I CZ 72/14

Sygn. akt I CZ 72/14

POSTANOWIENIE

Dnia 14 listopada 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:
‎

SSN Józef Frąckowiak (przewodniczący)
‎SSN Irena Gromska-Szuster
‎SSN Dariusz Zawistowski (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa M. Y.
‎przeciwko J. G.
‎o zapłatę,
‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym
‎w Izbie Cywilnej w dniu 14 listopada 2014 r.,
‎zażalenia powódki na wyrok Sądu Apelacyjnego
‎z dnia 7 marca 2014 r.,

uchyla zaskarżony wyrok.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 7 marca 2014 r. uchylił
‎w części wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 13 kwietnia 2011 r. (pkt I a
‎i c) i w tym zakresie przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu w W. do
‎ponownego rozpoznania, uznając, że Sąd pierwszej instancji nie rozpoznał istoty
‎sprawy i nie przeprowadził postępowania dowodowego „w pełnym zakresie".

W zażaleniu powódka zarzuciła naruszenie art. 386 § 1 w zw. z art. 398²¹
‎i art. 398¹⁵ k.p.c., art. 217 § 2 w zw. z art. 391§ 1, art. 386 § 6 i art. 398²¹ k.p.c., art.
‎386 § 4 k.p.c. oraz art. 382 i art. 233 § 1 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. W oparciu o te
‎zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 386 k.p.c. Sąd drugiej instancji może wydać wyrok kasatoryjny jedynie w przypadkach określonych w § 2 i 4, a zatem pomijając przypadek
‎nieważności postępowania, w sytuacji nierozpoznania przez sąd pierwszej instancji
‎istoty sprawy lub w razie stwierdzenia potrzeby przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości. Konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego,
‎nawet w znaczącym zakresie, nie uzasadnia uchylenia zaskarżonego apelacją
‎wyroku i przekazania sprawy z tego powodu do ponownego rozpoznania sądowi
‎pierwszej instancji. Nie uzasadniało zatem wydania zaskarżonego zażaleniem
‎wyroku stwierdzenie, że Sąd Okręgowy nie przeprowadził postępowania
‎dowodowego „ w pełnym zakresie", obejmującym istotne i sporne okoliczności.
‎Decydujące znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia zażalenia miała zatem ocena,
‎czy Sąd Okręgowy wydając w dniu 13 kwietnia 2011 r. wyrok uwzględniający
‎nieomal w całości powództwo o zapłatę, nie rozpoznał istoty sprawy. Z tego punktu widzenia wymaga uwzględnienia, że postępowanie poprzedzające wydanie wyroku z dnia 13 kwietnia 2011 r. toczyło się ponad 5 lat, a w jego toku Sąd Okręgowy
‎oddalił zarzut braku jurysdykcji krajowej i przeprowadził postępowanie dowodowe obejmujące w szczególności zawnioskowane przez powódkę dowody
‎z dokumentów. W oparciu o nie przyjął, że pozwany i K. I. zawarli umowę
‎zlecenia, której pozwany nie wykonał należycie oraz skuteczny był przelew
‎wierzytelności wynikającej z tej umowy, dokonany pomiędzy K. I. i powódką.
‎Sąd Okręgowy nie uwzględnił również zarzutu przedawnienia podniesionego przez
‎pozwanego. Uznał za niezasadne i oddalił z tego powodu powództwo wzajemne.
‎Nie ulega zatem wątpliwości, że Sąd Okręgowy rozpoznał żądanie pozwu
‎głównego i powództwo wzajemne merytorycznie, po dokonaniu w jego ocenie
‎niezbędnych ustaleń faktycznych, z uwzględnieniem żądań i stanowiska stron. Uwzględniając powyższe brak jest podstaw do podzielenia oceny Sądu
‎Apelacyjnego, że Sąd Okręgowy nie rozpoznał istoty sprawy.

Z tych względów zażalenie było uzasadnione i zaskarżony wyrok
‎podlegał uchyleniu na podstawie art. 394 § 3 w zw. z art. 398¹⁵ § 1 k.p.c.