I CSK 4018/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Krzysztof Wesołowski
26 czerwca 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 26 czerwca 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa I. K. i R. K.
przeciwko P. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w P.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej I. K. i R. K.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu
z 27 czerwca 2024 r., I ACa 75/24,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od powodów solidarnie na rzecz pozwanego
tytułem kosztów postępowania kasacyjnego 2700 (dwa tysiące
siedemset złotych) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za
czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia postanowienia
powodom do dnia zapłaty.
UZASADNIENIE
W związku ze skargą kasacyjną powodów I. i R. K. od wyroku Sądu
Apelacyjnego w Poznaniu z 27 czerwca 2024 r.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
I CSK 4018/24
2
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania
przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie
i uzasadnienie istnienia przesłanek umożliwiających realizację publicznoprawnych
funkcji skargi kasacyjnej. Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć
rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania. Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo
jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej
funkcje publicznoprawne. Nie w każdej zatem sprawie, nawet w takiej, w której
rozstrzygnięcie oparte jest na błędnej subsumpcji czy wadliwej wykładni prawa,
skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Podkreślenia wymaga, że
Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie jest jego rolą korygowanie
ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej
indywidualnej sprawie.
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparli na
przesłance uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Przesłanka ta nie została
spełniona.
Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na potrzebie
wykładni przepisów prawa budzących poważne wątpliwości lub wywołujących
rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) wymaga zaś
wykazania, jaki konkretny przepis prawa, zastosowany w danej sprawie, jest
przedmiotem rozbieżnej wykładni w orzecznictwie i na czym rozbieżność ta polega,
co wymaga przytoczenia orzeczeń sądów wydanych w takich samych lub istotnie
zbliżonych stanach faktycznych, względnie, jaki konkretny przepis prawa,
zastosowany w danej sprawie, wymaga interpretacji ze strony Sądu Najwyższego,
z czego potrzeba ta wynika oraz z jakich powodów dotychczasowy dorobek
doktryny i orzecznictwa jest w tej mierze niewystarczający (zob. postanowienie
Sądu Najwyższego z 27 marca 2025 r., I CSK 313/25).
W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
wskazano, iż „po prawdzie skarżący przyznaje, że niniejszy przepis doczekał się już
I CSK 4018/24
3
wykładni, w szczególności przy uwzględnieniu orzeczeń zarówno Sądu
Najwyższego, jak i sądów powszechnych, to aktualnie interpretacja powołanego
przepisu wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów powszechnych. Źródłem
owych rozbieżności stała się wąska interpretacja art. 129 ust.2 p.o.ś. dokonywana
w powiązaniu z art. 136 ust. 3 p.o.ś.”
Wskazywany przez skarżącego problem nie
przewidzianych dla przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.
spełnia
warunków
Sygnalizowana kwestia była już bowiem przedmiotem licznych rozstrzygnięć
Sądu Najwyższego i nie zachodzi potrzeba ponownego ustosunkowania się do
niego. Najnowsze orzecznictwo Sądu Najwyższego jednolicie przyjmuje, że
właścicielowi nieruchomości położonej w strefie ograniczonego użytkowania,
o której mowa w art. 135 p.o.ś., nie przysługuje odszkodowanie w wysokości
odpowiadającej kosztom zapewnienia w budynku znajdującym się na tej
nieruchomości odpowiedniego klimatu akustycznego, jeżeli koszty te nie zostały
poniesione (zob. uchwała Sądu Najwyższego z 28 października 2022 r., III CZP
100/22).
Jednocześnie należy podkreślić, że jeżeli uchwała o utworzeniu OOU
wprowadza podział na strefę wewnętrzną i strefę zewnętrzną, a na terenie tej
drugiej nie przewiduje podwyższonych wymagań technicznych dla budynków
mieszkalnych wznoszonych w przyszłości, zastrzegając obowiązek zapewnienia
właściwego klimatu akustycznego, przez stosowanie przegród budowlanych
o odpowiedniej izolacyjności akustycznej, jedynie dla istniejących tzw. budynków
wrażliwych, przeznaczonych do pobytu ludzi (szpitali, domów opieki społecznej
i związanych ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży), to
bezpodstawny jest wniosek, że takie wymagania dotyczą także budynków
mieszkalnych. Nie można więc przyjąć, że właściciel budynków mieszkalnych
doznaje ograniczeń w sposobie korzystania z nieruchomości, skutkujących
powstaniem szkody, która powinna być zaspokojona przez zasądzenie od
naruszyciela kosztów wprowadzenia zabezpieczeń akustycznych. Odmienna
interpretacja pomijałaby jednoznaczne zróżnicowanie ograniczeń wprowadzonych
na terenie OOU dla budynków o innym przeznaczeniu.
I CSK 4018/24
4
Ponadto zapłata na rzecz właściciela nieruchomości nieponiesionych
kosztów rewitalizacji akustycznej nie stanowi zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej
w rozumieniu art. 363 § 1 k.c., gdyż koszty te nie wynikają z zastosowania metody
dyferencyjnej - dopóki odpowiedni wydatek nie zostanie poniesiony, szkoda w tej
wysokości nie dotyka jeszcze aktywów właściciela. Odmienny wniosek można
byłoby ewentualnie przyjąć, gdyby na właścicielu ciążył skonkretyzowany, prawny
obowiązek dostosowania budynku pod względem technicznym. W takiej sytuacji nie
byłoby wykluczone uznanie wskazanych kosztów za element szeroko rozumianych
pasywów poszkodowanego, które zgodnie z dominującym stanowiskiem
uwzględnia się przy szacowaniu wysokości odszkodowania metodą różnicy. Taki
obowiązek w okolicznościach sprawy nie istnieje, a co więcej - w odniesieniu do
nieruchomości powodów uchwała ustanawiająca OOU nie wprowadziła żadnych
wymagań technicznych dotyczących budynków.
Zatem nieponiesione koszty rewitalizacji akustycznej budynku nie stanowią
szkody w majątku właściciela nieruchomości położonej na obszarze ograniczonego
użytkowania (art. 135 p.o.ś.) i nie mogą uzasadniać przyznania odszkodowania ani
na podstawie szczególnego art. 136 ust. 3 p.o.ś., ani na podstawie ogólnych zasad
regulujących ustalanie istnienia i zakresu szkody majątkowej, w tym art. 129 ust. 2
p.o.ś.
W sprawie poza sporem jest, że nieruchomości powodów, znajdują się
w strefie zewnętrznej OOU lotniska […]
Tym samym słusznie Sąd II instancji uznał, że skoro powodowie nie wykazali
w sprawie, aby ponieśli na chwilę obecną jakiekolwiek nakłady z tytułu rewitalizacji
akustycznej swoich budynków to brak było możliwości uwzględnienia roszczenia
powodów także z tej podstawy prawnej.
Wobec powyższego, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł
jak w sentencji. O kosztach postepowania kasacyjnego orzeczono na podstawie
art. 98 k.p.c.
[SOP]
[r.g.]
I CSK 4018/24
5
