I CSK 3817/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Agnieszka Jurkowska-Chocyk
20 sierpnia 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 20 sierpnia 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości położonej we W.
przy ulicy (…)
przeciwko W.L.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości położonej we
W. przy ulicy (…)
od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu
z 1 sierpnia 2025 r., II Ca 2645/22,
I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
II. zasądza od Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości
położonej we W. przy ulicy (…) na rzecz W.L. 2 700 zł (dwa
tysiące siedemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania
kasacyjnego z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za
opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas po
upływie tygodnia od dnia doręczenia zobowiązanemu niniejszego
postanowienia do dnia zapłaty.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 25 maja 2022 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we
Wrocławiu oddalił powództwo Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości położonej
I CSK 3817/25
2
we W. przy ulicy (…) o zapłatę przeciwko W.L. i orzekł o kosztach postępowania.
Wyrokiem z 1 sierpnia 2025 r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu oddalił apelację
powoda i orzekł o kosztach postępowania.
Powód wniósł skargę kasacyjną, w której zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego
w całości. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazał, że
skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, ponieważ Sądy obu instancji
błędnie przyjęły, że dochodzone w pozwie roszczenie o zapłatę kosztów zarządu
nieruchomością wspólną poniesionych w rzeczywistej wysokości za okres od dnia
1 stycznia 2017 r. do dnia 31 sierpnia 2018 r. nie istnieje, albowiem stronie
powodowej przysługuje wyłącznie roszczenie o zapłatę zaliczek na pokrycie tych
kosztów. W ocenie skarżącego roszczenie o zapłatę zaliczek na pokrycie kosztów
zarządu, wynikające z art. 15 u.w.l. zawiera się w wynikającym z art. 13 ust. 1 u.w.l.
roszczeniu o zapłatę kosztów zarządu nieruchomością wspólną oraz kosztów
utrzymania lokalu, o czym stanowi znaczenie słowa zaliczka, która jest rodzajem
przedpłaty na poczet właściwej należności. Skarżący wskazał także, że do czasu
podjęcia nowej uchwały w sprawie zatwierdzenia planu gospodarczego oraz planu
remontów wysokość obciążających pozwanego zaliczek na pokrycie kosztów
zarządu za okres od dnia 1 stycznia 2019 r. do dnia 31 marca 2020 r. wynika
z pozostających w obrocie prawnym uchwał nr 4/2018 w sprawie przyjęcia planu
gospodarczego oraz 5/2018 w sprawie przyjęcia planu remontów.
Skarżący podniósł także, że w sprawie występuje istotne zagadnienie
prawne sprowadzające się do rozstrzygnięcia, czy wspólnota mieszkaniowa może
dochodzić od właściciela lokalu kosztów zarządu nieruchomością wspólną oraz
kosztów (wydatków) związanych z tym lokalem w rzeczywistej wysokości, ustalonej
na koniec roku kalendarzowego na podstawie rzeczywiście poniesionych przez
wspólnotę mieszkaniową kosztów.
W odpowiedzi pozwany wniósł o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania i zasądzenie na jego rzecz od powoda zwrotu kosztów zastępstwa
procesowego przed Sądem Najwyższym według norm przepisanych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
I CSK 3817/25
3
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną
do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości
lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Nakładając
na skarżących obowiązek wskazania i uzasadnienia oznaczonej przesłanki
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ustawodawca zmierzał do
zagwarantowania, że skarga kasacyjna, nadzwyczajny środek zaskarżenia
prawomocnych orzeczeń, będzie pełnić przypisane jej funkcje publicznoprawne.
Ograniczenie przesłanek do czterech ma więc zapewnić, że przyjęcie skargi
kasacyjnej do rozpoznania ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych
sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne, a skarga
kasacyjna nie stanie się instrumentem wykorzystywanym w każdej sprawie.
Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
jest zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego
wyjaśnienie może przyczynić się do rozwoju prawa. Zagadnienie prawne powinno,
przede wszystkim, być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się
w stanie faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń
(postanowienie Sądu Najwyższego z 7 czerwca 2001 r., III CZP 33/01),
a jednocześnie zostać przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, aby
umożliwić Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi,
niesprowadzającej się do samej subsumpcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu
(postanowienia Sądu Najwyższego: z 15 października 2002 r., III CZP 66/02;
z 22 października 2002 r., III CZP 64/02; z 5 grudnia 2008 r., III CZP 119/08).
