Sąd Najwyższy

I CZ 197/02

postanowienie z dnia 2003-02-12

  • Pełna treść
  • 1 powołanych przepisów

To orzeczenie w Twojej sprawie

Odpowiedź z cytowanymi przepisami i sygnaturami orzeczeń, bez zakładania konta.

Częste pytania:

Sprawdź, co z tego orzeczenia wynika dla Twojego stanu faktycznego.

Zapytaj za darmo

Dane orzeczenia

SygnaturaI CZ 197/02
Data orzeczenia2003-02-12
Rodzaj orzeczeniapostanowienie
SądSąd Najwyższy
WydziałWydział I
SędziowieHenryk Pietrzkowski (autor uzasadnienia), Maria Grzelka, Marian Kocon

Powołują to orzeczenie

Liczba orzeczeń w bazie PrawMi, które je powołują: 6. Najpierw sądy najwyższe, potem najnowsze. Przy każdym zdanie, w którym sąd się na nie powołuje.

  • III CZP 91/12Sąd Najwyższy · uchwała · 2013-05-15
    „… za instancję odwoławczą (postanowienie z dnia 18 lutego 2010 r., II CZ 97/09, nie publ.), odrzucające zażalenie na orzeczenie w przedmiocie ogłoszenia upadłości (postanowienie z dnia 12 lutego 2003 r., I CZ 197/02, nie publ.).”
  • III CZ 17/13Sąd Najwyższy · postanowienie · 2013-03-21
    „… do rozpoznania zażalenia ma wpływ na dopuszczalność tego środka zaskarżenia (por. przykładowo niepublikowane postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 lipca 2002 r., V CZ 66/02; z dnia 12 lutego 2003 r., I CZ 197/02; z dnia 22 marca 2007 r., III CZ 17/07; z dnia 16 kwietnia 2008 r., I CZ 22/08;”
  • III CZ 34/11Sąd Najwyższy · postanowienie · 2011-07-13podąża za tym poglądem (Sąd przyjmuje pogląd wyrażony w tym orzeczeniu. Oznaczenie nadane automatycznie na podstawie przytoczonego zdania.)
    „W judykaturze Sądu Najwyższego przyjmuje się, że środek odwoławczy sporządzony przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym i skierowany do niewłaściwego sądu jest niedopuszczalny (zob. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 marca 2007 r. III CZ 17/07, nie publ.; z dnia 7 listopada 2006 r., I CZ 76/06, nie publ.; z dnia 12 lutego 2003 r., I CZ 197/02).”
  • II CZ 97/09Sąd Najwyższy · postanowienie · 2010-02-18podąża za tym poglądem (Sąd przyjmuje pogląd wyrażony w tym orzeczeniu. Oznaczenie nadane automatycznie na podstawie przytoczonego zdania.)
    „… niedopuszczalnym (por. np. postanowienie SN z dnia 22 marca 2007 r., III CZ 17/07, niepubl., postanowienie SN z dnia 7 listopada 2006 r., I CZ 76/06, niepubl. postanowienie SN z dnia 12 lutego 2003 r., I CZ 197/02, niepubl.).”
  • III CZ 37/07Sąd Najwyższy · postanowienie · 2007-10-18
    „… (por. postanowienie SN z dnia 3 marca 2005 r., sygn. II CZ 2/05, niepubl.; postanowienie SN z dnia 2 kwietnia 2003 r., sygn. I CKN 151/01 niepubl.; postanowienie SN z dnia 12 lutego 2003 r., sygn. I CZ 197/02 niepubl.; postanowienie SN z dnia 24 lipca 2006 r., sygn. IV CNP 57/06).”
  • III CZ 17/07Sąd Najwyższy · postanowienie · 2007-03-22podąża za tym poglądem (Sąd przyjmuje pogląd wyrażony w tym orzeczeniu. Oznaczenie nadane automatycznie na podstawie przytoczonego zdania.)
    „Chociaż więc środek ten został prawidłowo wniesiony za pośrednictwem Sądu Okręgowego w K., który wydał zaskarżone orzeczenie (art. 369 § 1 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. i art. 39821 k.p.c.), to skierowanie go do niewłaściwego sądu spowodowało, że stał się on środkiem niedopuszczalnym (por. np. nie publ. postanowienia SN z dnia 7 listopada 2006 r., I CZ 79/06 oraz z dnia 12 lutego 2003 r., I CZ 197/02).”

