I GSK 24/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo Sędzia NSA Tomasz Smoleń (spr.) Sędzia del. WSA Marek Krawczak Protokolant asystent sędziego Tomasz Dąbrowski po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 sierpnia 2021 r. sygn. akt III SA/Lu 59/21 w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Elizówce z dnia 24 listopada 2020 r. nr 9003-2020-000702 w przedmiocie płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 25 sierpnia 2021 r., sygn. akt III SA/Lu 59/21, oddalił skargę M. B. (skarżący kasacyjnie) na decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Elizówce (organ) z dnia 24 listopada 2020 r., nr 9003-2020-000702 w przedmiocie płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) na rok 2019.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając wyrok w całości oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie. Ponadto wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie i niekierowanie jej na posiedzenie niejawne, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarżący kasacyjnie wniósł także o przeprowadzenie i dopuszczenie dowodów uzupełniających z dokumentów, w postaci rejestru z działań agrotechnicznych, albowiem jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

Na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; aktualnie: t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.), zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

A. przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 151 p.p.s.a. polegające na oddaleniu zamiast uwzględnieniu skargi przez Sąd; bezpodstawnym zaakceptowaniu w procesie oceny legalności decyzji faktu, że organ oparł swe rozstrzygnięcie na rzetelnie ustalonym stanie faktycznym i prawidłowo zastosowanych przepisach materialnych, w sytuacji kiedy organy ARIMR nie dokonały ustaleń co do kwestii związanych z rzekomym zaniechaniem prowadzenia przez skarżącego działalności rolniczej na działkach zgłoszonych do płatności oraz tego, że na innych działkach stwierdzono szereg nieprawidłowości, a w konsekwencji nie uwzględniły wniosku o przyznanie płatności na 2019 rok - skutkiem czego bezpodstawnie odmówiono przyznania ww. płatności, podczas gdy skarżący kasacyjnie na działkach o nr [...] i [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...] i [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...] i [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...] i [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...] i [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (działek) prowadził działalność rolniczą i spełnił przesłanki do otrzymania płatności ONW w 2019 r.;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 141 § 4, w związku z art. 135 p.p.s.a. skutkujące wydaniem błędnego rozstrzygnięcia przez Sąd I instancji, tj. bez wszechstronnego rozważenia i poprawnej oceny materiału dowodowego (w tym wniosków składanych przez skarżącego M.B., które zostały oddalone), bez ustosunkowania się w uzasadnieniu wyroku do stawianych zarzutów oraz i wskazywanych przez skarżącego wątpliwości co do stanu faktycznego; oddaleniem wniosków dowodowych skarżącego; przyjęciem przez WSA stanu faktycznego ustalonego niezgodnie z zobowiązującą procedurą administracyjną i wykładnią przepisów materialnych, to jest zaakceptowaniem naruszenia przez organ art. 27 ust. 1 pkt 1-4 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2021 r. poz. 182 z późn. zm., dalej: ustawa) w związku z art. 7, 8 § 1, 77 § 1 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572; dalej: k.p.a.) w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji bezpodstawnym oddaleniu skargi;

3. art. 145 § pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 27 ust. 1 pkt 2 i art. 3 ust. 2 pkt 1-4 ustawy polegające na nieuchyleniu decyzji organu II instancji i przyjęciu, że skarżący kasacyjnie na działkach zgłoszonych do płatności zaniechał prowadzenia działalności rolniczej zaś na innych działkach stwierdzono szereg nieprawidłowości, podczas gdy przedkładane przez skarżącego dowody w sprawie wskazywały na prowadzenie działalności rolniczej na działkach zgłoszonych do płatności;

4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 27 ust. 1 pkt 1 i 1-4 ustawy polegające na tym, że WSA w wyniku niewłaściwej kontroli działalności organu administracji publicznej nie zastosował środka określonego we wskazanym przepisie p.p.s.a. podczas gdy w sprawie miała miejsce odmowa przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez skarżącego kasacyjnie podczas gdy przeprowadzenie tych dowodów korespondowałoby z wymogiem ustawowym (wskazany art. 3 ust. 2 pkt 1-4), zgodnie z którym organ stoi na straży praworządności i jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, co prawdopodobnie doprowadziłoby do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, a w konsekwencji przyznania wnioskowanej płatności na 2019 r.;

5. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., art. 27 ust. 1 pkt 1-4 ustawy poprzez odwrócenie ciężaru dowodu poprzez oddalenie wniosków dowodowych strony i jednoczesne błędy w ustaleniach faktycznych odnośnie spełnienia przez stronę przesłanek do otrzymania płatności dla działek objętych wnioskiem;

6. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., art 3 ust. 2 pkt 1-4 ustawy w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na zaakceptowaniu przez WSA zaniechania podjęcia przez organy ARiMR wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co doprowadziło Sąd I instancji do poczynienia błędnych ustaleń w zakresie odmowy przyznania wnioskowanych płatności, podczas gdy pełne, wnikliwe i co za tym idzie kompleksowe przeprowadzenie postępowania dowodowego doprowadziłoby organ oraz kontrolujący jego poczynania WSA do wniosków przeciwnych, tj. tego, że skarżący spełnił przesłanki do otrzymania płatności dla działek wskazanych we wniosku;

7. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 27 ust. 1 pkt 1-4 ustawy oraz art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów polegające na arbitralnej i dowolnej ocenie materiału dowodowego przedłożonego w sprawie przez skarżącego i niezasadne oddalenie wniosków dowodowych wnioskodawcy (dopuszczenie dowodu z oświadczeń świadków w osobach: E. S., W. J., D. J., R. C., B. C., K. C., B. C., R. P., K. B., na okoliczność wykazania faktu uprawy całości wnioskowanego areału, rodzajów prac agrotechnicznych wykonanych przez stronę, dowodów z dokumentów: umów najmu ciągników rolniczych, decyzji w sprawie certyfikacji, fotografii o wystąpienie do Starosty Powiatowego w Lublinie z wnioskiem o przekazanie decyzji z dnia 5 lipca 2019 r., wraz z uzasadnieniem w sprawie przekształcenia gruntu, w której uzasadnieniu wskazano, że prowadzona była działalność rolna, rolniczej ortofotomapy cyfrowej, zdjęć działek (przekazanych w formie plików JPG) wraz z uwidocznioną datą i miejscem ich wykonania świadczących o utrzymywaniu (przed, wystąpieniem suszy) działek do prawidłowej kulturze rolnej, zdjęć lotniczych oraz satelitarnych i przetworzeniem ich do postaci metrycznej dla działek objętych postepowaniem z lat 2017-2020 na okoliczność wykonania na nich prac agrarnych, opinii biegłego z zakresu rolnictwa lub doradcy rolnośrodowiskowego czy wreszcie przesłuchania strony w toku rozprawy administracyjnej wszystkie na okoliczność tego, że skarżący w 2019 r., użytkował rolniczo całość areału zgłoszonego we wnioskach oraz oparcie rozstrzygnięcia jedynie na protokole kontroli na miejscu z pominięciem innych dopuszczalnych ww. środków dowodowych. W rezultacie stan faktyczny sprawy został zrekonstruowany nieprawidłowo i niepełnie czego nie zauważył WSA kontrolując działanie organów ARIMR;

8. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 27 ust. 1 pkt 1-4 ustawy oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., polegające na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji organu odwoławczego, pomimo że decyzje organów obu instancji (z pominięciem wniosków dowodowych skarżącego kasacyjnie), a co za tym idzie wydane zostały bez zebrania i rozważenia pełnego materiału dowodowego, co skutkowało niewskazaniem zarówno w uzasadnieniu decyzji, jak i uzasadnieniu wyroku, na jakich dowodach oparto ustalenia faktyczne w sprawie, a także dowolnej, powierzchownej ocenie materiału dowodowego, wyrażającej się zwłaszcza w:

a. błędnym ustaleniu, że działania skarżącego na zgłoszonych do płatności działkach nosiły znamiona zaniechania prowadzenia działalności rolniczej, zaś na innych działkach szeregu nieprawidłowości w tym zaniechania prowadzenia zabiegów agrotechnicznych;

b. błędnym ustaleniu, że stan działek skarżącego kasacyjnie nie wynikał ze skutków suszy która je dotknęła po uprzednim wykonywaniu na nich działalności rolniczej;

c. błędnym przyjęciu, że skarżący kasacyjnie nie spełnił przesłanek do otrzymania płatności;

d. oddaleniu wszystkich wniosków dowodowych skarżącego opierając się jedynie na wynikach kontroli organu ARIMR;