Z kolei oczywista zasadność skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.)
zachodzi wówczas, gdy z treści skargi bez potrzeby głębszej analizy oraz
szczegółowych rozważań wynika, że wadliwości przytoczone w uzasadnieniu
wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, uzasadniają jej
uwzględnienie. W wypadku, gdy strona skarżąca twierdzi, że skarga kasacyjna jest
oczywiście uzasadniona, powinna przedstawić argumentację prawną wyjaśniającą
w czym ta oczywistość się wyraża oraz uzasadnić to twierdzenie. Konieczne jest
w związku z tym wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia prawa materialnego
I CSK 3817/25
4
i procesowego, polegającej na jego oczywistości prima facie, przy wykorzystaniu
podstawowej wiedzy prawniczej (zob. postanowienie Sądu Najwyższego
z 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49; postanowienie Sądu
Najwyższego z 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006 r., nr 4, poz. 75;
postanowienie Sądu Najwyższego z 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06). Wymaga
przy tym podkreślenia, że przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej nie jest oczywiste
naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz
sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego
orzeczenia (zob. postanowienie SN z 8 października 2015 r., IV CSK 189/15).
Wynikająca z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przesłanka oczywistej zasadności skargi
kasacyjnej ma charakter wyjątkowy. W konsekwencji, w judykaturze Sądu
Najwyższego przyjmuje się, że skarga kasacyjna jest zasadna w stopniu
„oczywistym”, jeżeli można ją stwierdzić „na pierwszy rzut oka”, bez potrzeby
pogłębionego badania okoliczności sprawy (zob. postanowienie SN z 2 sierpnia
2007 r., III UK 45/07).
Bliższa analiza wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie
pozwala przyjąć, że wykazano występowanie w sprawie przesłanek
z art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c.
Uzasadnienie wniosku stanowi w istocie polemikę z oceną prawną Sądu
drugiej instancji oraz próbę weryfikacji prawidłowości dokonania przez Sąd drugiej
instancji ustaleń faktycznych i oceny prawnej w sprawie, co nie jest celem
postępowania kasacyjnego i nie może skutecznie uzasadniać wniosku o przyjęcie
skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Zgodnie z ustaleniami faktycznymi, którymi Sąd Najwyższy jest związany,
w uchwałach nr 4/2017 i 4/2018 dotyczących przyjęcia planów gospodarczych na
lata 2017-2018 właściciele lokali nie uwzględniali powierzchni niewyodrębnionego
lokalu pozwanego przy ustalaniu wysokości zaliczek na koszty zarządu
nieruchomością wspólną. Do listopada 2019 r. pozwany nie był uznawany przez
właścicieli lokali ani przez administratora nieruchomości za członka wspólnoty
mieszkaniowej. Pozwany nie był informowany o zebraniach właścicieli lokali,
głosowaniu w drodze indywidualnego zbierania głosów ani o treści podejmowanych
uchwał. Pozwanemu nie udostępniano również informacji o wysokości zaliczek
I CSK 3817/25
5
i rozliczeniach. Powództwo we wskazanym zakresie nie mogło więc zostać
uwzględnione ze względu na niewykazanie przez stronę powodową podstaw
prawnych i faktycznych roszczenia za lata 2017-2018.
Należy przy tym podkreślić, że wbrew stanowisku wspólnoty czym innym jest
wynikająca z uchwały członków wspólnoty kwota zaliczki na pokrycie
prognozowanych kosztów zarządu, a czym innym wynikająca ze sprawozdania
finansowego kwota rzeczywiście poniesionych kosztów zarządu (por. wyrok SN
z 8 października 2008 r., V CSK 133/08). Jeżeli okaże się ex post, że ustalona
w uchwale wspólnoty kwota zaliczki skutkowała niedopłatą bądź nadpłatą
w zestawieniu z rzeczywiście poniesionymi kosztami zarządu, to w pierwszym
przypadku niezbędne jest powzięcie uchwały, która ustalałaby obowiązek
uiszczenia jednorazowo lub okresowo dodatkowego świadczenia, a drugim
przypadku – powzięcie uchwały o przeznaczeniu powstałej nadwyżki na inny cel,
np. na fundusz remontowy (wyrok SN z 26 stycznia 2011 r., II CSK 358/10).
Odnosząc się do roszczenia powoda obejmującego okres od 1 stycznia
2019 r. do 31 marca 2020 r., należy wskazać, że znajdowało ono podstawę
w przepisach ustawy o własności lokali. Powód domagał się bowiem od pozwanego
zapłaty zaległych zaliczek na koszty zarządu nieruchomością wspólną i fundusz
remontowy, których wymagalność przypadała na okres objęty żądaniem. Powód nie
wykazał jednak roszczenia w powyższym zakresie co do wysokości. Nie przedłożył
bowiem w zakreślonym przez Sąd terminie dowodu w postaci uchwały właścicieli
lokali, z której wynikałaby wysokość zaliczek obowiązującej w okresie od 1 stycznia
2019 r. do 31 marca 2020 r.
Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej
do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c.).
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 98 § 1,
11 i 3 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz w zw. z § 2 pkt 6, § 10 ust. 4 pkt 2
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie
opłat za czynności adwokackie.
A.G.
[a.ł]
I CSK 3817/25
6
