I CSK 3768/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Marcin Krajewski
31 lipca 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 31 lipca 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa C.C.
przeciwko Bankowi spółce akcyjnej w W.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej Banku spółki akcyjnej w W.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie
z 27 września 2023 r., VI ACa 598/22,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. zasądza od Banku spółki akcyjnej w W. na rzecz C.C. 5400
zł zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 27 września 2023 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie oddalił
apelację pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z 20 sierpnia
2021 r., którym Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powódki 512 113,79 zł
z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, a w pozostałym zakresie oddalił
powództwo.
Pozwany wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego,
zaskarżając ten wyrok w części dotyczącej oddalenia apelacji ponad 181 057 zł.
Zdaniem skarżącego w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (art. 3989 §
I CSK 3768/24
2
1 pkt 1 k.p.c.), którym jest potrzeba ustalenia zakresu uprawnień cesjonariusza do
rozporządzania wierzytelnością uzyskaną na skutek zawarcia umowy przelewu
wierzytelności w celu zabezpieczenia spłaty wierzytelności kredytowej
przysługującej cesjonariuszowi wobec cedenta.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną powódka wniosła o odmowę przyjęcia
skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz zasądzenie od pozwanego na jej rzecz
kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, w tym kosztów
zastępstwa procesowego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie
występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów
prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności
w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna
jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Skarga kasacyjna stanowi
nadzwyczajny środek zaskarżenia prawomocnych orzeczeń, którego celem jest
ochrona interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości
orzecznictwa, usunięcie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu
dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych. Ograniczenie przesłanek do
czterech ma zapewnić, że przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nastąpi
jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane te funkcje, a skarga
kasacyjna nie stanie się instrumentem wykorzystywanym w każdej sprawie.
Powołanie się na istotne zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.)
wymaga sformułowania problemu prawnego i wykazania, że ma on precedensowy
charakter oraz znaczenie dla rozwoju prawa. Problem ten powinien odnosić się do
konkretnych przepisów prawa i zostać ujęty w sposób abstrakcyjny, a zarazem
wiązać się z rozpoznawaną sprawą. Konieczne jest przy tym wskazanie
argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen (zob. postanowienia SN: z 13
lipca 2007 r., III CSK 180/07; z 10 kwietnia 2014 r., IV CSK 623/13; z 2 grudnia
2014 r., II CSK 376/14; z 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14, i z 6 lutego 2026 r.,
I CSK 719/25).
I CSK 3768/24
3
Ponadto konstrukcja zagadnienia prawnego powinna odpowiadać wymogom
zagadnienia prawnego, o którym mowa w art. 390 § 1 k.p.c., w związku z czym
dopuszczalne jest jedynie przedstawianie pytań „do rozstrzygnięcia”, a nie „do
uzupełnienia”. Nie jest zatem dopuszczalne wystąpienie z pytanie otwartym.
Prawidłowo skonstruowane pytanie powinno zaczynać się od partykuły „czy”, a jego
konstrukcja umożliwiać rozstrzygnięcie przez wybór towarzyszącej mu odpowiedzi
(zob. postanowienia SN z 13 kwietnia 2000 r., III CZP 2/00, OSNC 2000, nr 11,
poz. 200; z 19 września 2000 r., III CZP 28/00; z 30 marca 2011 r., III CZP 6/11;
z 21 sierpnia 2014 r., III CZP 44/14; z 21 listopada 2024 r., I CSK 1556/23; z 28
maja 2025 r., I CSK 1160/25; z 30 października 2025 r., I CSK 674/25; z 19 marca
2026 r., I CSK 220/26, i z 21 maja 2026 r., I CSK 889/26).
Sformułowane przez skarżącego zagadnienie nie odpowiada opisanym
wymogom konstrukcyjnym istotnego zagadnienia prawnego. Skarżący nie
przedstawił bowiem konkretnego problemu – pytania zamkniętego, na które Sąd
Najwyższy miałby odpowiedzieć. Skarżący poprzestał na stwierdzeniu, że
w sprawie występuje „potrzeba ustalenia zakresu uprawnień cesjonariusza do
rozporządzania wierzytelnością, którą uzyskał na skutek zawarcia umowy przelewu
wierzytelności w celu zabezpieczenia spłaty wierzytelności kredytowej
przysługującej cesjonariuszowi wobec cedenta”. Wyrażone w ten sposób
zagadnienie ma charakter otwarty – skarżący wymaga w istocie od Sądu
Najwyższego sformułowania abstrakcyjnego zbioru reguł określających model
postępowania cesjonariusza w zakresie rozporządzania wierzytelnością uzyskaną
w wyniku przelewu na zabezpieczenie. Jest oczywiste, że taki zbiór nie może być
stworzony in abstracto, gdyż w pierwszej kolejności o obowiązkach stron muszą
decydować okoliczności konkretnego przypadku, a w szczególności wykładnia
oświadczeń woli stron złożonych przy zawarciu umowy przelewu na
zabezpieczenie z wykorzystaniem reguł określonych w art. 65 k.c. Ocenić należy
także skutki, jakie czynność ta wywołała na podstawie art. 56 k.c. Sądy meriti
w niniejszej sprawie w rzeczywistości dokonały takiej oceny, a Sąd Najwyższy nie
uznaje jej za oczywiście błędną, co hipotetycznie mogłoby stanowić odrębną
przesłankę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, przewidzianą w art. art.
3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
I CSK 3768/24
4
Z tych przyczyn należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1,
3 i 4 w zw. z art. 99 k.p.c. oraz § 10 ust. 4 pkt 2, § 2 pkt 7 oraz § 20 rozporządzenia
Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za
czynności radców prawnych.
(E.M.)
[SOP]