9. art. 133 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) i art. 151 p.p.s.a. w związku z zw. z art. 3 ust. 2 pkt 1-4 ustawy oraz art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez akceptację dla naruszenia przez organ ARiMR zasady swobodnej oceny dowodów/wybiórcze rozpatrzenie zebranego materiału dowodowego, w szczególności pominięcie podczas oceny materiału dowodowego faktu, że w gospodarstwie skarżącego stan działek zgłoszonych do płatności wynikał ze skutków suszy, w wyniku czego niesłusznie utrzymano w mocy wadliwą decyzję i doszło do oddalenia skargi, zamiast jej uwzględnienia;

10. niewłaściwe zastosowanie art. 3 § 1 p.p.s.a. które miało istotny wpływ na nieuprawnione rozstrzygnięcie sprawy, polegające na braku przeprowadzenia kontroli prawidłowości ustaleń faktycznych organu odwoławczego przyjętych za podstawę zastosowania przepisów prawa materialnego oraz bezkrytycznego przejmowania wszystkich ustaleń faktycznych za organem ARiMR z pominięciem wniosków dowodowych autora skargi kasacyjnej;

11. art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez oddalenie wszystkich wniosków dowodowych skarżącego, tj. dowodów z dokumentów, zeznań świadków, opinii biegłego - mimo że zostały zgłoszone na okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy a przeprowadzenie tych dowodów nie mogło spowodować przedłużenia postępowania w sprawie. Nadto dowody te były niezbędne do wyjaśniania istotnych okoliczności sprawy.

B. prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z § 2 ust. 1 oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r., poz. 364 z późn. zm.) poprzez odmowę przyznania płatności podczas gdy prawidłowo zrekonstruowany stan faktyczny winien prowadzić do wniosków odmiennych warunkujących przyznanie skarżącemu przyznania płatności.

Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.

Organ nie skorzystał z uprawnienia do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.

Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd I instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia.

W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Zasada ta wynika z art. 183 § 1 p.p.s.a. i oznacza pełne związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku odwoławczym przyczyny wadliwości zaskarżonego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, tylko weryfikuje zasadność postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Według art. 176 pkt 2) p.p.s.a, skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, ich niespełnienie skutkuje odrzuceniem skargi kasacyjnej. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych należy rozumieć dokładne wskazanie takiej podstawy oraz określenie tych przepisów prawa, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych polega na wykazaniu przez kasatora, że stawiane przez niego zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę i zasługują na uwzględnienie. Uzasadnienie skargi kasacyjnej ma za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach powołanej podstawy. Uzasadnienie szczątkowe, błędne lub nie na temat podlega ocenie przy merytorycznym rozpoznaniu sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku prawidłowego formułowania za stronę zarzutów kasacyjnych na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej. Rozpoznawana skarga kasacyjna nie spełnia tych wymogów.

Przypomnieć w tym miejscu należy, że to na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Podobnie zresztą przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa, które zostały naruszone przez sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy tj. treść orzeczenia (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełniania, czy innego korygowania wadliwie postawionych zarzutów kasacyjnych. Nie może też samodzielnie ustalać podstaw, kierunków jak i zakresu zaskarżenia (por. wyrok NSA z dnia 26 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 1047/12, LEX nr 1487688 oraz wyrok NSA z dnia 29 sierpnia 2012 r., sygn. akt I FSK 1560/11, LEX nr 1218337).

Ponieważ zarzuty skargi kasacyjnej oparto na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a., w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny przeanalizował, czy Sąd I instancji nie dopuścił się zarzucanych naruszeń przepisów postępowania i czy takie ewentualne uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik postępowania sądowego. Dodać należy, że w postępowaniu kasacyjnym nie bada się całokształtu sprawy, a tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.

Przystępując do rozważań na tle rozbudowanych zarzutów kasacyjnych oraz ich uzasadnienia należy wskazać, że sprowadza się on w gruncie rzeczy do kwestionowania zasadności ustalenia odmowy przyznania: dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) na rok 2019, nakładając jednocześnie sankcje oraz uznania wystąpienie w gospodarstwie skarżącego kasacyjnie siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności.

W zakresie naruszenia przepisów postępowania, które według skarżącego kasacyjnie mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy podniesiono naruszenie art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 151 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 75 k.p.a. oraz art. 107 § 3 KPA w związku z art. 27 ust. 1 pkt 2 i art. 3 ust. 2 pkt 1-4 ustawy polegający na nie uchyleniu decyzji organu odwoławczego mimo, że określony nią odmowa przyznania wnioskowanych płatności został orzeczony na podstawie błędnego ustalenia stanu faktycznego w zakresie przesłanek warunkujących przyznanie płatności. Komplementarny charakter zarzutów kasacyjnych dotyczących przede wszystkim naruszenia przepisów postępowania uzasadniał ich łączne rozpoznanie.

