I CSK 855/22

Sygn. akt I CSK 855/22

POSTANOWIENIE

Dnia 30 maja 2022 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Maciej Kowalski

w sprawie z powództwa P. B.
‎przeciwko P. […] spółce akcyjnej w W.
‎o zapłatę,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 maja 2022 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej powoda
‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
‎z dnia 17 marca 2021 r., sygn. akt I ACa […],

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. odstępuje od obciążenia powoda kosztami postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

W związku ze skargą kasacyjną powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z 17 marca 2021 r. w sprawie z powództwa P. B. przeciwko P. […] S.A. w W. o zapłatę należy podnieść, co następuje:

Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji, o przede wszystkim publicznoprawnym celu (zob. postanowienia SN: z 7 października 2020 r., II CSK 670/19; z 24 lutego 2016 r., V CSK 488/15). Sąd Najwyższy, jako sąd kasacyjny, nie jest sądem powszechnym trzeciej instancji, zaś skarga kasacyjna nie jest środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie. Rolą skargi kasacyjnej nie jest korygowanie wszelkich orzeczeń sądowych zawierających uchybienia, lecz ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania prawa oraz wkład Sądu Najwyższego w rozwój orzecznictwa i prawa pozytywnego.

Zgodnie z art. 398⁹ § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w razie wykazania przez stronę, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych, budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżący wskazał, że opiera ją na oczywistej zasadności.

Oparcie wniosku na przesłance oczywistej zasadności wymaga wykazania przez skarżącego niewątpliwej, widocznej na pierwszy rzut oka (prima facie), bez konieczności pogłębionej analizy, sprzeczności wykładni lub zastosowania prawa materialnego lub procesowego z brzmieniem przepisów lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji (m.in. postanowienia SN: z 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07; z 26 lutego 2008 r., II UK 317/07; z 9 maja 2008 r., II PK 11/08; z 21 maja 2008 r., I UK 11/08, z 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08).

Skarżący powinien zawrzeć w skardze wyodrębniony wywód prawny wskazujący, w czym przejawia się oczywistość naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego (por. postanowienia SN: z 5 września 2008 roku, I CZ 64/08, z 19 grudnia 2001 roku, IV CZ 200/01, z 9 czerwca 2008 roku, II UK 37/08) .

Skarżący wskazał, że oczywistej zasadności skargi upatruje w tym, że wyrokiem Sądu II instancji zostało zasadzone rażąco zaniżone zadośćuczynienie co jest niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, jak również z przepisami postępowania i co potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci licznych opinii biegłych sądowych i obszernej dokumentacji medycznej powoda. Wskazał na naruszenie zaskarżonym wyrokiem przepisów postępowania, tj. art. 233 § 1 w zw. z art. 391 k.p.c. poprzez nieuwzględnienie przy rozstrzyganiu sprawy licznych okoliczności faktycznych sprawy, a także art. 382 k.p.c. w związku z pominięciem materiału dowodowego o istotnym znaczeniu dla niniejszego postępowania.

Odnosząc się do powyższego należy wskazać, że regulacja związku przyczynowego ustanowiona w art. 361 § 1 k.c. pełni dwie funkcje. Po pierwsze, dla powstania tej odpowiedzialności konieczne jest istnienie powiązania przyczynowego między zdarzeniem wywołującym szkodę a szkodą. Po drugie, koncepcja związku przyczynowego wyznacza zasięg odpowiedzialności dłużnika. Dlatego skutkujące obniżeniem zasądzonego zadośćuczynienia przyjęcie przez sąd meritii, że wskazywana przez powoda szkoda nie była wyłącznie skutkiem wypadku komunikacyjnego z 12 maja 2016 r. nie uzasadnia twierdzenia o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej.

Za oczywistą zasadnością skargi kasacyjnej nie przemawia również powoływanie się przez skarżącego na naruszenie art. 233 § 1 w zw. z art. 391 i art. 382 k.p.c.. Zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. nie może być przedmiotem rozważań i ocen Sądu Najwyższego, skoro jego treść normatywna odnosi się bezpośrednio do dokonywania przez sąd oceny dowodów, a Sąd Najwyższy związany jest ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia, o czym mowa w art. 398¹³ § 2 k.p.c. (zob. postanowienie SN z dnia 27 sierpnia 2020 r., IV CSK 140/20). W konsekwencji zarzuty dotyczące naruszenia przepisów, które regulują ustalenie faktów i ocenę dowodów, a więc również art. 233 k.p.c. w zw. z art. 382 k.p.c., są co do zasady niedopuszczalne (zob. też wyrok SN z dnia 9 września 2020 r., II CSK 757/18; postanowienie SN z dnia 14 czerwca 2021 r., V CSK 210/21)

Uzasadnienie wniosku stanowi w istocie próbę zaangażowania Sądu Najwyższego do kolejnej weryfikacji instancyjnej prawidłowości dokonania przez sąd drugiej instancji ustaleń faktycznych i oceny prawnej w sprawie, co nie jest celem postępowania kasacyjnego i nie może skutecznie uzasadniać wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 398⁹ § 2 k.p.c.. orzeczono jak w sentencji.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 zw. z art. 398²¹ k.p.c., uwzględniając sytuację majątkową powoda i odstępując od obciążenia powoda kosztami postępowania kasacyjnego.

a.s.