I CSK 4554/23
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Dariusz Pawłyszcze
27 sierpnia 2026 r.
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 27 sierpnia 2026 r. w Warszawie
wniosku J.S. i R.A.
o uzupełnienie postanowienia,
w sprawie z powództwa M.K.,
przeciwko J.S., R.A., A.B., M.B., M.B.1 i M. sp. j. w G.
o uznanie za bezskuteczne czynności prawnych, ewentualnie o zapłatę,
ewentualnie o ustalenie,
uzupełnia postanowienie z 25 listopada 2025 r. i zasądza od
M.K. na rzecz J.S. 1800 (jeden tysiąc osiemset) zł i na rzecz R.A.
3600 (trzy tysiące sześćset) zł kosztów postępowania
kasacyjnego.
(G.G.)
UZASADNIENIE
W sprawie przeciwko wielu pozwanym Sąd Najwyższy postanowieniem
z 25 listopada 2025 r. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej powódki w części,
tj. z wyłączeniem części skarżącej oddalenie apelacji powódki w stosunku do
jednego z pozwanych. W stosunku do pozostałych pozwanych postanowienie
z 25 listopada 2025 r. jest orzeczeniem kończącym sprawę i należało rozstrzygnąć
o wniosku pozwanych o koszty (art. 108 § 1 k.p.c.), czego Sąd Najwyższy
zaniechał. Dwóch pozwanych, którzy wnieśli wspólną odpowiedź na skargę
I CSK 4554/23
2
kasacyjną, w terminie wniosło o uzupełnienie postanowienia i Sąd Najwyższy na
podstawie art. 351 w zw. z art. 361 k.p.c. uzupełnił postanowienie.
W przypadku wspólnej odpowiedzi na skargę współuczestnikom na
podstawie art. 98 i 99 k.p.c. przysługuje łącznie roszczenie o zwrot kosztów
sporządzenia odpowiedzi na skargę kasacyjną w wysokości stawki minimalnej
określonej w stosowanym odpowiednio § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Min.
Sprawiedl. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Jednak pozwani wnieśli
o zasądzenie kosztów odrębnie dla każdego z nich, nie wskazując sposobu
podziału tych kosztów. Przy wartości przedmiotu zaskarżenia w stosunku do
pierwszego z tych pozwanych stawka minimalna wynosi 2700 zł, a w stosunku do
drugiego 5400 zł. Zatem w przypadku przyznania kosztów łącznie pozwanym
przysługuje 5400 zł i sumę tę należało podzielić w stosunku 1:2, ponieważ w takim
stosunku pozostają obie stawki minimalne.
Ze względu na oczywistą niezasadność skargi w stosunku do tych
pozwanych Sąd Najwyższy nie mógł zastosować art. 102 k.p.c., o co wnioskowała
skarżąca w odpowiedzi na wniosek o uzupełnienie.
(G.G.)
[SOP]