W zakresie zarzutów naruszenia prawa materialnego skarżący kasacyjnie podnosi naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z § 2 ust. 1 oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r., poz. 364 z późn. zm.) poprzez odmowę przyznania płatności podczas gdy prawidłowo zrekonstruowany stan faktyczny winien prowadzić do wniosków odmiennych warunkujących przyznanie skarżącemu przyznania płatności.

Zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie nie może odnieść skutku, jeżeli jest oparty na kwestionowaniu stanu faktycznego i stanowi próbę kreowania odmiennego, pożądanego przez wnoszącego skargę kasacyjną poglądu w tej kwestii.

Z kolei, zarzuty naruszenia przepisów postępowania sprowadzają się w istocie do przekonania skarżącego kasacyjnie, że Sąd I instancji zaakceptował niepełne zebranie materiału dowodowego co doprowadziło do ustalenia stanu faktycznego niezgodnie ze stanem rzeczywistym.

W tym miejscu należy zauważyć, że skarżący kasacyjnie złożył wniosek o przyznanie płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) na rok 2019. W toku postępowania wniosek został poddany weryfikacji. W tym celu wykorzystano kontrolę administracyjną i kontrolę na miejscu. W wyniku kontroli na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni, przeprowadzonej w okresie od dnia 20 sierpnia 2019 r. do dnia 28 sierpnia 2019 r., stwierdzono między innymi, że na działkach nr: A/A1 i A1, B/B1, D/D1, F/F1, H/H1, J/J1, K/K1, L/L1, M/M1, N/N1, O/O1, P/P1 zaniechano prowadzenia działalności rolniczej. Na działkach stwierdzono chwasty, w tym wieloletnie. Ponadto na działce H/H1 stwierdzono, że działka jest niespójna bowiem błędnie zadeklarowano kilka działek rolnych, które nie sąsiadowały ze sobą, jako jedną działkę rolną. Na działkach A/A1 i A1, B/B1, D/D1, F/F1, H/H1, K/K1, L/L1, M/M1, N/N1, O/O1 stwierdzono także nieużytek. Na działce rolnej I - położonej na działkach ewidencyjnych o nr [...], [...], [...], [...] ujawniono, że powierzchnia deklarowana 2,35 jest nieprawidłowa, gdyż prawidłowa powierzchnia działki to 1,66 ha. Natomiast na działce rolnej R – położonej na działkach ewidencyjnych [...], [...] i [...] – powierzchnia stwierdzona wyniosła 1,99 ha, podczas gdy zadeklarowano powierzchnię 2,21 ha. Na działkach C/C1, E/E1, G/G1, i R stwierdzono brak przeprowadzenia w bieżącym stronie wegetacyjnym zabiegów agrotechnicznych przeciwdziałających występowaniu i rozprzestrzenianiu się chwastów. Na działkach C1, E1, G1 nie stwierdzono deklarowanej uprawy, a stwierdzona uprawa należy w całości do innej grupy upraw niż deklarowana. Na działce G1 stwierdzono chwasty wieloletnie. Na części działek H/H1, J/J1, R oraz na całych działkach K/K1, L/L1, N/N1, P/P1 stwierdzono kamienie. Także kontrola przeprowadzona w dniach od 20 sierpnia 2019 r. do 19 września 2019 r. w ramach rolnictwa ekologicznego (protokół nr [...]) wykazała szereg nieprawidłowości, m.in. na działkach rolnych A1A, D1A, D1A, F1A, H1A, H1B, H1C, J1A, K1A, K1B, K1C, L1A, L1B, L1C, M1A, M1B, M1C, M1D, N1A, O1A, P1A stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej, natomiast na działkach E1A, G1B – stwierdzono brak przeprowadzenia w bieżącym sezonie wegetacyjnym zabiegów agrotechnicznych przeciwdziałających występowaniu i rozprzestrzenianiu się chwastów. Uwzględniając wyniki kontroli administracyjnej oraz kontroli na miejscu, a także treść protokołu nr [...] z oszacowania zakresu i wysokości szkód w gospodarstwie rolnym lub dziale specjalnym produkcji rolnej spowodowanych wystąpieniem niekorzystnego zjawiska atmosferycznego organ uznał wystąpienie w gospodarstwie skarżącego w 2019 r. siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności w postaci suszy na działce rolnej I – na powierzchni stwierdzonej 1,66 ha oraz działce rolnej R – na powierzchni stwierdzonej 1,99 ha. Wobec powyższego w odniesieniu do jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie, płatności dodatkowej oraz płatności dla młodych rolników powierzchnia deklarowana wynosiła 45,87 ha, a powierzchnia stwierdzona wynosi 3,65 ha. Natomiast w przypadku płatności związanej do powierzchni upraw roślin strączkowych na ziarno, do której zadeklarowano działki rolne: A, B, C, D, E, F, G, H, J, K, L, M, N, O, P powierzchnia deklarowana wynosiła 41,31 ha, a powierzchnia stwierdzona wynosi 0,00 ha. W konsekwencji organ uznał wystąpienie w gospodarstwie skarżącego kasacyjnie siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności – w odniesieniu do powierzchni 3,65 ha – oraz mając na względzie wielkość różnicy pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną, a powierzchnią stwierdzoną odmówił przyznania: jednolitej płatności obszarowej, płatności redystrybucyjnej, płatności dla młodych rolników, płatności do powierzchni upraw roślin strączkowych na ziarno, nakładając jednocześnie sankcje w określonych kwotach pieniężnych, a także przyznał skarżącemu płatność za zazielenienie w odniesieniu do zatwierdzonego obszaru 3,65 ha.