Oznaczenia przy wpisach nadano automatycznie na podstawie przytoczonego zdania i mogą być błędne. Samo zdanie pozwala je sprawdzić.

Pełna treść orzeczenia

Sygn. akt I CZ 197/02 POSTANOWIENIE Dnia 12 lutego 2003 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Maria Grzelka SSN Marian Kocon w sprawie z wniosku "E.-R." Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowo-Usługowego Spółki z o.o. w W. przy uczestnictwie Z. L. o ogłoszenie upadłości, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 lutego 2003 r., zażalenia uczestnika postępowania na postanowienie Sądu Okręgowego w W. z dnia 17 października 2002 r., odrzuca zażalenie i zasądza od uczestnika postępowania na rzecz wnioskodawcy kwotę 375 (trzysta siedemdziesiąt pięć) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. 2 Uzasadnienie Sąd Okręgowy w W. postanowieniem z dnia 17 października 2002 r. odrzucił zażalenie Z. L. na postanowienie Sądu Rejonowego o ogłoszeniu upadłości i wyznaczeniu sędziego komisarza. Na postanowienie z dnia 17 października 2002 r. Z. L. wniósł - za pośrednictwem Sądu Okręgowego - zażalenie do Sądu Apelacyjnego, które zarządzeniem przewodniczącego z dnia 25 listopada 2002 r. potraktowane zostało, jako "zażalenie wniesione w trybie art. 39318 § 1 i 2 k.p.c." i przedstawione zostało Sądowi Najwyższemu do rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył co następuje: Postanowienie z dnia 17 października 2002 r. ma charakter postanowienia, o jakim mowa w art. 39318 § 2 k.p.c. Na postanowienie takie przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego, które składa się za pośrednictwem sądu, który wydał zaskarżone postanowienie (art. 39318 § 3 w zw. z art. 397 § 2 i art. 369 § 1 k.p.c.). Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wprawdzie złożył zażalenie za pośrednictwem właściwego sądu, ale skierował je do Sądu Apelacyjnego, a więc sądu, który nie jest sądem właściwym do rozpoznania zażalenia. Rozważenia wymagała więc kwestia, czy w opisanej sytuacji procesowej może mieć zastosowanie wynikająca z art. 130 § 1 zdanie drugie k.p.c. zasada, według której błędne oznaczenie pisma procesowego nie stanowi przeszkody do nadania pismu biegu i rozpoznania go w trybie właściwym. Na tak postawione pytanie należy udzielić odpowiedzi negatywnej. Według utrwalonej wykładni pojęcie "tryb" oznacza rozpoznanie sprawy w procesie lub w postępowaniu nieprocesowym (art. 13 § 1 i art. 201 k.p.c.). Określenie to nie może więc być odniesione do innych sytuacji, w tym do wnoszenia środków odwoławczych. Zasady tej nie zmienia błędne posługiwanie się tym określeniem w praktyce w innych wypadkach (m.in. np. "tryb" z art. 130 k.p.c.). Ponadto w razie dokonania wyboru sądu niewłaściwego 3 do rozpoznania środka odwoławczego nie chodzi jedynie o samo błędne oznaczenie pisma. Jest to kwestia uruchomienia przez skarżącego właściwego (dopuszczalnego), bądź niewłaściwego (niedopuszczalnego) zażalenia. Poprzednia odmienna, rozszerzająca wykładnia przepisu art. 130 § 1 k.p.c., dokonywana zarówno w doktrynie, jak też w orzecznictwie Sądu Najwyższego, uzasadniana była potrzebą odformalizowania postępowania, właściwego "prawu socjalistycznemu". Po zmianach systemowych usprawiedliwienie takie utraciło rację bytu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000 r., V CZ 110/00, OSNC 2001, nr 7-8, poz. 105), postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 1997 r., III CKN 289/97, OSNC 1998, nr 5, poz. 90 oraz z dnia 5 lutego 1998 r., I PZ 71/97, OSNAPUS 1999, nr 4, poz. 133). Wskazać także należy na przyjęty w judykaturze kierunek orzecznictwa, zgodnie z którym wniesienie środka odwoławczego do sądu niewłaściwego rodzi dla strony niekorzystne skutki procesowe (por. orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 6 grudnia 1965 r., I PZ 80/65, OSPiKA 1966, poz. 124, z dnia 14 listopada 1973 r., II CZ 183/73, OSPiKA 1974, nr 5, poz. 97 oraz uchwała połączonych Izb Cywilnej oraz Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 28 listopada 1987 r., III CZP 33/87, OSNCP 1998, nr 6, poz. 73). Nie ma uzasadnionych powodów do odmiennego kwalifikowania skutków procesowych wadliwego wskazania sądu do rozpoznania środka odwoławczego oraz wadliwego wskazania sądu, za pośrednictwem którego środek ten jest wnoszony. Pismo skarżącego, zwłaszcza gdy sporządzone zostało przez fachowego pełnomocnika, podlegało więc odrzuceniu jako niedopuszczalne (art. 39318 § 3 w zw. z art. 373 k.p.c.). O kosztach postępowania zażaleniowego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39318 § 3 k.p.c.

