I CSK 4039/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Agnieszka Piotrowska
6 maja 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 6 maja 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa M.C. i R.C.
przeciwko N. spółce akcyjnej w S., Towarzystwu Ubezpieczeń spółce akcyjnej w S.,
M.S. i […] Towarzystwu Ubezpieczeń spółce akcyjnej w W.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej M.C. i R.C.
od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku
z 11 stycznia 2024 r., III Ca 624/23,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. zasądza od powodów na rzecz pozwanej N. spółki akcyjnej w S.
koszty postępowania kasacyjnego w kwocie 1800 (jeden tysiąc
osiemset) zł z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za
opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas po upływie
tygodnia od dnia doręczenia powodom orzeczenia do dnia zapłaty.
3. zasądza od powodów na rzecz pozwanego Towarzystwa
Ubezpieczeń spółki akcyjnej w S. koszty postępowania kasacyjnego w
kwocie 1800 (jeden tysiąc osiemset) zł z odsetkami w wysokości
odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia
pieniężnego za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia
powodom orzeczenia do dnia zapłaty.
UZASADNIENIE
I CSK 4039/24
2
Wyrokiem z 11 stycznia 2024 r. r., wydanym w sprawie z powództwa M.C. i
R.C. przeciwko N. spółce akcyjnej w S., Towarzystwu Ubezpieczeń spółce akcyjnej
w S., M.S. i […] Towarzystwu Ubezpieczeń spółce akcyjnej w W. o zapłatę kwoty
50.000 zł, Sąd Okręgowy Gdańsku oddalił apelację powodów wniesioną od wyroku
Sądu Rejonowego w Sopocie z 1 marca 2023 r., oddalającego powództwo.
Powodowie zaskarżyli ten wyrok skargą kasacyjną, opierając wniosek o jej
przyjęcie do rozpoznania na przyczynach kasacyjnych objętych art. 3989 § 1 pkt 1 i
4 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia przysługującym
od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji, służącym ochronie interesu
publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania prawa, wkład
Sądu Najwyższego w rozwój orzecznictwa i nauki prawa oraz eliminowanie z obrotu
prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu nieważnym lub orzeczeń
oczywiście niezgodnych z prawem. Stosownie do 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy
przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w razie wykazania przez stronę, że w
sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni
przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących
rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub
skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Z punktu widzenia funkcji oraz
założeń skargi kasacyjnej jako nadzwyczajnego środka zaskarżenia,
rolą ,,przedsądu” jest wstępna selekcja skarg pod kątem spełniania wymienionych
wyżej kryteriów (przyczyn kasacyjnych) kwalifikujących skargę do jej
przedstawienia Sądowi Najwyższemu w celu merytorycznego rozpoznania.
We wniosku o przyjęcie skargi skarżący podnieśli, że w sprawie występuje
istotne zagadnienie prawne dotyczące kwestii, czy właściciel nieruchomości, mając
świadomość inicjowanego procesu budowlanego na dość szeroką skalę,
zobowiązany jest prawidłowo zabezpieczyć swoją nieruchomość, względnie zgłosić
I CSK 4039/24
3
swoje zastrzeżenia co do konieczności zabezpieczenia tej nieruchomości w toku
postępowania administracyjnego, zmierzającego do wydania pozwolenia na
budowę, aby nie ponosić winy w zakresie pogorszenia stanu swojej nieruchomości.
