I CSK 376/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Mariusz Załucki
20 sierpnia 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 20 sierpnia 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa M. D.
przeciwko P. S.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej P. S.
od wyroku Sądu Okręgowego w Bydgoszczy
z 17 czerwca 2024 r., II Ca 1111/23,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Pozwany P. S. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w
Bydgoszczy z 17 czerwca 2024 r., wydanego w sprawie z powództwa M. D. o
zapłatę.
Pozwany uzasadnił wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania potrzebą
dokonania wykładni art. 5 k.c. w zakresie możliwości zastosowania tego przepisu w
przypadku domagania się zwrotu pożyczki, która została wykorzystana na cele
niezgodne z prawem.
Ponadto wskazał na oczywistą zasadność skargi, wynikającą z naruszenia
art. 378 § 1, art. 382 oraz art. 387 § 21 pkt 1 k.p.c. poprzez nierozpoznanie
wszystkich zarzutów apelacji, a ponadto z naruszenia art. 177 § 1 pkt 4 k.p.c.
poprzez niezawieszenie postępowania do czasu prawomocnego zakończenia
postępowania karnego.
I CSK 376/25
2
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W ramach przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazanej
w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. należy przedstawić i uargumentować nierozwiązany
jeszcze problem lub nieujednoliconą jeszcze rozbieżność orzeczniczą. Jeżeli zaś
wykładnia tego przepisu została już dokonana lub ujednolicona, niezbędne jest
podanie dodatkowej argumentacji, dlaczego ustalona linia orzecznicza wymaga
zmiany (zob. np. postanowienia SN: z 25.10.2023 r., I CSK 2989/23; z 27.09.2023
r., I CSK 4679/22, z 17.08.2023 r., I CSK 5668/22; z 2.08.2023 r., I CSK 6585/22; z
14.06.2023 r., I CSK 1231/23; z 16.03.2023 r., I CSK 4879/22).
Natomiast oczywista zasadność w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
występuje, jeżeli zachodzi niewątpliwa, widoczna na pierwszy rzut oka, tj. bez
konieczności głębszej analizy, sprzeczność orzeczenia z przepisami prawa nie
podlegającymi różnej wykładni i w wyniku takiego naruszenia prawa zapadło w
drugiej instancji orzeczenie oczywiście wadliwe. O przyjęciu skargi kasacyjnej do
rozpoznania nie decyduje samo oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa
materialnego lub procesowego przez sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, lecz
sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego
orzeczenia. Skarżący zaś powinien uzasadnić tę przesłankę, wskazując jedynie na
argumenty mieszczące się w zakresie kognicji Sądu Najwyższego. Nie może więc
powoływać się na wadliwość ustaleń faktycznych, ani opierać na innych faktach niż
stanowiące podstawę rozstrzygnięcia (zob. np. postanowienia SN z 7 grudnia 2023
r., I CSK 5630/22; z 8 listopada 2023 r., I CSK 3494/23; z 20 października 2023 r., I
CSK 1631/23 oraz z 25 września 2023 r., I CSK 903/23).
Przedstawione przez pozwanego uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do
rozpoznania nie czyni zadość tym wymaganiom. Skarżący opiera swój wywód na
założeniu, że postepowanie karne dotyczące sposobu regulowania podatku VAT
ma istotny wpływ na istnienie wierzytelności z cywilnoprawnej umowy pożyczki,
ewentualnie na skuteczność domagania się roszczeń z tego tytułu. Taka teza nie
znajduje odzwierciedlenia ani w ustalonym stanie faktycznym sprawy, którym Sąd
Najwyższy jest związany na mocy art. 39813 § 2 k.p.c., ani – przede wszystkim – w
samej naturze wymienionych zobowiązań. Przestępstwa skarbowe dotyczą bowiem
I CSK 376/25
3
sfery należności przedsiębiorcy wobec Państwa, czyli zobowiązań
publicznoprawnych, zaś zawarta przez strony umowa pożyczki jest zobowiązaniem
z zakresu prawa prywatnego.
Odnosząc się natomiast do zarzutu nierozpoznania wszystkich zarzutów
apelacji należy wskazać, że z obowiązku rozpoznania sprawy w granicach apelacji
nie wynika konieczność osobnego omówienia przez sąd w uzasadnieniu wyroku
każdego argumentu podniesionego w apelacji. Za wystarczające należy uznać
odniesienie się do sformułowanych w apelacji zarzutów i wniosków w sposób
wskazujący na to, że zostały one przez sąd drugiej instancji w całości rozważone
przed wydaniem orzeczenia (zob. np. wyroki SN z 9 maja 2023 r., III USKP 63/22; z
7 marca 2025 r., II CSKP 2310/22; z 7 czerwca 2024 r., II CSKP 1176/22).
Z powyższych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c.
odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.
[SOP]
Mariusz Załucki