Orzeczenia powołane w tym orzeczeniu

Liczba powołanych orzeczeń: 6. Najpierw sądy najwyższe, potem najnowsze, z fragmentem uzasadnienia.

  • V CZ 110/00Sąd Najwyższy · postanowienie · 2000-12-12
    „Po zmianach systemowych usprawiedliwienie takie utraciło rację bytu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000 r., V CZ 110/00, OSNC 2001, nr 7-8, poz. 105), postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 1997 r., III CKN 289/97, OSNC 1998, nr 5, poz. 90 oraz z dnia 5 lutego 1998 r., I PZ 71/97, OSNAPUS 1999, nr 4, poz. 133).”
  • I PZ 71/97Sąd Najwyższy · postanowienie · 1998-02-05
    „Po zmianach systemowych usprawiedliwienie takie utraciło rację bytu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000 r., V CZ 110/00, OSNC 2001, nr 7-8, poz. 105), postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 1997 r., III CKN 289/97, OSNC 1998, nr 5, poz. 90 oraz z dnia 5 lutego 1998 r., I PZ 71/97, OSNAPUS 1999, nr 4, poz. 133).”
  • III CKN 289/97Sąd Najwyższy · postanowienie · 1997-12-08
    „Po zmianach systemowych usprawiedliwienie takie utraciło rację bytu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000 r., V CZ 110/00, OSNC 2001, nr 7-8, poz. 105), postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 1997 r., III CKN 289/97, OSNC 1998, nr 5, poz. 90 oraz z dnia 5 lutego 1998 r., I PZ 71/97, OSNAPUS 1999, nr 4, poz. 133).”
  • III CZP 33/87Sąd Najwyższy · uchwała · 1987-11-28
    „… poz. 124, z dnia 14 listopada 1973 r., II CZ 183/73, OSPiKA 1974, nr 5, poz. 97 oraz uchwała połączonych Izb Cywilnej oraz Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 28 listopada 1987 r., III CZP 33/87, OSNCP 1998, nr 6, poz. 73).”
  • II CZ 183/73Sąd Najwyższy · orzeczenie · 1973-11-14
    „… do sądu niewłaściwego rodzi dla strony niekorzystne skutki procesowe (por. orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 6 grudnia 1965 r., I PZ 80/65, OSPiKA 1966, poz. 124, z dnia 14 listopada 1973 r., II CZ 183/73, OSPiKA 1974, nr 5, poz. 97 oraz uchwała połączonych Izb Cywilnej oraz Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 28 listopada 1987 r., III CZP 33/87, OSNCP 1998, nr 6, poz. 73).”
  • I PZ 80/65Sąd Najwyższy · orzeczenie · 1965-12-06
    „… kierunek orzecznictwa, zgodnie z którym wniesienie środka odwoławczego do sądu niewłaściwego rodzi dla strony niekorzystne skutki procesowe (por. orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 6 grudnia 1965 r., I PZ 80/65, OSPiKA 1966, poz. 124, z dnia 14 listopada 1973 r., II CZ 183/73, OSPiKA 1974, nr 5, poz. 97 oraz uchwała połączonych Izb Cywilnej oraz Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 28 …”

Powiązane przepisy

Zapytaj AI o to orzeczenie