Przedstawione przez skarżących zagadnienie nie spełnia wymagania
stawianego przytoczonej przyczynie kasacyjnej, albowiem nie stanowi problemu
nowego i dotychczas niewyjaśnionego, dotyczącego ważnego abstrakcyjnego
zagadnienia jurydycznego, którego rozstrzygnięcie przez Sąd Najwyższy przy
okazji rozpoznania skargi kasacyjnej przyczyni się do rozwoju orzecznictwa i nauki
prawa oraz będzie miało znaczenie nie tylko dla tej konkretnej, jednostkowej
sprawy, ale także dla innych podobnych spraw (zob. postanowienie Sądu
Najwyższego z 18 września 2012 r., II CSK 180/12. oraz z 2 grudnia 2014 r., II CSK
376/14). Skarżący nie sformułowali tego zagadnienia w sposób przyjęty przy
zwracaniu się przez sąd powszechny z pytaniem prawnym do Sądu Najwyższego
na podstawie art.390 k.p.c., nie zawarli we wniosku pogłębionego wywodu
prawnego, usprawiedliwiającego zgłoszone wątpliwości, nie wykazali także
argumentami ściśle jurydycznymi zasadności proponowanego sposobu ich
rozstrzygnięcia, a także wadliwości rozwiązania przez Sąd drugiej instancji
przedstawionego problemu prawnego w sposób rzutujący na wynik sprawy (zob.
postanowienia Sądu Najwyższego: z 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, Nr
1, poz. 11; z 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14 oraz z 9 kwietnia 2015 r., V CSK
547/14).
Powodowie wskazali także, że skarga kasacyjna jest oczywiście
uzasadniona ze względu na naruszenie przepisów prawa, wypełniających podstawy
kasacyjne. Oparcie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania na jej oczywistej
zasadności nakładało na skarżących powinność wykazania, że Sąd drugiej instancji
dopuścił się oczywistego naruszenia przytoczonych we wniosku o przyjęcie skargi
przepisów prawa materialnego lub procesowego, dostrzegalnego prima facie, przy
wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej. Oczywiste jest tylko to, co można
dostrzec bez potrzeby głębszej analizy sprawy. Zarzucane uchybienia muszą mieć
zatem kwalifikowany charakter, dotyczyć konkretnych przepisów prawa i być
dostrzegalne w sposób jednoznaczny i oczywisty, na pierwszy rzut oka, co
skarżący winien wykazać we wniosku bez odwoływania się do podstaw
I CSK 4039/24
4
kasacyjnych i ich uzasadnienia, które nie podlegają badaniu na etapie tak zwanego
przedsądu (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z 12 grudnia 2000, V CKN
1780/00, OSNC 2001, Nr 3, poz. 52; z 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC
2001, Nr 10, poz. 156 oraz z 15 czerwca 2018 r., III CSK 38/18).Należy też
przypomnieć, że zgodnie z powszechnie aprobowanym w orzecznictwie i nauce
prawa poglądem, o przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania nie decyduje per se
nawet oczywiste naruszenie konkretnego przepisu, lecz jego skutek polegający na
wydaniu oczywiście nieprawidłowego orzeczenia, które nie może się ostać (zob.
postanowienie Sądu Najwyższego z 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, OSNP 2004 r.,
Nr 13, poz. 230).
Skarżący nie wykazali oczywistej, widocznej prima vista wadliwości
zaskarżonego orzeczenia Sądu drugiej instancji w powyższym rozumieniu,
koncentrując się, w istocie, na kwestionowaniu przeprowadzonej przez Sąd oceny
dowodów, zwłaszcza opinii biegłych sądowych oraz ustaleń, stanowiących
podstawę faktyczną zaskarżonego wyroku, co nie jest dopuszczalne w
postępowaniu kasacyjnym (art. 39813 § 2 i art. 3983 § 3 k.p.c.).
Z tych przyczyn orzeczono, jak w sentencji. O kosztach postępowania
kasacyjnego na rzecz pozwanych, którzy wnieśli w terminie odpowiedzi na skargę
kasacyjną, orzeczono na zasadzie odpowiedzialności za wynik sprawy (art. 98 i art.
108 w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c. oraz § 10 ust.4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 5
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat
za czynności radców prawnych (jedn. tekst: Dz.U. z 2023 r., poz.1935 ze zm.).
(A.D.)
[a.ł]
Agnieszka Piotrowska
