I CSK 4088/23
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Dariusz Pawłyszcze
10 czerwca 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 10 czerwca 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa D. R.
przeciwko Skarbowi Państwa – Z. w W. i Sądowi Okręgowemu we Wrocławiu
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej D. R.
od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 6 kwietnia 2023 r., I ACa 1223/22,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od D. R. na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii
Generalnej 2700 (dwa tysiące siedemset) zł kosztów
postępowania kasacyjnego;
3. przyznaje r.pr. K.T-S. od Skarbu Państwa - Sądu
Apelacyjnego we Wrocławiu 3 321 (trzy tysiące trzysta
dwadzieścia jeden) zł kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w
postępowaniu kasacyjnym podwyższonych o kwotę podatku od
towarów i usług.
(G.G.)
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 3 marca 2022r., I C 13/20, Sąd Okręgowy w Legnicy oddalił
powództwo pokrzywdzonego przeciwko Skarbowi Państwa o zapłatę 150 000 zł
tytułem zadośćuczynienia za nieprawidłowe leczenie w zakładzie karnym
I CSK 4088/23
2
i uniemożliwienie osadzonemu poprawy stanu zdrowia poprzez poddanie się
operacji w warunkach wolnościowych.
Wyrokiem z 6 kwietnia 2023r., I ACa 1223/22, Sąd Apelacyjny we Wrocławiu
oddalił apelację pokrzywdzonego.
Sąd podzielił w całości ustalenia faktyczne, dokonane w sprawie przez Sąd
Okręgowy, jak też wywiedzione z nich wnioski. Wskazał, że wszystkie podnoszone
w apelacji pokrzywdzonego zarzuty odnosiły się do prawidłowości przeprowadzenia
przez Sąd Okręgowy postępowania dowodowego, a konkretnie niezasadności
pominięcia dowodów z opinii biegłego z zakresu neurologii, opinii innego biegłego z
zakresu ortopedii oraz pominięcia dowodu z ustnej opinii uzupełniającej biegłego.
Kluczowa dla oceny tych zarzutów była analiza opinii wydanych przez biegłego z
zakresu ortopedii i traumatologii narządu ruchu. Dokumentacja medyczna, którą
dysponował biegły pozwoliła na bardzo szczegółowe zobrazowanie jakie czynności
diagnostyczne i terapeutyczne były podejmowane względem pokrzywdzonego w
jakich okresach oraz z jakim skutkiem. Sposób zredagowania opinii pozwalał przy
tym na prześledzenie toku wywodu biegłego oraz zweryfikowanie w oparciu o jakie
przesłanki formułowane były wniosku opinii, mające charakter jednoznaczny i
kategoryczny. Pokrzywdzony reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika
po zapoznaniu się z treścią opinii miał możliwość zgłoszenia do niej zastrzeżeń, z
którego to uprawnienia pokrzywdzony skorzystał. W konsekwencji Sąd Okręgowy
dopuścił dowód z pisemnej opinii uzupełniającej biegłego, który metodycznie i
obszernie odniósł się do pytań pokrzywdzonego zawartych w piśmie procesowym z
24 lutego 2021 r. podtrzymując wniosku zawarte w opinii.
Na tej podstawie Sąd Apelacyjny podkreślił, że opinia z 21 stycznia 2021 r. w
sposób wyczerpujący w oparciu o obszerną dokumentację medyczną obrazowała
przebieg procesu diagnostyki i leczenia pokrzywdzonego w zakładzie karnym oraz
była zwieńczona jasnymi, logicznymi i kategorycznymi wnioskami co do
prawidłowości prowadzonego leczenia. Wszelkie niejasności dotyczące treści
wskazanej opinii zostały wyjaśnione w pisemnej opinii uzupełniającej, w której
biegły odniósł się do pytań pełnomocnika pokrzywdzonego. W konsekwencji Sąd
Apelacyjny ustalił, że uszkodzenie więzadła krzyżowego przedniego u
I CSK 4088/23
3
pokrzywdzonego było następstwem kontuzji podczas gry w koszykówkę w roku
1997. Najlepsze efekty leczenia polegającego na wykonaniu rekonstrukcji więzadła
mogły zostać osiągnięte gdyby pokrzywdzony poddał się zabiegowi najpóźniej kilka
miesięcy po kontuzji. Pokrzywdzony został osadzony w zakładzie karnym dopiero w
roku 2001, a zatem mógł przeprowadzić zabieg rekonstrukcji więzadła krzyżowego
w warunkach wolnościowych, czego jednak zaniechał. Pokrzywdzony przebywając
w Zakładzie Karnym od października 2015 r. do września 2018 r. był kilkakrotnie
konsultowany przez ortopedę, wykonano u niego badanie USG stawu kolanowego i
badanie rezonansem magnetycznym. Pokrzywdzony w dniu 8 sierpnia 2016 r. w
szpitalu Zakładu Karnego w Ł. został poddany zabiegowi artroskopii stawu
kolanowego. Podczas artroskopii usunięto uszkodzony fragment łękotki
przyśrodkowej i stwierdzono całkowite uszkodzenie więzadła krzyżowego
przedniego. W dniu 21 sierpnia 2018 r. w Klinice Ortopedii i Traumatologii Narządu
Ruchu Uniwersytetu Medycznego we W. pokrzywdzony miał zostać poddany
zabiegowi rekonstrukcji więzadła krzyżowego przedniego. Zabieg został odwołany,
jednak Sąd ustalił, że przeprowadzenie wskazanego zabiegu u pokrzywdzonego
najpewniej nie przyniosłoby oczekiwanych efektów. Przy niestabilności kolana
trwającej przeszło 20 lat oraz postępującym procesie zwyrodnieniowym kolana
biegły poddał w wątpliwość celowość poddania pokrzywdzonego zabiegowi
rekonstrukcji. Pokrzywdzony nie został jednak pozbawiony dalszej opieki
medycznej, kontynuuje leczenie lekami przeciwzapalnymi oraz leczenie
ustawiające.
