I CSK 4403/23
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Adam Doliwa
24 czerwca 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 24 czerwca 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa syndyka masy upadłości Banku spółki akcyjnej
w upadłości w W.
przeciwko M.M. i K.M.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej syndyka masy upadłości Banku spółki akcyjnej w
upadłości w W.
od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu
z 6 lipca 2023 r., I ACa 1544/22,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
(R.N.)
UZASADNIENIE
Powód syndyk masy upadłości Banku spółki akcyjnej w upadłości w W.
skierował do Sądu Najwyższego skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego
we Wrocławiu z 6 lipca 2023 r., wydanego w sprawie przeciwko M.M. i K.M. o
zapłatę.
Powód uzasadnił potrzebę przyjęcia skargi do rozpoznania występowaniem
w sprawie następującego zagadnienia prawnego:
Czy wobec faktu, że dyrektywa w sprawie nieuczciwych warunków umów
konsumenckich (Dz.U. UE. L. z 1993 r. Nr 95, str. 29 z późn. zm.) została
I CSK 4403/23
2
implementowana do krajowego porządku prawnego, co ma przełożenie m.in.
w treści art. 3851 k.c., dopuszczalne jest jakiekolwiek wyłączenie lub ograniczenie
waloryzacji sądowej, o której mowa w art. 3581 § 3 k.c., świadczenia instytucji
kredytowej należnego od kredytobiorcy w wyniku rozliczenia nieważnej umowy
kredytu indeksowanego do waluty obcej?
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Problem prawny przedstawiony do rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy,
przez wniesienie skargi kasacyjnej, nie może być już rozwiązany w orzecznictwie
(zob. np. postanowienia SN: z 23 kwietnia 2025 r., I CSK 1920/24;
z 28 marca 2025 r., I CSK 725/24; z 6 marca 2025 r., I CSK 3018/24;
z 29 października 2024 r., I CSK 4297/23; z 21 sierpnia 2024 r., I CSK 1927/24;
z 15 września 2023 r., I CSK 4360/22; z 29 sierpnia 2023 r., I CSK 4599/22;
z 15 września 2023 r., I CSK 4360/22; z 18 sierpnia 2023 r., I CSK 4091/22).
Na pytanie sformułowane przez skarżącego w postaci zagadnienia
prawnego odpowiedzi udzielił już Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który
w wyroku z 12 stycznia 2024 r., C-488/23 wskazał, że: Art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1
dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych
warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że
w kontekście uznania za nieważną w całości umowy kredytu hipotecznego zawartej
z konsumentem przez instytucję kredytową, a to ze względu na to, że umowa ta
zawierała nieuczciwe warunki, bez których nie mogła dalej obowiązywać, przepisy
te stoją na przeszkodzie wykładni sądowej prawa państwa członkowskiego,
zgodnie z którą instytucja ta ma prawo żądać od tego konsumenta, poza zwrotem
kwot kapitału wypłaconego z tytułu wykonania tej umowy oraz ustawowych odsetek
za opóźnienie od dnia wezwania do zapłaty, rekompensaty polegającej na sądowej
waloryzacji świadczenia wypłaconego kapitału w przypadku istotnej zmiany siły
nabywczej danego pieniądza po wypłaceniu tego kapitału rzeczonemu
konsumentowi.
W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania zabrakło zatem
istotnych kwestii prawnych, które nie zostały jeszcze rozstrzygnięte w judykaturze.
I CSK 4403/23
3
Z tej przyczyny Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
(P.H.)
[a.ł]
SSN Adam Doliwa
