I USK 122/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 20 stycznia 2026 r.
SSN Renata Żywicka
w sprawie z odwołania A.M.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Radomiu
o zasiłek chorobowy i świadczenie rehabilitacyjne z tytułu wypadku przy pracy,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w dniu 20 stycznia 2026 r.,
na skutek skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Okręgowego
w Radomiu z dnia 20 czerwca 2024 r., sygn. akt VI Ua 14/23,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
[i.t.]
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 17 marca 2023 r. Sąd Rejonowy w Radomiu oddalił
odwołania A.M. od dwóch decyzji z dnia 2 grudnia 2020 r. Zakładu Ubezpieczeń
Społecznych Oddziału w Radomiu odmawiających wnioskodawcy prawa do zasiłku
chorobowego oraz prawa do świadczenia rehabilitacyjnego.
Sąd Okręgowy w Radomiu wyrokiem z dnia 20 czerwca 2024 r., VI Ua 14/23
zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że: w pkt a) ustalił wnioskodawcy prawo
do świadczenia rehabilitacyjnego z tytułu wypadku przy pracy, b) ustalił
wnioskodawcy prawo do zasiłku chorobowego za okres od dnia 28 kwietnia 2020 r.
do dnia 27 października 2020 r. z tytułu wypadku przy pracy, c) zasądził od Zakładu
Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w Radomiu na rzecz wnioskodawcy kwotę 360
zł tytułem zwrotu kosztów procesu za pierwszą instancję (pkt I.); zasądził od organu
I USK 122/26
2
rentowego na rzecz wnioskodawcy kwotę 240 zł tytułem zwrotu kosztów procesu za
drugą instancję.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku organ rentowy zarzucił
naruszenie: 1. art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 października 2002r. o
ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, 2.
art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999r. o świadczeniach pieniężnych z
ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, 3. art. 18 ust. 3
ustawy z dnia 25 czerwca 1999r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia
społecznego w razie choroby i macierzyństwa, 4. art. 227 k.p.c., 5. art. 278 § 1
k.p.c.
Przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący uzasadnił jej oczywistą
zasadnością.
Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu
Okręgowego w Radomiu, zmianę skarżonego wyroku co do punktu 1 lit. c i punktu
2 poprzez orzeczenie zwrotu od wnioskodawcy na rzecz organu rentowego
zasądzonej skarżonym wyrokiem i wypłaconej przez Zakład Ubezpieczeń
Społecznych Oddział w Radomiu ubezpieczonemu kwoty odpowiednio 180 zł
(dotyczącej świadczenia rehabilitacyjnego za pierwszą instancję) i 120 zł
(dotyczącej kwoty świadczenia rehabilitacyjnego za drugą instancję) oraz o
zasądzenie wnioskodawcy na rzecz organu rentowego kosztów procesu, w tym
kosztów zastępstwa procesowego należnych w postępowaniu przed Sądem
Najwyższym.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna ubezpieczonej nie kwalifikuje się do przyjęcia jej do
merytorycznego rozpoznania. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy
przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne
zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących
poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,
zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście
uzasadniona. W związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do
I USK 122/26
3
rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności
wymienionych w powołanym przepisie, a jego uzasadnienie zawierać argumenty
świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie
kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy.
Wniesiona w sprawie skarga kasacyjna zawiera wniosek o przyjęcie jej do
rozpoznania z uwagi na jej oczywistą zasadność (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.). Nie
można jednak uznać, że skarżący wykazał istnienie przesłanek przyjęcia skargi do
rozpoznania określonych we wskazanym przepisie.
Wykazanie podnoszonej w skardze oczywistej zasadności skargi kasacyjnej
(art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) - jako przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania - wymaga przedstawienia tego, w czym wyraża się "oczywista
zasadność" skargi oraz argumentacji wykazującej, że rzeczywiście skarga jest
oczywiście uzasadniona. Podczas gdy dla uwzględnienia skargi wystarczy, że jej
podstawa jest usprawiedliwiona, to dla przyjęcia skargi do rozpoznania - z uwagi na
jej oczywistą zasadność w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. - niezbędne jest
wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub
procesowego, polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie, przy
wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia w
szczegóły, czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę
przepisów i doszukiwania się ich znaczenia. W judykaturze podkreśla się, że
przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest oczywiste
naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz
sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego
orzeczenia. Sam zarzut naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu
(przepisów) nie prowadzi wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście
uzasadniona (postanowienia Sądu Najwyższego z: 16 kwietnia 2025 r., I CSK
685/25, LEX nr 3854399; 3 czerwca 2025 r., II USK 191/24, Lex nr 3881666; 3
listopada 2025 r., III USK 151/24, LEX nr 3938651; 10 grudnia 2025 r., I CSK
1245/25, LEX nr 3974826).
Postulowana we wniosku "oczywista zasadność" skargi kasacyjnej nie
została sprecyzowana we wskazaniu konkretnego przepisu prawa, z którego
I USK 122/26
4
naruszeniem skarżący wiązałby wystąpienie sugerowanej przyczyny przyjęcia
skargi kasacyjnej do rozpoznania określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., ani też
żadnej argumentacji na poparcie tego wniosku. Skarga kasacyjna nie zawiera
również uzasadnienia wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania.
Wypada przypomnieć, że wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego
uzasadnienie (art. 3984 § 2 k.p.c.) podlegają rozpoznaniu na etapie tzw.
"przedsądu", natomiast przytoczone podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie
oceniane są dopiero po przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania, w trakcie jej
merytorycznego rozpoznawania. Oba te elementy muszą być więc przez
skarżącego wyodrębnione, oddzielnie przedstawione i uzasadnione. Sąd
Najwyższy w ramach "przedsądu" bada tylko wskazane w skardze okoliczności
uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich
uzasadnienie (postanowienia Sądu Najwyższego z: 16 maja 2008 r., I UK 16/08,
LEX nr 818572; 19 listopada 2024 r., I PSK 142/23, LEX nr 3788187).
Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w art.
3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c.
[i.t.]
[SOP]
