I CSK 635/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
28 października 2025 r.
SSN Dariusz Pawłyszcze
na posiedzeniu niejawnym 28 października 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa K. K. i E. K.
przeciwko Bank w W.
o ustalenie i zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej Bank w W.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 31 sierpnia 2023 r., V ACa 1564/22,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od Bank w W. łącznie na rzecz K. K. i E. K. 2700
(dwa tysiące siedemset) zł kosztów postępowania kasacyjnego z
odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie po
upływie tygodnia od dnia doręczenia niniejszego postanowienia
zobowiązanemu.
(G.G.)
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 21 września 2022 r., I C 1167/21, Sąd Okręgowy w Bydgoszczy
ustalił, że umowa kredytu hipotecznego, zawarta przez powodowych
kredytobiorców z poprzednikiem prawnym pozwanego banku, jest nieważna, oraz
zasądził na rzecz kredytobiorców do niepodzielnej ręki 133 540,09 zł z ustawowymi
odsetkami za opóźnienie od 10 sierpnia 2021 r.
Wyrokiem zaskarżonym skargą kasacyjną Sąd Apelacyjny w Gdańsku
oddalił apelację banku.
I CSK 635/24
2
Sąd drugiej instancji uznał, że przewidziane w umowie dokonywanie
przeliczeń walutowych kursami jednostronnie ustalanymi przez bank wykracza
poza granice swobody umów określone w art. 3531 k.c., a także jest sprzeczne z
dobrymi obyczajami i rażąco narusza interes konsumenta (art. 3851 § 1 k.c.).
Umowa pozbawiona nieważnych postanowień kursowych byłaby sprzeczna z art.
69 ust. 2 pkt 2 pr.bank. i dlatego jest nieważna w całości.
Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania zmierza do uznania umowy
kredytu za ważną nawet przy założeniu niedozwolonego charakteru jej postanowień
regulujących przeliczanie wypłaty i spłat w złotych na CHF. Ponadto skarżący
uzasadnił wniosek potrzebą wykładni art. 3851 § 1, 3 i 4 k.c. w zakresie możliwości
uznania za indywidulanie uzgodnione takiego postanowienia, którego treść nie
została ustalona w wyniku negocjacji między konsumentem i przedsiębiorcą, lecz
konsument miał możliwość jego negocjacji, lecz nie podjął takiej próby.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Uchwałą pełnego składu Izby Cywilnej SN z 25 kwietnia 2024 r., III CZP
25/22, do rangi zasady prawnej podniesiono tezy:
1) w razie uznania, iż postanowienie umowy kredytu indeksowanego lub
denominowanego odnoszące się do sposobu określania kursu waluty obcej stanowi
niedozwolone postanowienie umowne i nie jest wiążące, w obowiązującym stanie
prawnym nie można przyjąć, że miejsce tego postanowienia zajmuje inny sposób
określenia kursu waluty obcej wynikający z przepisów prawa lub zwyczajów;
2) w razie niemożliwości ustalenia wiążącego strony kursu waluty obcej w
umowie kredytu indeksowanego lub denominowanego umowa nie wiąże także w
pozostałym zakresie.
Powyższe tezy, wiążąc w niniejszej sprawie (art. 88 u.s.n.), uniemożliwiają
przyjęcie skargi kasacyjnej w oparciu o podstawy zmierzające do oceny umowy
jako ważnej, gdyż wykluczają istnienie stosunku prawnego po usunięciu z treści
umowy kredytu indeksowanego źródła kursu walutowego. W celu uwzględnienia
wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania skarżący musiałby zakwestionować tezę
I CSK 635/24
3
Sądu drugiej instancji o nieuczciwym charakterze przeliczników walutowych
ustanowionych w umowie lub zakwalifikowaniu umowy jako umowy kredytu
indeksowanego do waluty obcej.
W orzecznictwie jest utrwalona teza o niedopuszczalności stosowania
kursów walutowych ogłaszanych jednostronnie przez bank i wniosek o przyjęcie
skargi do rozpoznania nie zmierza do podważenia tej linii orzeczniczej. Wniosek, w
zakresie potrzeby wykładni art. 3851 k.c., zmierza do zakwestionowania samej
możliwości oceny przeliczników walutowych jako niedozwolonych, ponieważ
według skarżącego zostały one indywidualnie uzgodnione. Jednak błędna jest teza
skarżącego, iż sama możliwość negocjacji co do postanowień o źródle kursów
walutowych pozwala na uznanie ich za indywidualnie uzgodnione. W celu uznania
postanowienia zawartego we projekcie umowy sporządzonym przez przedsiębiorcę
za indywidulanie uzgodniony przedsiębiorca musiałby zaproponować negocjacje
właśnie co do tego konkretnego postanowienia, np. przez wskazanie innego
możliwego sposobu ustalania kursu. Tymczasem skarżący ograniczył się do tezy,
że kredytobiorca miał możliwość wyboru spośród kilku sposobów ustalania kursu.
Przy tym bank nie wskazał tych innych sposobów, a przede wszystkim nie zarzucił
naruszenia przepisów postępowania prowadzącego do nieustalenia takiego faktu
przez Sąd odwoławczy.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 k.p.c.
odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Na podstawie art. 98 § 1 i 11 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. kredytobiorcom
przysługuje od skarżącego zwrot kosztów sporządzenia odpowiedzi na skargę
kasacyjną w wysokości stawki minimalnej określonej w stosowanym odpowiednio
§ 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Min. Sprawiedl. w sprawie opłat za czynności
radców prawnych.
(G.G.)
[r.g.]
I CSK 635/24
4
