I CSK 968/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Aleksander Stępkowski
28 kwietnia 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 28 kwietnia 2026 r. w Warszawie
w sprawie z wniosku J.U.
z udziałem B. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w R., A.C. i J.C.
o zasiedzenie,
na skutek skargi kasacyjnej A.C. i J.C.
od postanowienia Sądu Okręgowego w Gliwicach
z 19 grudnia 2024 r., III Ca 780/22,
1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2) zasądza od A.C. i J.C. na rzecz J.U. kwotę 1800 zł (tysiąca
ośmiuset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania
kasacyjnego wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych
za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia
niniejszego postanowienia A.C. i J.C. do dnia zapłaty.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 19 grudnia 2024 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach, w sprawie
z wniosku J.U. z udziałem B. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w R., A.C. i
J.C. o zasiedzenie, na skutek apelacji wnioskodawcy od postanowienia Sądu
Rejonowego w Tarnowskich Górach z 10 lutego 2022 r., zmienił zaskarżone
postanowienie i uwzględnił wniosek (pkt I) oraz rozstrzygnął o kosztach
postępowania (pkt II-VI).
I CSK 968/26
2
Postanowienie zostało zaskarżone przez uczestników A.C. i J.C.. Jako
uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano, że
w sprawie występują istotne zagadnienia prawne a skarga kasacyjna jest
oczywiście uzasadniona.
Wnioskodawca złożył odpowiedź na skargę kasacyjną, w której wniósł o
odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ewentualnie o oddalenie
skargi kasacyjnej
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej
merytorycznego rozpoznania.
Skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach Kodeksu
postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na
ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości
orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu
prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub
oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń
umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej. Konieczna selekcji
skarg pod kątem realizacji tego celu odbywa się w drodze badania zasadności
wniosku skarżącego o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Przesłanki
pozytywnej weryfikacji tego wniosku określa art. 3989 § 1 k.p.c. Są nimi: (1)
występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego; (2) istnienie potrzeby
wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących
rozbieżności w orzecznictwie sądów; (3) nieważność postępowania lub (4)
oczywista zasadność skargi. Dokonując tej weryfikacji, Sąd Najwyższy bada jednie
to, czy w sprawie zaistniała przynajmniej jedna z przesłanek uzasadniających
wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania, nie zaś podstawy kasacyjne i ich
uzasadnienie.
I CSK 968/26
3
W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że istotnym
zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie
objęte podstawami kasacyjnymi, doniosłe z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy
i nierozstrzygnięte dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może się przyczynić
do rozwoju prawa. Powołanie się przez skarżącego na takie zagadnienie wymaga
jego sformułowania oraz uzasadnienia twierdzenia, że występuje ono w danej
sprawie (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z: 28 listopada 2003 r., II CK
324/03, 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05, z 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07, 22
listopada 2007 r., I CSK 326/07, 26 września 2005 r., II PK 98/05, 10 maja 2019 r., I
CSK 627/18). Zagadnienie przedstawione w skardze kasacyjnej nie spełnia
powyższego kryterium.
Strona skarżąca wskazała, że w sprawie występują istotne zagadnienia
prawne dotyczące oceny czy można mówić o samoistnym posiadaniu w sposób
ciągły w sytuacji, gdy wnioskodawca wykazał wolę demontażu ogrodzenia
posadowionego niezgodnie z granicą nieruchomości. Tak sformułowana kwestia
nie może stanowić zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
bowiem nie stanowi generalnego i abstrakcyjnego problemu prawnego ale wymaga
oceny konkretnych okoliczności faktycznych, te zaś nie mogą być podstawą zarzutu
kasacyjnego.
Jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania wskazano
również oczywistą zasadność skargi kasacyjnej, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 4
k.p.c. Zachodzi ona wówczas, gdy z treści skargi, bez potrzeby głębszej analizy
oraz szczegółowych rozważań, wynika, że przytoczone podstawy kasacyjne
uzasadniają jej uwzględnienie. Skarżący twierdząc, że skarga kasacyjna jest
oczywiście uzasadniona, powinien wyjaśnić w czym ta oczywistość się wyraża oraz
uzasadnić to twierdzenie. Oznacza to powinność wykazania kwalifikowanej postaci
naruszenia prawa materialnego lub procesowego, polegającą na jego oczywistości
prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, które dodatkowo
prowadziło do wydania oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob.
postanowienia SN z: 8 października 2015 r., IV CSK 189/15; 10 stycznia 2003 r., V
CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49; 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006,
nr 4, poz. 75; 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06). Ze względu na wyjątkowy charakter
I CSK 968/26
4
przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej powinna dać się stwierdzić „na
pierwszy rzut oka”, bez zbytniego wgłębiania się w sprawę (zob. postanowienie SN
z 2 sierpnia 2007 r., III UK 45/07). Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania nie spełnia powyższego kryterium.
Wywód zawarty we wniosku opiera się zasadniczo na zarzucie, w myśl
którego „Sąd Okręgowy dokonał błędnej oceny stanu faktycznego”, tymczasem
podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub
oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.).
Z powyższych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego
orzeczono na podstawie art. 520 k.p.c. oraz w zw. z § 2 pkt 7, § 10 ust. 4 pkt 2
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie
opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 1935).
Aleksander Stępkowski
(Ł.W.)
[r.g.]
