I CSK 622/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Jacek Grela
21 maja 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 21 maja 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa J. S.
przeciwko A. R.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej A. R.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie
z 17 lipca 2023 r., I ACa 942/21,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od A. R. na rzecz J. S. 2700 (dwa tysiące
siedemset) złotych kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
J. S. wniósł o zasądzenie na jego rzecz od A. R. 140 000 zł wraz z
ustawowymi odsetkami od 29 grudnia 2016 r.
Wyrokiem z 2 czerwca 2021 r. Sąd Okręgowy w Krakowie oddalił
powództwo.
Wyrokiem z 17 lipca 2023 r. Sąd Apelacyjny w Krakowie zmienił ww. wyrok
w ten sposób, że zasądził od pozwanego na rzecz powoda 140 000 zł z
ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 9 grudnia 2017 r. do dnia zapłaty i oddalił
powództwo w pozostałym zakresie oraz oddalił apelację w pozostałej części.
I CSK 622/24
2
W skardze kasacyjnej pozwany, jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie
skargi do rozpoznania, wskazał na przesłanki przedsądu przewidziane w art. 3989 §
1 pkt 1, 3 i 4 k.p.c.
Zdaniem skarżącego w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne
dotyczące dopuszczalnego zakresu swobody sądu przy ocenie oświadczeń stron
wyrażonych w zawartej umowie na gruncie przepisu art. 65 § 1 i 2 k.c., jak również
istotne zagadnienie prawne dotyczące przesłanek zastosowania przepisu art. 93 §
1 k.c., a dodatkowo skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, gdyż
dochodzone roszczenie w oczywisty sposób było przedwczesne (niewymagalne).
W ocenie pozwanego w sprawie zachodzi nieważność postępowania, gdyż
pełnomocnik strony powodowej nie był należycie umocowany, a braki w tym
zakresie nie zostały uzupełnione w wyznaczonym przez sąd terminie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W judykaturze już wielokrotnie wypowiadano się na temat charakterystyki
skargi kasacyjnej (zob. postanowienie SN z 13 czerwca 2018 r., II CSK 71/18).
Wskazano tam m.in., że skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach
kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia,
nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa,
jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z
obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub
oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń
umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej.
Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw.
przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy
dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej. Ten etap postępowania przed Sądem
Najwyższym jest ograniczony - co należy podkreślić - wyłącznie do zbadania
przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c., nie zaś merytorycznej
oceny skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanek,
przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione.
Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest
zagadnienie objęte podstawami kasacyjnymi, doniosłe z punktu widzenia
I CSK 622/24
3
rozstrzygnięcia sprawy i nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie
może się przyczynić do rozwoju prawa. Powołanie się przez skarżącego na takie
zagadnienie wymaga jego sformułowania oraz uzasadnienia występowania w
sprawie (zob. postanowienia SN: z 28 listopada 2003 r., II CK 324/03; z 7 czerwca
2005 r., V CSK 3/05; z 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07; z 22 listopada 2007 r., I
CSK 326/07; z 26 września 2005 r., II PK 98/05; z 10 maja 2019 r., I CSK 627/18).
Szczegółowa analiza sprawy prowadzi do wniosku, że powyższa przesłanka
nie została wykazana. W uzasadnieniu nie powołano argumentów, które mogłyby
świadczyć, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne. Wywód prawny
uzasadniający istnienie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, a więc
cechującego się nowością i dotychczas niewyjaśnionego w orzecznictwie powinien
bowiem wskazywać na wątpliwości kwalifikowane, a nie zwykłe, które mogą być
rozstrzygnięte przez sąd powszechny w toku rozpoznawania sprawy (zob.
postanowienie SN z 26 września 2019 r., I CSK 228/19). Takich wątpliwości skarga
kasacyjna nie zawiera.
Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, w rozumieniu art. 3989 § 1
pkt 4 k.p.c., gdy w sprawie doszło do kwalifikowanego: oczywistego naruszenia
prawa, widocznego od razu, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej,
bez potrzeby głębszej analizy. Konieczne było zatem wykazanie, że Sąd drugiej
instancji w sposób oczywisty naruszył przepis jasny i jednoznaczny, którego
wykładnia i stosowanie nie budzi żadnych wątpliwości (zob. m.in. postanowienia
SN: z 8 marca 2002 r. I PKN 34/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100; z 10 stycznia 2003
r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49 i z 11 stycznia 2008 r. I UK 285/07).
Wywody zawarte w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania sprowadzają się do polemiki z zaskarżonym orzeczeniem, nie zaś
wykazania, że przy jego ferowaniu popełniono uchybienia w zakresie stosowania
prawa, które miały charakter kwalifikowany i nie podlegały różnym ocenom.
Uzasadnienie wniosku stanowi w istocie próbę zaangażowania Sądu Najwyższego
do kolejnej weryfikacji instancyjnej prawidłowości dokonania przez Sąd drugiej
instancji ustaleń faktycznych i oceny prawnej w sprawie, co nie jest celem
postępowania kasacyjnego i nie może skutecznie uzasadniać wniosku o przyjęcie
I CSK 622/24
4
skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na przesłankę przedsądu
przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Odnosząc się do nieważności postępowania, na którą powołuje się skarżący,
należ wskazać, że umocowanie pełnomocnika do działania wynika z
pełnomocnictwa znajdującego się na k. 11-12 akt. Z tego powodu nie można uznać,
że pełnomocnik powoda nie był należycie umocowany.
Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.,
odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej, nie znajdując też okoliczności,
które obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu w ramach przedsądu.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 w
zw. z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.
[SOP]
[r.g.]
Jacek Grela
