III KO 61/24). Formułowane przez wnioskodawcę ryzyko naruszenia
prawa konstytucyjnego, konwencyjnego oraz procesowego zostało już procesowo
ocenione i obowiązujące przepisy nie pozwalają na ponowną ocenę tych samych
okoliczności dotyczących wysuwanych wątpliwości co do bezstronności sędziego,
niezależnie od tego kto owe wątpliwości wysuwa. Skutkiem zaistnienia przesłanek
określonych w art. 41a k.p.k. musi być więc pozostawienie wniosku bez
rozpoznania, co oznacza, że wniosek złożony w warunkach tego przepisu nie
podlega merytorycznemu rozpoznaniu (D. Świecki [w:] B. Augustyniak, K.
Eichstaedt, M. Kurowski, D. Świecki, Kodeks postępowania karnego. Komentarz.
Tom I. Art. 1–424, Warszawa 2024, s. 258).
W świetle zaistniałych okoliczności Sąd Najwyższy podjął zatem jedyną
możliwą decyzję, opisaną w sentencji niniejszego postanowienia.
I KK 379/25
3
[J.J.]
[a.ł]
