I CSK 674/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Jacek Grela
21 maja 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 21 maja 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa D. B. i S. B.
przeciwko Bank spółce akcyjnej w W.
o zapłatę i ustalenie,
na skutek skargi kasacyjnej Bank spółki akcyjnej w W.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie
z 14 września 2023 r., I ACa 1024/22,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od Bank spółki akcyjnej w W. na rzecz D. B. i S. B.
po 1350 (jeden tysiąc trzysta pięćdziesiąt) złotych kosztów
postępowania kasacyjnego z odsetkami w wysokości odsetek
ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia
pieniężnego za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia
niniejszego orzeczenia zobowiązanemu do dnia zapłaty.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 16 maja 2022 r. Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim
zasądził od pozwanego Bank spółki akcyjnej w W. na rzecz powodów D. B. i S. B.:
70 711,02 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 20 listopada 2019 r. do
dnia zapłaty i 63 106,01 CHF z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 62 445,33
CHF od 20 listopada 2019 r. do dnia zapłaty oraz od 660,68 CHF od 29 marca
I CSK 674/24
2
2022 r. do dnia zapłaty; ustalił nieistnienie między stronami stosunku prawnego
wynikającego z umowy kredytu z 21 lutego 2008 r., a w pozostałej części
powództwo oddalił.
Wyrokiem z 14 września 2023 r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie oddalił
apelację pozwanego.
W skardze kasacyjnej pozwany, jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie
skargi do rozpoznania, wskazał na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989
§ 1 pkt 2 k.p.c.
Zdaniem skarżącego w sprawie występuje potrzeba wykładni przepisów
prawnych budzących poważne wątpliwości, tj. art. 455 k.c. w zw. z art. 481 § 1-2
k.c. w zw. z art. 358 § 2 k.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W judykaturze już wielokrotnie wypowiadano się na temat charakterystyki
skargi kasacyjnej (zob. postanowienie SN z 13 czerwca 2018 r., II CSK 71/18).
Wskazano tam m.in., że skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach
kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia,
nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa,
jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia
z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością
lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia
orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej.
Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw.
przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy
dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej. Ten etap postępowania przed Sądem
Najwyższym jest ograniczony - co należy podkreślić - wyłącznie do zbadania
przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c., nie zaś merytorycznej
oceny skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanek,
przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione.
Powołanie się na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 2
k.p.c. wymaga wskazania przepisu prawa, którego wykładnia budzi wątpliwości,
I CSK 674/24
3
określenia zakresu koniecznej wykładni, wykazania, że wątpliwości interpretacyjne
mają poważny charakter i wymagają zajęcia stanowiska przez Sąd Najwyższy,
a jeżeli podstawą wniosku w tym zakresie jest twierdzenie o występujących
w orzecznictwie sądowym rozbieżnościach wynikających z dokonywania przez
sądy różnej wykładni przepisu, konieczne jest wskazanie rozbieżnych orzeczeń,
dokonanie ich analizy i wykazanie, że rozbieżność wynika z różnej wykładni
przepisu (zob. m.in. postanowienia SN: z 15 października 2002 r. II CZ 102/02; z 28
marca 2007 r., II CSK 84/07; z 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07 i z 8 lipca 2008 r., I
CSK 111/08).
Szczegółowa analiza sprawy prowadzi do wniosku, że powyższa przesłanka
nie została wykazana. Wątpliwości, na które powołuje się skarżący nie występują.
Artykuł 481 § 1 i 2 k.c. nie ograniczają się do świadczeń pieniężnych w walucie
polskiej, lecz dotyczą świadczeń pieniężnych w ogóle. Jest to oczywiste w świetle
brzmienia tych przepisów, jak również wykładni historycznej. Rozporządzenia Rady
Ministrów wydawane dawniej na podstawie art. 359 § 3 k.c. przewidywały (w
pewnych okresach) różną wysokość odsetek w zależności od tego, czy dana suma
wyrażona była w pieniądzu polskim czy w walucie obcej. Analogiczne rozwiązanie
nie funkcjonuje jednak obecnie (i nie zawsze stosowano je w przeszłości), co
wspiera wyrażony wyżej wniosek o zakresie zastosowania art. 481 k.c. (zob
postanowienia SN: z 28 marca 2025 r., I CSK 562/24 i z 31 marca 2025 r., I CSK
963/24).
Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.,
odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej, nie znajdując też okoliczności,
które obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu w ramach przedsądu.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i
99 w zw. z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.
[SOP]
[a.ł]
Jacek Grela
I CSK 674/24
4