W art. 4 ustawy PROW 2014-2020 ustawodawca postanowił, że z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy k.p.a., chyba że ustawa stanowi inaczej. Natomiast art. 27 ust. 1 ustawy PROW 2014-2020 wskazuje, że w postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: stoi na straży praworządności; jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji administracyjnej, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; (...). Z art. 27 ust. 2 ustawy PROW 2014-2020 wynika natomiast, że strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Porównanie tej regulacji z zasadami ogólnymi wymienionymi w k.p.a. wskazuje, że obowiązek organu został ograniczony jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego wskazanego przez stronę. Zatem na organach nie ciąży obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie uprawnienia wnioskodawcy do otrzymania płatności. Skoro obowiązek zebrania materiału dowodowego został przerzucony na strony postępowania oraz inne osoby uczestniczące w tym postępowaniu, organ nie jest obowiązany do podjęcia z urzędu (lub na wniosek strony) wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a także - do zebrania materiału dowodowego w sposób kompletny i wszechstronny (por. wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2012 r., sygn. akt II GSK 1077/11, tamże). Tym samym z postępowania dotyczącego przyznania płatności zostały wyłączone art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Ustaleń faktycznych w tych postępowaniach organy dokonują na podstawie dowodów przedstawionych przez stronę postępowania, bowiem to na niej spoczywa obowiązek zaprezentowania dowodów dotyczących wnioskowanych płatności oraz dowodów zgromadzonych przez organ, z których to dowodów organ wywodzi skutki prawne, np. w zakresie przedstawienia dowodów świadczących o uprawnieniu strony do wnioskowanych płatności. Konsekwencją odejścia od zasady prawdy obiektywnej jest również rezygnacja z zasady postępowania dowodowego wyrażonej w art. 77 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2019 r., sygn. akt I GSK 1538/18, LEX nr 2771551, a także wyrok NSA z dnia 8 sierpnia 2017 r., sygn. akt II GSK 710/17, LEX nr 2424917). Skoro obowiązek zebrania materiału dowodowego został przerzucony na strony postępowania oraz inne osoby uczestniczące w tym postępowaniu, organ nie jest obowiązany do podjęcia z urzędu (lub na wniosek strony) wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a także - do zebrania materiału dowodowego w sposób kompletny i wszechstronny (por. wyrok NSA z dnia 10 lipca 2019 r., sygn. akt I GSK 1331/18, LEX nr 2725735). Organ nie jest zobowiązany do podjęcia wszechstronnych czynności dowodowych w celu załatwienia sprawy ani też z własnej inicjatywy pouczania strony czy też informowania strony o przysługujących jej prawach. Obowiązująca w postępowaniu administracyjnym zasada prawdy materialnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) została bowiem w postępowaniu o przyznanie płatności zredukowana do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (por. wyrok NSA z dnia 10 lipca 2019 r., sygn. akt I GSK 1367/18, LEX nr 2725693).