Następnie Sąd wskazał, że dolegliwości pokrzywdzonego w obrębie
kręgosłupa, są następstwem postępujących zmian zwyrodnieniowych. Dolegliwości
z jakimi mierzy się pokrzywdzony są udziałem 70% populacji. Pokrzywdzony
otrzymuje niesteroidowe leki zapalne, a także okresowo odbywa leczenie
usprawniające i fizykalne. Charakter zmian zwyrodnieniowych oraz stopień ich
zaawansowania nie wymagają interwencji chirurgicznej. Leczenie pokrzywdzonego
w związku z dolegliwościami kręgosłupa należało uznać za prawidłowe.
Mając powyższe na względzie Sąd przyjął, że nie było podstaw do
dopuszczenia dowodu z opinii innego biegłego tej samej specjalności czy też opinii
biegłego z zakresu neurologii. W konsekwencji pominięcie wniosków dowodowych
I CSK 4088/23
4
pokrzywdzonego nie stanowiło uchybienia przepisom procedury cywilnej, które
mogłoby mieć wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia. Prawidłowo
przeprowadzone postępowanie dowodowe pozwoliło na poczynienie prawidłowych
ustaleń faktycznych, które legły u podstaw subsumpcji norm prawa materialnego.
Pokrzywdzony zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną i
wniósł o jej przyjęcie do rozpoznania ze względu na oczywistą zasadność skargi
kasacyjnej. W skardze podniesiono, że w sprawie wskazano na nieudowodnienie
przez pokrzywdzonego roszczeń w zakresie nieprawidłowego leczenia, podczas
gdy wnioski dowodowe o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego z
zakresu neurologii były pomijane, co tyczy się także wniosków o dopuszczenie i
przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu ortopedii z uwagi
na to, że wobec opiniującego w sprawie sformułowano zarzut braku bezstronności,
co doprowadziło do oddalenia apelacji pokrzywdzonego, a w konsekwencji również
do oddalenia powództwa. Ponadto w skardze podniesiono, że rozstrzygnięcie
oparto się na niezupełnym materialne dowodowym z uwagi na oddalenie wniosku o
dopuszczenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłego sądowego w oparciu o art.
286 k.p.c.
Pozwany Skarb Państwa złożył odpowiedź na skargę kasacyjną, w której
wniósł o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ewentualnie o
oddalenie skargi kasacyjnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Przewidziana w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. oczywista zasadność skargi
kasacyjnej zachodzi wówczas, gdy z jej treści, bez potrzeby głębszej analizy oraz
szczegółowych rozważań, wynika, że przytoczone podstawy kasacyjne uzasadniają
uwzględnienie skargi. W wypadku, gdy strona skarżąca twierdzi, że jej skarga
kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, powinna przedstawić argumentacje
prawną, wyjaśniającą w czym ta oczywistość się wyraża oraz uzasadnić to
twierdzenie. Wniosek pokrzywdzonego zawarty w skardze kasacyjnej nie spełnia
powyższego wymagania.
I CSK 4088/23
5
Należy podkreślić, że Sąd Apelacyjny we Wrocławiu nie popełnił uchybień,
które można byłoby zakwalifikować jako pewne, niewątpliwe i z góry widoczne dla
prawnika, które nie wymagałoby głębszej analizy jurydycznej. Sąd przeprowadził
szczegółową analizę materiału dowodowego zebranego w sprawie, w tym opinii
biegłego wraz z opinią uzupełniającą. Wnioski stąd płynące są jednoznaczne,
zatem dalsze uzupełnianie materiału dowodowego nie było potrzebne z uwagi na
materialne podstawy dochodzonego żądania. Dodatkowo należy wskazać, że w
skardze kasacyjnej nie podniesiono żadnych zarzutów dotyczących naruszenia
przepisów o odbywaniu kary, w tym przepisów dotyczących leczenia. Nie wskazano
również konkretnych argumentów pozwalających przyjąć, że doszło do naruszenia
zasad sztuki lekarskiej.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 k.p.c.
oddalił wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania.
Na podstawie art. 99 k.p.c. pozwanemu przysługuje od skarżącego zwrot
kosztów sporządzenia odpowiedzi na skargę kasacyjną w wysokości stawki
minimalnej określonej w stosowanym odpowiednio § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia
Min. Sprawiedl. w sprawie opłat za czynności adwokackie. W sprawie należało
również zastosować przepisy rozporządzenia Min. Sprawiedl. w sprawie
ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów
nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu.
(G.G.)
(Ł.W.)
[a.ł]
