I CSK 489/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Grzegorz Misiurek
20 listopada 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 20 listopada 2025 r. w Warszawie
w sprawie z wniosku T. B.
z udziałem Skarbu Państwa – […]
o zasiedzenie,
na skutek skargi kasacyjnej Skarbu Państwa – […]
od postanowienia Sądu Okręgowego w Kaliszu
z 18 września 2023 r., II Ca 372/23,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
i zasądza od uczestnika na rzecz wnioskodawcy tytułem zwrotu
kosztów postępowania kasacyjnego 900,00 (dziewięćset) zł
z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie
w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas po upływie
tygodnia od dnia doręczenia uczestnikowi odpisu postanowienia
do dnia zapłaty.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
I CSK 489/24
2
Skarżący wniósł o przyjęcie skargi do rozpoznania w oparciu o czwartą z
wymienionych przesłanek.
Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury, odwołanie się do przesłanki
oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga przedstawienia, w czym wyraża
się „oczywista zasadność” skargi oraz argumentacji wykazującej, że istotnie skarga
jest oczywiście uzasadniona. Chodzi tu o wykazanie kwalifikowanej postaci
naruszenia prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego oczywistości
widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (zob.
m.in. postanowienie SN z 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, nie publ.). Celem
sformułowania powyższej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie
jest wykazanie jedynie oczywistego naruszenie konkretnego przepisu prawa
materialnego lub procesowego, lecz sytuacji, w której naruszenie to spowodowało
wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob. postanowienie SN z 6
listopada 2012 r., III SK 16/12, nie publ.).
Skarżący przesłankę tą odniósł do naruszenia: (1) art. 195 k.c. i art. 206 k.c.
w związku z art. 336 k.c.; (2) art. 336 k.c. w związku z art. 206 k.c. i art. 195 k.c.;
oraz (3) art. 336 k.c. Nie wykazał jednak, że przesłanka ta w niniejszej sprawie
istotnie wystąpiła. Skarżący oparł tą przesłankę na założeniach oderwanych od
dokonanych w prawie ustaleń faktycznych, z których jednoznacznie wynika, że
wnioskodawca zmienił (rozszerzył) zakres swego samoistnego posiadania granice
określone w art. 206 k.c. i uzewnętrznił tą zmianę wobec współwłaścicieli; świadczy
to o realizowaniu przez niego uprawnień właścicielskich i o manifestowaniu takiej
woli na zewnątrz. Ustawodawca zastrzegł wyraźnie w art. 39813 § 2 k.p.c., że w
postępowaniu kasacyjnym nie jest dopuszczalne powołanie nowych faktów i
dowodów, a Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi
podstawę zaskarżonego orzeczenia. Ponadto podstawą skargi kasacyjnej nie mogą
być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.).
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).
I CSK 489/24
3
Grzegorz Misiurek
(A.T.)
[a.ł]