Tym samym z postępowania dotyczącego przyznania płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) zostały wyłączone art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Zatem przepisy te dotyczące ustaleń faktycznych na gruncie ogólnego postępowania administracyjnego nie znajdują zastosowania w sprawach dotyczących płatności. Ustaleń faktycznych w tych postępowaniach organy dokonują na podstawie dowodów przedstawionych przez stronę postępowania, bowiem to na niej spoczywa obowiązek zaprezentowania dowodów dotyczących wnioskowanych płatności oraz dowodów zgromadzonych przez organ, z których to dowodów organ wywodzi skutki prane, np. w zakresie przedstawienia dowodów świadczących o uprawnieniu strony do wnioskowanych płatności. Nie mogły zatem w przedmiotowym postępowaniu zostać przez organy naruszone wskazane w zarzutach kasacyjnych art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., stanowiące podstawę prawną ustaleń faktycznych w ogólnym postępowaniu administracyjnym. Zatem postawiony w skardze kasacyjnej zarzut w części dotyczącej naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. należało uznać w sprawie za nieskuteczny.

Za chybiony Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzut naruszenia art. 80 k.p.a, formułującego zasadę swobodnej oceny dowodów, ponieważ organy prawidłowo dokonały oceny stanu faktycznego sprawy w pełni respektując tą regulację.

Analiza akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi do przekonania, że w zakresie wskazanym w skardze kasacyjnej nie doszło do naruszenia prawa. Sąd I instancji przeanalizował argumentację organu, skonfrontował ją ze znajdującymi się w katach dowodami, w szczególności z protokołem z kontroli na miejscu i załączonym do niego zdjęciami i uznał, że ta argumentacja jest prawicowa, sama zaś decyzja nie narusza prawa. Potwierdził słuszność argumentacji organu, który przypisał rozstrzygające w sprawie znaczenie wynikom kontroli na miejscu. Te zaś wykazały rozbieżności pomiędzy stanem faktycznym a deklarowanym we wniosku skarżącego. Zostały one ujawnione na miejscu, prawidłowo opisane i ocenione przez kontrolujących poprzez przypisanie im odpowiednich kodów nieprawidłowości. Na fotografiach widoczne są liczne wysokie chwasty, w tym wieloletnie, leżące miejscami kamienie, w tym także ich skupiska, brak zadeklarowanych roślin uprawnych albo wyłącznie pojedyncze rośliny zadeklarowane do płatności. Trudno w takim przypadku mówić utrzymanie działek rolnych w należytym stanie.

Sąd I instancji zasadnie podkreślił, że protokół z kontroli na miejscu ma walor dokumentu urzędowego. Dopuszczalne jest podważanie jego treści, w tym także zdjęć. Jednak umowa najmu ciągnika nie może podważyć tego co zdjęcie obrazuje. Skarżący nie przedstawił dowodów lub wniosków dowodowych, które zmierzały bezpośrednio do podważenia przebiegu kontroli, zapisów protokołu, czy załączników do niego. Na co trafnie wskazał organ a także Sąd I instancji. Nadto sam skarżący kasacyjnie dołączył do akt protokół z kontroli przeprowadzonej w dniu 22 września 2017 r. przez pracowników Wojewódzkiego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w [...]., w którym, jako jedną z nieprawidłowości wymieniono: nieodpowiedni stan agrotechniczny uprawnianych pól (nadmierne zachwaszczenie), a jako przyczynę niewyeliminowania nieprawidłowości podaną przez producenta wskazano, że pola w poprzednich latach były ugorami, zaś zastosowane działania agrotechniczne okazały się mało skuteczne. Trudno zatem uznać, że wystąpienie w 2019 r. zjawiska suszy, na którą także powoływał się skarżący kasacyjnie, było jedyną przyczyną zaniku upraw na całej zadeklarowanej powierzchni, skoro już w 2017 r. stwierdzono nieodpowiedni stan agrotechniczny uprawianych pól. Stwierdzony w trakcie kontroli ARiMR poziom zachwaszczenia wskazuje na zaniedbanie upraw i to z tej przyczyny doszło do ich zaniku. Argumentacja skarżącego kasacyjnie oparta na wystąpieniu w 2019 r. suszy jako przyczynie zaniku upraw nie została poparta żadnymi dowodami. Wyjątek dotyczy dwóch działek, co do których organy uznały wystąpienie zjawiska suszy.

Za nietrafiony należy także uznać zarzut naruszenia art. 3 ust. 2 pkt 1-4 ustawy. Określona w art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza również związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia, które determinują zakres kontroli kasacyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny powinien, a ściślej, może podjąć - działając na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP) - w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny nie może modyfikować zarzutów, nawet doprecyzowywać powołanych w zarzucie przepisów lub aktów prawnych ani domyślać się intencji skarżącego kasacyjnie.

