I CSK 685/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Mariusz Załucki
16 kwietnia 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 16 kwietnia 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa W. D. i W. D.1
przeciwko Bank spółce akcyjnej w W.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej Bank spółki akcyjnej w W.
od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu
z 28 października 2024 r., II Ca 1585/24,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2 700 (dwa
tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania
kasacyjnego z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za
opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia
niniejszego postanowienia pozwanemu do dnia zapłaty.
UZASADNIENIE
Pozwany Bank S.A. z siedzibą w W. wywiódł skargę kasacyjną od wyroku
Sądu Okręgowego we Wrocławiu z 28 października 2024 r., wydanego w sprawie z
powództwa W. D. i W. D.1 o zapłatę.
Potrzebę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący uzasadnił jej
oczywistą zasadnością wynikającą z jednoczesnego wskazania, że umowa kredytu
jest nieważna z uwagi na sprzeczność z ustawą (art. 58 § 1 k.c. w zw. z art. 3531
k.c. oraz art. 69 ust. 2 pkt 2 Prawa bankowego) oraz z uwagi na występujące w niej
I CSK 685/25
2
klauzule niedozwolone, bez których umowa nie może istnieć, tj. staje się trwale
bezskuteczna po ich usunięciu z umowy (art. 3851 § 1 i 2 k.c.).
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1
pkt 4 k.p.c., jeżeli zachodzi niewątpliwa, widoczna na pierwszy rzut oka, tj. bez
konieczności głębszej analizy, sprzeczność orzeczenia z przepisami prawa nie
podlegającymi różnej wykładni i w wyniku takiego naruszenia prawa zapadło w
drugiej instancji orzeczenie oczywiście wadliwe. O przyjęciu skargi kasacyjnej do
rozpoznania nie decyduje samo oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa
materialnego lub procesowego przez sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, lecz
sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego
orzeczenia. Skarżący zaś powinien uzasadnić tę przesłankę, wskazując jedynie na
argumenty mieszczące się w zakresie kognicji Sądu Najwyższego. Nie może więc
powoływać się na wadliwość ustaleń faktycznych ani opierać na innych faktach niż
stanowiące podstawę rozstrzygnięcia (zob. np. postanowienia SN z 7 grudnia 2023
r., I CSK 5630/22; z 8 listopada 2023 r., I CSK 3494/23; z 20 października 2023 r., I
CSK 1631/23 oraz z 25 września 2023 r., I CSK 903/23).
W ostatnich latach do Sądu Najwyższego trafiło wiele spraw odnoszących
się do problemu prawnego opisanego przez skarżącego. W konsekwencji
ukształtowała się linia orzecznicza, uwzględniająca bogaty dorobek judykatury
TSUE. Rozwój orzecznictwa na temat tzw. „kredytów frankowych” zakończył się 25
kwietnia 2024 r. powzięciem przez SN w składzie całej izby uchwały III CZP 25/22,
mającej moc zasady prawnej ex lege (art. 87 ustawy o SN).
W uchwale SN podsumował dotychczasową linię orzeczniczą, przyjmując że:
1. W razie uznania, że postanowienie umowy kredytu indeksowanego lub
denominowanego odnoszące się do sposobu określania kursu waluty obcej
stanowi niedozwolone postanowienie umowne i nie jest wiążące, w
obowiązującym stanie prawnym nie można przyjąć, że miejsce tego
postanowienia zajmuje inny sposób określenia kursu waluty obcej
wynikający z przepisów prawa lub zwyczajów.
I CSK 685/25
3
2. W razie niemożliwości ustalenia wiążącego strony kursu waluty obcej w
umowie kredytu indeksowanego lub denominowanego umowa nie wiąże
także w pozostałym zakresie.
3. Jeżeli w wykonaniu umowy kredytu, która nie wiąże z powodu
niedozwolonego charakteru jej postanowień, bank wypłacił kredytobiorcy
całość lub część kwoty kredytu, a kredytobiorca dokonywał spłat kredytu,
powstają samodzielne roszczenia o zwrot nienależnego świadczenia na
rzecz każdej ze stron.
4. Jeżeli umowa kredytu nie wiąże z powodu niedozwolonego charakteru jej
postanowień, bieg przedawnienia roszczenia banku o zwrot kwot
wypłaconych z tytułu kredytu rozpoczyna się co do zasady od dnia
następującego po dniu, w którym kredytobiorca zakwestionował względem
banku związanie postanowieniami umowy.
5. Jeżeli umowa kredytu nie wiąże z powodu niedozwolonego charakteru jej
postanowień, nie ma podstawy prawnej do żądania przez którąkolwiek ze
stron odsetek lub innego wynagrodzenia z tytułu korzystania z jej środków
pieniężnych w okresie od spełnienia nienależnego świadczenia do chwili
popadnięcia w opóźnienie co do zwrotu tego świadczenia.
Odstąpienie od zasady prawnej przyjętej przez skład całej izby jest zaś
możliwe tylko poprzez wydanie kolejnej uchwały w analogicznym składzie (art. 88
ustawy o SN).
Wobec istniejącej utrwalonej linii orzeczniczej, z którą wynik postępowania
jest zgodny, nie została spełniona przesłanka wydania oczywiście wadliwego
orzeczenia, co prowadziłoby do przyjęcia, że skarga kasacyjna jest oczywiście
zasadna.
Z tej przyczyny Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił
przyjęcia skargi do rozpoznania, o kosztach postępowania kasacyjnego
rozstrzygnął zaś na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 i § 2 pkt 6
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców
prawnych.
I CSK 685/25
[SOP]
4
Mariusz Załucki
