I CSK 3913/23
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
30 października 2025 r.
SSN Grzegorz Misiurek
na posiedzeniu niejawnym 30 października 2025 r. w Warszawie
w sprawie z wniosku M.G.
z udziałem A.W.
o podział majątku wspólnego,
na skutek skargi kasacyjnej A.W.
od postanowienia Sądu Okręgowego w Kielcach
z 16 maja 2023 r., II Ca 86/23,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Skarżący wniósł o przyjęcie skargi do rozpoznania w oparciu o czwartą z
wymienionych przesłanek.
Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury, odwołanie się do przesłanki
oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga przedstawienia, w czym wyraża
się „oczywista zasadność” skargi oraz argumentacji wykazującej, że istotnie skarga
I CSK 3913/23
2
jest oczywiście uzasadniona. Chodzi tu o wykazanie kwalifikowanej postaci
naruszenia prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego oczywistości
widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (zob.
m.in. postanowienie SN z 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, nie publ.). Celem
sformułowania powyższej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie
jest wykazanie jedynie oczywistego naruszenie konkretnego przepisu prawa
materialnego lub procesowego, lecz sytuacji, w której naruszenie to spowodowało
wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob. postanowienie SN z 6
listopada 2012 r., III SK 16/12, nie publ.).
Skarżący upatrywał oczywistej zasadności skargi kasacyjnej w naruszeniu
przez Sąd Okręgowy art. 378 § 1 k.p.c., art. 382 k.p.c., art. 160 pkt 2 i 4 i art. 167 §
1 pkt 2 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 27 czerwca 1934 r. -
Kodeks handlowy, w brzmieniu obowiązującym w dniu 22 października 1991 r. oraz
art. 381 k.p.c. Nie wykazał jednak, że przesłanka ta została spełniona. W
uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przedstawił
bowiem stosownego wywodu usprawiedliwiającego taką ocenę zaskarżonego
postanowienia; przytoczona w nim argumentacja w istocie zmierzała do
podważenia ustalenia, że środki na pokrycie udziałów w spółce A. nie pochodziły z
jego majątku osobistego. Wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd Okręgowy
stwierdził to po rozważeniu zarzutów podniesionych w apelacji.
Należy przypomnieć, że - stosownie do art. 39813 § 2 k.p.c.- w postępowaniu
kasacyjnym nie jest dopuszczalne powołanie nowych faktów i dowodów, a Sąd
Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę
zaskarżonego orzeczenia; ponadto podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być
zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.).
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).
(M.M.)
[r.g.]
I CSK 3913/23
3