Wskazany, jako naruszony przez Sąd I instancji, art. 3 ust. 2 pkt 1-4 ustawy, jest błędnie postawiony. Wskazać należy, że art. 3 ust. 2 ustawy ma tylko jedną jednostkę redakcyjną a nie kilka, jak wskazał skarżący kasacyjnie, w myśl którego program, oprócz działań i poddziałań wymieniony w ust. 1, obejmuje również pomoc techniczną. Przepis ten nie był stosowany w sprawie tak przez organy, jak i Sąd I instancji, stąd zarzucone naruszenie proceduralne nie miało i nie mogło mieć miejsca w rozpatrywanej sprawie. Zatem zarzuty z pkt 3, 4 a także z pkt. 6 i 9 petitum skargi kasacyjnej w zakresie dotyczącym tego przepisu, także w powiązaniu z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 oraz. 75 k.p.a. należało uznać za nieskuteczne.

Wskazać również należy, że wymienione w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej , jako naruszone, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. określają kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania i co do zasady nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, ponieważ ich naruszenie przez Sąd I instancji jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom procesowym. Tego zaś w rozpoznawanej sprawie nie wykazano. Oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. jest konsekwencją nie stwierdzenia istnienia przesłanek, o których mowa w art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkujących uwzględnieniem skargi.

Według art. 3 § 1 i § 2 pkt 1) p.p.s.a., Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez Sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Wskazane przepisy ustrojowe sąd administracyjny może naruszyć wówczas, gdy zaniecha kontroli skutecznie złożonej skargi, rozpozna sprawę nienależącą do jego kognicji, zastosuje środek kontroli inny niż określony w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bądź zastosuje inne niż zgodność z prawem kryterium kontroli działalności administracji publicznej. W sprawie Sąd I instancji rozpoznał skargę na decyzję ostateczną oraz ocenił ją pod kątem legalności w zakresie zastosowanych przepisów prawa. Skarżący kasacyjnie nie wskazał na zastosowanie przez Sąd innego kryterium, niż kryterium legalności.

Zatem powyższy zarzut należało uznać za nieskuteczny.

W pkt. 2 petitum skargi skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a w związku z art. 135 p.p.s.a. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Powołane unormowanie reguluje jedynie obligatoryjne elementy uzasadnienia i do ich zbadania sprowadza się kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia. Uzasadnienie wyroku albo jest sporządzone według wzorca określonego w 141 § 4 p.p.s.a., albo nie jest. Zarzut naruszenia powyższego przepisu może stanowić podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. można naruszyć wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się sąd pierwszej instancji podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Jeśli uzasadnienie nie spełnia przesłanek określonych w tym przepisie na tyle, że nie jest możliwa kontrola instancyjna, wówczas zaskarżony wyrok podlega uchyleniu.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie kontrolowanego wyroku, gdy chodzi o analizę przedstawionych w nim argumentów, nie uniemożliwia przeprowadzenia kontroli prawidłowości tego orzeczenia, co prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji uczynił zadość obowiązkowi sporządzenia uzasadnienia w sposób uwzględniający konsekwencje wynikające z towarzyszącej uzasadnieniu każdego orzeczenia sądowego funkcji kontroli trafności wydanego rozstrzygnięcia.

Brak przekonania skarżącego kasacyjnie o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa, czy też odnośnie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, której rezultat nie koresponduje z jego oczekiwaniami, nie oznacza jeszcze wadliwości uzasadnienia wyroku i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Fakt więc, że stanowisko zajęte przez sąd administracyjny pierwszej instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne, nie poddaje się kontroli kasacyjnej, czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Dlatego polemika ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można bowiem skutecznie zwalczać, ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (por. wyroki NSA: z 26 listopada 2014 r. sygn. akt II OSK 1131/13; z 20 stycznia 2015 r. sygn. akt I FSK 2081/13; z 12 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 2338/13; z 18 marca 2015 r. sygn. akt I GSK 1779/13; publ. w CBOSA).

