I CSK 880/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Marcin Trzebiatowski
22 lipca 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 22 lipca 2026 r. w Warszawie
w sprawie z wniosku J.K.
z udziałem D.M.
o rozgraniczenie,
na skutek skargi kasacyjnej J.K.
od postanowienia Sądu Okręgowego w Łomży
z 29 listopada 2024 r., I Ca 120/24,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od J.K. na rzecz D.M. 360 (trzysta sześćdziesiąt)
złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego z
odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za
opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas
po upływie tygodnia od doręczenia zobowiązanemu odpisu
niniejszego postanowienia do dnia zapłaty.
(M.K.)
UZASADNIENIE
Wnioskodawca J.K. wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Sądu
Okręgowego w Łomży z 29 listopada 2024 r. Wniosek o jej przyjęcie do
I CSK 880/25
2
rozpoznania uzasadnił występowaniem istotnych zagadnień prawnych i oczywistą
zasadnością skargi.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Jak wskazano powyżej, skarżąca oparła wniosek o przyjęcie skargi
kasacyjnej do rozpoznania na pierwszej i czwartej spośród wymienionych
przesłanek.
Zgodnie z orzecznictwem Sadu Najwyższego przez istotne zagadnienie
prawne, o którym mowa w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., należy rozumieć problem
o charakterze prawnym, powstały na tle konkretnego przepisu prawa, mający
charakter rzeczywisty w tym znaczeniu, że jego rozwiązanie stwarza realne
i poważne trudności. Problem ten musi mieć charakter uniwersalny, co oznacza, że
jego rozwiązanie powinno służyć rozstrzyganiu innych, podobnych spraw. Chodzi
przy tym o problem, którego wyjaśnienie jest konieczne dla rozstrzygnięcia danej
sprawy, a więc pozostający w związku z podstawami skargi oraz z wiążącym Sąd
Najwyższy, a ustalonym przez sąd drugiej instancji, stanem faktycznym sprawy (art.
39813 § 2 k.p.c.), jak i w związku z podstawą prawną zaskarżonego wyroku
(postanowienia SN: z 21 maja 2013 r., IV CSK 53/13 i z 3 lutego 2012 r. I UK
271/11). Konieczne jest przytoczenie argumentów prawnych, które prowadzą do
rozbieżnych ocen. Skarżący powinien nie tylko wskazać przepis prawa
(materialnego lub procesowego), którego dotyczy zagadnienie, ale także
przedstawić pogłębioną argumentację prawną w celu wykazania, że zagadnienie
jest istotne, a jego rozstrzygnięcie ma znaczenie dla merytorycznego
rozstrzygnięcia w jego sprawie (postanowienia SN: z 23 sierpnia 2007 r., I UK
134/07 i z 9 lutego 2011 r., III SK 41/10).
Przedstawioną problematykę skarżący ujął w pytaniach: „czy za „stan
prawny” w rozumieniu art. 153 k.c. podczas rozgraniczenia dopuszczalne jest
I CSK 880/25
3
przyjęcie granicy wynikającej z ewidencji, nawet jeśli jej przebieg zgodnie z opinią
biegłego geodety jest nieprawidłowy a przez to granica jest wątpliwa bowiem
wytyczono ją na skutek błędnych pomiarów, a przez co tak ustalona granica
ewidencyjna w znaczny sposób odbiega od użytkowania na gruncie i zgodnie
z opinią biegłego nie można w oparciu o nią dokonywać rozgraniczenia; czy
w sytuacji, w której z opinii biegłego geodety wynika, że pomiary były wykonane
z małą dokładnością, bez elementów kontrolnych i wbrew zasadom sztuki
geodezyjnej, a przez to w ich wyniku błędnie określono przebieg granicy
ewidencyjnej, za obowiązującą granicę należy przyjąć tak wytyczoną wątpliwą
granicę ewidencyjną czy jednak granicę wytyczoną przez biegłego geodetę
w wyniku dokonania przez niego korekty uprzednich błędnych obliczeń; czy
w sytuacji ustalenia przez Sąd, że nie doszło do zasiedzenia przygranicznego pasa
gruntu a istnieje rozbieżność co do prawidłowego przebiegu granicy na podstawie
zgromadzonych dokumentów w ten sposób, że w świetle opinii biegłego geodety
istniejąca granica ewidencyjna uznana jest za wątpliwą przez co biegły wyznacza
inną granicę uwzględniającą korektę błędnych obliczeń, należy przyjąć, że zachodzi
niemożność ustalenia stanu prawnego, a co za tym idzie, konieczność dokonania
rozgraniczenia na podstawie ostatniego spokojnego stanu posiadania”.
Przedstawione przez skarżącego pytania nie stanowią istotnego zagadnienia
prawnego. Odnoszą się one wprost do stanu faktycznego niniejszej sprawy –
a więc nie mają charakteru abstrakcyjnego. Uzasadnienie wniosku o przyjęcie
skargi kasacyjnej do rozpoznania nie zawiera też argumentacji jurydycznej,
wskazującej na występowanie odmiennych ocen przedstawionych problemów oraz
na to, że przepisy dotyczące tych kwestii nie doczekały się wykładni albo
niejednolita wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie w odniesieniu do
identycznych lub podobnych stanów faktycznych. Nie jest rolą Sądu Najwyższego
domyślanie się lub poszukiwanie okoliczności, które uzasadniałyby przyjęcie skargi
kasacyjnej do rozpoznania (postanowienia SN z 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08
i z 14 grudnia 2004 r., II CZ 142/04).
Natomiast zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury odwołanie się do
przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga przedstawienia,
w czym wyraża się „oczywista zasadność” skargi oraz argumentacji wykazującej,
I CSK 880/25
4
że istotnie skarga jest oczywiście uzasadniona. Chodzi tu o wykazanie
kwalifikowanej postaci naruszenia prawa materialnego lub procesowego,
polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie, przy wykorzystaniu
podstawowej wiedzy prawniczej (m.in. postanowienie SN z 23 listopada 2011 r.,
III PK 44/11). Celem sformułowania powyższej przesłanki przyjęcia skargi
kasacyjnej do rozpoznania nie jest wykazanie jedynie oczywistego naruszenie
konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacji, w której
naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia
(postanowienie SN z 6 listopada 2012 r., III SK 16/12).
W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie przedmiotowej skargi kasacyjnej do
rozpoznania skarżący nie wskazał, w czym miałaby przejawiać się oczywista
zasadność skargi kasacyjnej, ani nie wskazał, naruszenie których przepisów
miałoby doprowadzić do oczywistości skargi.
Ponadto w związku z tym, że skarżący kwestionuje ocenę materiału
dowodowego oraz ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie, należy przypomnieć, iż
stosownie do art. 3983 § 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty
dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów.
Mając powyższe na uwadze, nie można przyjąć, że przesłanki przyjęcia
skargi kasacyjnej do rozpoznania zostały w sposób właściwy wykazane.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).
(M.K.)
[SOP]
