I CSK 425/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Adam Doliwa
30 września 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 30 września 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa P. […] w W.
przeciwko J.B.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej J.B.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie
z 15 czerwca 2023 r., I AGa 251/22,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
I CSK 425/24
2
UZASADNIENIE
Pozwany J.B. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w
Krakowie z 15 czerwca 2023 r. w sprawie z powództwa P. […] w W. o zapłatę.
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał,
że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona z uwagi na fakt, iż powód
otrzymał rekompensatę w pełnej wysokości. Ponadto pozwany powołał się na
istotne zagadnienie prawne, sprowadzające się do pytania: „Czy ustalona przez
Sąd wysokość szkody wierzyciela w postaci stanu pogorszenia możliwości
zaspokojenia go z majątku spółki zaistniałego wskutek niezłożenia we właściwym
czasie wniosku o ogłoszenie upadłości przez członka zarządu spółki z ograniczoną
odpowiedzialnością, jest jedynym wyznacznikiem określenia wysokości
zobowiązania odszkodowawczego członka zarządu wobec tego wierzyciela?”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie
występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów
prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności
w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna
jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).
Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, gdy dla przeciętnego
prawnika z samej treści skargi – bez pogłębionej analizy i jurydycznych dociekań –
w sposób jednoznaczny wynika, że wskazane w niej podstawy zasługują na
uwzględnienie z uwagi na kwalifikowany charakter naruszenia przepisów prawa.
Zasadność skargi kasacyjnej jest oczywista, gdy dostrzegalny prima vista i bez
przeprowadzania wnikliwej analizy uzasadniony jest wniosek, że zaskarżone
orzeczenie jest jaskrawo nieprawidłowe (zob. postanowienie SN z 15 lipca 2015 r.,
IV CSK 17/15). Powołując się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej należy
wykazać, że popełnione przy ferowaniu zaskarżonego orzeczenia uchybienia
w zakresie stosowania prawa miały charakter kwalifikowany i nie podlegały różnym
ocenom (zob. postanowienia SN: z 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00;
z 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, i z 10 kwietnia 2018 r., I CSK 730/17). Przy czym,
I CSK 425/24
3
o ile dla uwzględnienia skargi kasacyjnej wystarczy, że jej podstawa jest
usprawiedliwiona, to dla jej przyjęcia do rozpoznania konieczne jest wykazanie
kwalifikowanego naruszenia prawa przez sąd drugiej instancji, dostrzegalnego
w sposób oczywisty dla każdego prawnika (zob. postanowienie SN
z 28 stycznia 2022 r., I CSK 947/22).
Zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być
zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Sąd Najwyższy jest
związany dokonanymi przez sądy meriti ustaleniami faktycznymi stanowiącymi
podstawę zaskarżonego orzeczenia (art. 39813 § 2 k.p.c.). Zawarty
w art. 3983 § 3 k.p.c. zakaz oparcia skargi kasacyjnej na zarzutach dotyczących
ustalenia faktów lub oceny dowodów oraz związanie Sądu Najwyższego
ustaleniami faktycznymi, stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia,
oznacza niedopuszczalność powoływania się przez skarżącego na wadliwość
wyroku sądu drugiej instancji, polegającą na ustaleniu faktów lub niewłaściwie
przeprowadzonej ocenie dowodów również we wniosku o przyjęcie skargi
kasacyjnej do rozpoznania.
Przedstawione przez skarżącego argumenty nie przekonują o oczywistej
zasadności skargi kasacyjnej. Opisowo ujęte w uzasadnieniu przyczyny kasacyjnej
argumenty nie przekonują, że Sąd Apelacyjny naruszył przepisy prawa w sposób
uzasadniający konieczność uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Wniosek
o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania odwołujący się do przesłanki
oczywistego naruszenia prawa, powinien koncentrować się na wykazaniu
kwalifikowanego charakteru tego naruszenia, a skarga pozwanego takich
argumentów nie zawiera.
Skarżący ograniczył się do lakonicznych twierdzeń, zgodnie z którymi Sądy
pierwszej i drugiej instancji nie wskazały podstawy ustalenia wysokości
odszkodowania przyznanego powodowi.
Sądy meriti szczegółowo wskazały wysokość zasądzonej kwoty.
W obszernym wywodzie Sąd pierwszej instancji wyjaśnił składowe należności
dochodzonej pozwem. Zasądzone kwoty nie budziły wątpliwości sądu. Wnikliwie
ustalono sytuację materialną spółki, której członkiem zarządu był pozwany,
I CSK 425/24
4
bezskuteczność egzekucji, a także
egzoneracyjnych z art. 299 § 2 k.s.h.
przeprowadzono
analizę
przesłanek
Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest
zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego wyjaśnienie
może przyczynić się do rozwoju prawa. Zagadnienie prawne powinno przede
wszystkim być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie
faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń (zob.
postanowienie SN z 7 czerwca 2001 r., III CZP 33/01), a jednocześnie być
przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, aby umożliwić Sądowi
Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się do samej
subsumpcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu (zob. postanowienia
SN: z 15 października 2002 r., III CZP 66/02; z 22 października 2002 r.,
III CZP 64/02, i z 5 grudnia 2008 r., III CZP 119/08). Konieczne jest przytoczenie
argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen. Skarżący powinien
nie tylko wskazać przepis prawa (materialnego lub procesowego), którego dotyczy
zagadnienie, ale także przedstawić pogłębioną argumentację prawną w celu
wykazania, że zagadnienie jest istotne, a jego rozstrzygnięcie ma znaczenie dla
merytorycznego rozstrzygnięcia w jego sprawie (zob. m.in. postanowienia
SN: z 23 sierpnia 2007 r., I UK 134/07, i z 9 lutego 2011 r., III SK 41/10).
Analiza skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że powyższa przesłanka nie
została spełniona. Pozwany pod pozorem istotnego zagadnienia prawnego
w istocie pyta o trafność stanowiska Sądu Apelacyjnego wyrażonego w związku
z rozstrzygnięciem tej konkretnej sprawy. Uzasadniając skargę nie sformułował
argumentów wskazujących, że rozstrzygnięcie podnoszonych przez niego kwestii
ma znaczenie dla rozwoju prawa lub rozstrzygnięcia innych podobnych spraw.
Skarżący – w lakonicznym uzasadnieniu powołanej przyczyny kasacyjnej – nie
przedstawił wywodu prawnego zawierającego omówienie poglądów orzecznictwa,
doktryny, jak również możliwych i rozbieżnych interpretacji oraz jurydycznych racji
stojących za każdą z nich. Przedstawił wyłącznie własne stanowisko, polemizując
z niekorzystnym dla niego rozstrzygnięciem Sądu drugiej instancji. Związanie
powołanej przyczyny kasacyjnej ze stanem faktycznym rozpoznawanej sprawy
I CSK 425/24
5
przekonuje natomiast, że rozstrzygnięcie podnoszonych przez pozwanego kwestii
nie ma uniwersalnego charakteru.
Sąd Najwyższy uznał, że nie ma innych przyczyn uzasadniających przyjęcie
skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności nieważności
postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. odmówił
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
(P.H.)
[a.ł]