Z kolei warunkiem zastosowania art. 135 p.p.s.a. jest to, aby zaskarżony akt okazał się sprzeczny z prawem i to w stopniu uzasadniającym jego wzruszenie, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Przepis art. 135 p.p.s.a. znajduje zastosowanie bowiem jedynie w razie uwzględnienia skargi, a więc w przypadku stwierdzenia przez sąd niezgodności z prawem zaskarżonego aktu. Przesłanką jego zastosowania jest stwierdzenie naruszenia prawa materialnego lub procesowego nie tylko w zaskarżonym akcie lub czynności ale także w aktach lub czynnościach poprzedzających, jeżeli tylko miało to miejsce w granicach danej sprawy. Zatem art. 135 p.p.s.a. nie znajduje zastosowania w razie oddalenia skargi, a takie właśnie rozstrzygnięcie zostało zaskarżone skargą kasacyjną. Zatem Sąd I instancji nie mógł go naruszyć i to w warunkach opisanych w zarzucie z pkt 2 petitum skargi kasacyjnej.

Wobec powyższego zarzut z pkt 2 petitum skargi kasacyjnej okazał się niezasadny.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek skarżącego kasacyjnie o przeprowadzenie na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a. dowodu uzupełniającego w postaci dowodów z dokumentów, zeznań świadków, opinii biegłego. Przede wszystkim należy zaznaczyć, że możliwość przeprowadzenia dowodów uzupełniających z dokumentów dotyczy postępowania przed sądem pierwszej instancji. A ponadto przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. nie może być podstawą kwestionowania ustaleń przyjętych przez organy i nie może służyć zwalczaniu ustaleń faktycznych, z którymi strona się nie zgadza. Przewidziana w nim możliwość przeprowadzenia przez sąd dowodu uzupełniającego z dokumentu należy bowiem rozumieć jako odnoszącą się do sytuacji wystąpienia istotnych wątpliwości związanych z oceną, czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem, a nie do sytuacji wystąpienia wątpliwości związanych z ustaleniami zaistniałego w sprawie stanu faktycznego. Przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. nie może bowiem służyć podważeniu prawidłowości ustaleń faktycznych przyjętych przez sąd administracyjny za podstawę wyrokowania, z którymi strona skarżąca kasacyjnie się nie zgadza (por. wyrok NSA z 7 lipca 2023 r., sygn. akt III FSK 1284/22). Również należy wskazać, że przeprowadzenie przez sąd administracyjny, z urzędu lub na wniosek strony, dowodu uzupełniającego z dokumentu, na podstawie omawianego przepisu, pozostaje w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. a zatem dowód z dokumentu powinien być nowym dowodem istniejącym w dniu wydania decyzji, nieznanym organowi, który wydał decyzję. Załączenie do wniosku dowodów z dokumentów, zeznań świadków czy opinii biegłego nie spełnia tych kryteriów.

Podsumowując, za niezasadne należało uznać zarzuty naruszenia przepisów postępowania.

Przechodząc do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego postawionych przez skarżącego kasacyjnie stwierdzić przede wszystkim należy, że za ugruntowany należy uznać pogląd, że błędne zastosowanie prawa materialnego, czyli tzw. "błąd subsumcji" to wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Sformułowanie zarzutu błędnej wykładni przepisu prawa materialnego zawsze powinno łączyć się z wykazaniem na czym polegało wadliwe odczytanie przez Sąd I instancji znaczenia treści przepisu, a następnie konieczne jest podanie właściwego, zdaniem skarżącej, rozumienia naruszonego przepisu. (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2018r., II FSK 2480/17, LEX nr 2475433, a także wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2020r., sygn. akt I GSK 1582/18, LEX). Zarzutem naruszenia prawa materialnego nie można kwestionować ustaleń stanu faktycznego, gdyż te można podważać jedynie w oparciu o podstawę z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (por. wyroki NSA z dnia: 5 sierpnia 2004r., FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, Nr 3, poz. 36; 9 marca 2005r., GSK 1423/04; 10 maja 2005r., FSK 1657/04; 12 października 2005r., I FSK 155/05; 23 maja 2006r., II GSK 18/06; 4 października 2006r., I OSK 459/06 oraz wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2020r., I GSK 1582/18, LEX).

Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może zatem być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por., np. wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2020r., sygn. akt I GSK 1582/18, LEX). W konsekwencji oznacza to, że nie ma możliwości skutecznego powoływania się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie. Tym samym, w związku z niepodważeniem zarzutami procesowymi ustaleń faktycznych sprawy, zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie należało uznać za nieskuteczne.

Mając na uwadze ww. regulację oraz podniesione zarzuty należy podkreślić, że żaden z nich nie podważa prawidłowości decyzji organów zaakceptowanych przez Sąd I instancji.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.