I CSK 747/15

Sygn. akt I CSK 747/15

POSTANOWIENIE

Dnia 18 sierpnia 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Zbigniew Kwaśniewski

w sprawie z wniosku K. P. i L. R.
‎przy uczestnictwie J . C. , M. C. i L. W.
‎o podział majątku wspólnego i częściowy dział spadku,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 sierpnia 2016 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni L. R.

od postanowienia Sądu Okręgowego w W.
‎z dnia 9 czerwca 2015 r., sygn. akt V Ca (…),

‎odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 398⁴ § 2 k.p.c., skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek
‎o przyjęcie jej do rozpoznania oraz uzasadnienie wniosku. Uzasadnienie to nie może poprzestawać na odwołaniu się do uzasadnienia podstaw kasacyjnych, lecz musi obejmować wyodrębnioną argumentację jurydyczną przekonującą,
‎że powołana przez skarżącego przesłanka w sprawie zachodzi. W wypadku, gdy skarżąca twierdzi, że jej skarga jest oczywiście uzasadniona, powinna przedstawić argumentację prawną, wyjaśniającą w czym ta oczywistość się wyraża oraz uzasadnić to twierdzenie, przy uwzględnieniu, że „oczywistość” skargi to jej zasadność ewidentna, niewątpliwa, możliwa do stwierdzenia bez głębszej analizy (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75). Skarga kasacyjna wnioskodawczyni nie przedstawia na s. 8-10 tak rozumianego uzasadnienia „oczywistości” skargi.

Wbrew stanowisku skarżącej Sąd odwoławczy nie dokonał odmiennego rozstrzygnięcia w kwestii zakończonej już prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia 16 sierpnia 1989 r. (IV Ns (…)) co do ważności testamentu zawierającego zapis. We wskazanym postanowieniu Sądu z 1989 r. Sąd Rejonowy stwierdził nieważność testamentu z dnia 23 lutego 1982 r., a nie testamentu z dnia
‎20 marca 1979 r., który był przedmiotem kontroli co do ważności zapisów
‎w postępowaniu zakończonym zaskarżonym skargą kasacyjną orzeczeniem.

Skarżąca nie przekonała zatem o spełnieniu wymienionej w art. 398⁹ § 1
‎pkt 4 k.p.c. przesłanki.

Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej
‎do rozpoznania (art. 398⁹ § 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.).

aj