I CSK 3974/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Mariusz Załucki
26 marca 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 26 marca 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa F. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B. przeciwko
W. W.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej F. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach
z 23 maja 2024 r., V AGa 348/22,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
[a.ł]
UZASADNIENIE
I CSK 3974/24
2
Powód F. sp. z o.o. z siedzibą w B. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu
Apelacyjnego w Katowicach z 23 maja 2024 r., wydanego w sprawie przeciwko W.
W. o zapłatę.
Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania powód umotywował jej oczywistą
zasadnością, która wynika z trzech przyczyn:
1) Niedostrzeżenia przez sąd II instancji nieważności postępowania
prowadzonego przed sądem I instancji, w którym dopuszczono do
działania w sprawie pełnomocnika, którego termin pełnomocnictwa już
wygasł;
2) Naruszenia art. 212 § 1 k.p.c. poprzez przeprowadzenie dowodu
wyłącznie z wyjaśnień pozwanego, nie wysłuchując przedstawiciela
strony powodowej;
3) Niedokonania wykładni oświadczenia woli jedynego wspólnika
powodowej spółki zawartego w pełnomocnictwie
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, przesłanka
oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) spełniona jest
wówczas, gdy zachodzi niewątpliwa, widoczna na pierwszy rzut oka, tj. bez
konieczności głębszej analizy, sprzeczność orzeczenia z przepisami prawa nie
podlegającymi różnej wykładni. Skarżący powinien uzasadnić tę oczywistość,
wskazując jedynie na argumenty mieszczące się w zakresie kognicji Sądu
Najwyższego. Nie może więc powoływać się na wadliwość ustaleń faktycznych, ani
opierać na innych faktach niż stanowiące podstawę rozstrzygnięcia (zob. np.
postanowienia SN z 11 stycznia 2022 r., II USK 384/21; z 22 grudnia 2021 r., II
CSK 390/21; z 13 grudnia 2024 r., I CSK 675/24; z 19 grudnia 2024 r., I CSK
1891/24 oraz z 21 listopada 2024 r., I CSK 954/24).
Powód nie uzasadnił wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania w
wystarczający sposób.
Po pierwsze, Sąd Najwyższy nie dostrzega uchybień Sądu odwoławczego w
zakresie badania, czy postępowanie przed Sądem I instancji zostało
I CSK 3974/24
3
przeprowadzone w sposób ważny. Brak umocowania pełnomocnika jako
przesłanka nieważności postępowania dotyczy braku lub wadliwości samej
czynności udzielenia pełnomocnictwa, nie zaś dokumentu czynność tę
potwierdzającego. Zważywszy na to, że strona reprezentowana przez
pełnomocnika, w którego dokumencie pełnomocnictwa widniała data końcowa jego
obowiązywania nie kwestionowała dalszych czynności podejmowanych przez
pełnomocnika i wyrażała wolę dalszej współpracy, należy dojść do wniosku, ze
pełnomocnictwo wykraczające poza wskazaną datę zostało udzielone w postaci
ustnej (zob. np. wyrok SN z 15 października 2024 r., II PSKP 13/24).
Również brak wysłuchania strony powodowej nie świadczy o oczywistej
zasadności skargi. Należy zwrócić uwagę na to, że w myśl art. 212 § 1 k.p.c. sąd
zadaje stronom pytania dążące do tego, aby przytoczyły one wszystkie swoje
twierdzenia i wnioski, na podobieństwo rozpraw, co do których opracowany został
plan. W logicznej konsekwencji, jeżeli strona dostarczyła już wcześniej wszystkich
swoich twierdzeń w sposób nie budzący wątpliwości oraz gdy jest reprezentowana
przez profsjonalnego pełnomocnika, potrzeba zadawania dodatkowych pytań o
charakterze organizacyjnym może odpaść. Podkreślenia wymaga również fakt, że
art. 212 § 1 k.p.c. nie odnosi się do środka dowodowego w postaci przesłuchania
stron, uregulowanego w art. 299 k.p.c., a jego ratio legis jest dążenie do
uporządkowania sposobu prowadzenia postępowania.
Ostatni argument powoda również nie jest trafny wobec jednoznacznego
brzmienia art. 228 pkt 2 k.s.h. oraz wydanego na jego podstawie orzecznictwa (zob.
m.in. wyrok SN z 15 kwietnia 2015 r., IV CSK 417/14 oraz z 4 lipca 2012 r., I CSK
635/11). Brak uchwały, nie zaś jakiegokolwiek oświadczenia woli, wspólników,
określającej osobę, przeciwko której ma toczyć się postępowanie oraz przedmiot
procesu uzasadnia oddalenie powództwa.
Z tej przyczyny Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił
przyjęcia skargi do rozpoznania.
Mariusz Załucki
I CSK 3974/24
4
