I CSK 416/17

Sygn. akt I CSK 416/17

POSTANOWIENIE

Dnia 23 listopada 2017 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Pietrzykowski

w sprawie z powództwa H.K.
‎przeciwko J.E.
‎o ochronę dóbr osobistych,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 listopada 2017 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej powódki
‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)
‎z dnia 10 listopada 2016 r., sygn. akt VI ACa (…),

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 398⁹ § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do  rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje  potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie powódka wniosła skargę kasacyjną, a jako uzasadnienie wniosku o  przyjęcie jej do rozpoznania powołała się na oczywistą zasadność skargi oraz na występowanie na jej tle istotnych zagadnień prawnych. Przede wszystkim skarga nie jest oczywiście uzasadniona. Podniesione w tym zakresie argumenty kwestionują dokonane przez Sąd ustalenia co do stanu faktycznego i ocenę dowodów, a tymczasem tego rodzaju zarzuty nie są w ogóle dopuszczalne w  postępowaniu kasacyjnym. Nie doszło też do oczywistego naruszenia art. 378 k.p.c. – Sąd II instancji nie ma obowiązku ustosunkowywać się indywidualnie do  każdego z zarzutów, a może tego dokonać zbiorczo, co też miało miejsce w  przekonującym, obszernym i dobrze napisanym uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Pierwsze z istotnych zagadnień prawnych mających uzasadnić przyjęcie skargi do rozpoznania to pytanie o to, czy konferencja prasowa organizowana przez prokuraturę jest czynnością techniczną, czy procesową. Odpowiedź na to pytanie jest jasna – jest to oczywiście czynność nieprocesowa, techniczna, który służy realizacji udzielania opinii publicznej informacji. Drugie z  zagadnień prawnych dotyczy tego, czy dla poinformowania opinii publicznej przez zorganizowanie konferencji prasowej przez organ państwowy konieczny jest żądający tego wniosek konkretnego obywatela, czy też wystarczy wrażenie ogólnego zainteresowania, czy art. 61 Konstytucji jest wystarczającą podstawą prawną dla organizacji takiej konferencji. Także odpowiedź na tę kwestię jest jasna. Z art. 61 Konstytucji wynika prawo obywateli do informacji o działalności organów państwa. Jeśli przejawy tej działalności są szczególnie istotne, np. dotyczą ważnych funkcjonariuszy państwa, to oczywiście takie prawo organ państwa powinien realizować w sposób najbardziej efektywny – dla poinformowanie niezidentyfikowanego kręgu osób, opinii publicznej in corpore, właśnie konferencja prasowa wydaje się najlepsza. Nie budzi wątpliwości, że art. 61 Konstytucji nakłada na organy państwa tak daleko idące obowiązki informacyjne względem obywateli, że taką konferencję mogą zorganizować bez konkretnego wniosku. Trzecie zagadnienie prawne ma zbyt ogólny charakter, aby uzasadniało przyjęcie skargi do rozpoznania, bo wymagałoby wywodu doktryny, a nie sądu. Dotyczy ono tego, jakiego rodzaju informacje mogą być przez prokuraturę przekazywane na konferencji prasowej i jak powinny być chronione prawa osób, które w sprawie, której dotyczy konferencja, nie mają roli procesowej. Zagadnienie prawne, które uzasadniałoby przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, musi mieć znaczenie na tle konkretnej sprawy i być tego rodzaju, aby zostały rozstrzygnięte przez Sąd Najwyższy. Tego rodzaju zagadnienie, jak to właśnie sformułowane, wymaga raczej  obszernej dysertacji naukowej. Czwarte zagadnienie prawne dotyczy zastosowania art. 47 § 1 w związku z art. 40 k.p.k. do konferencji prasowych. Skoro, jak już stwierdzono, konferencja prasowa nie jest czynnością procesową, to  o  zastosowaniu tego przepisu, i reguł wyłączenia prokuratora, nie może być mowy i nie budzi to wątpliwości.

W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 398⁹ § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.

aj