I CSK 375/13

Sygn. akt I CSK 375/13

POSTANOWIENIE

Dnia 25 lutego 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Tadeusz Wiśniewski

w sprawie z wniosku E. Spółki z o.o. w R.
‎przy uczestnictwie A. D., J. D. i P. D.
‎o wpis w dziale III księgi wieczystej,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 lutego 2014 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania P. D.
‎od postanowienia Sądu Okręgowego w R.
‎z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. akt I Ca […],

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; przyznaje pełnomocnikowi uczestnika postępowania P. D. - adw. A. Ł. od Skarbu Państwa (Sąd Okręgowy w R.) kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł powiększoną o należny podatek od towarów i usług z tytułu wynagrodzenia za udzieloną z urzędu wymienionemu uczestnikowi postępowania nieopłaconą pomoc prawną w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 398⁹ § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

W sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Strona skarżąca opiera wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej na występowaniu w niej istotnych zagadnień prawnych. Stanowiska strony skarżącej nie sposób jednak podzielić. Przedstawione zagadnienia prawne zostały sformułowane w sposób nieprzekonujący. Po pierwsze, zagadnienie dotyczące konieczności ustalenia dotychczasowego sposobu korzystania z nieruchomości przez współwłaścicieli dla zawarcia umowy najmu przez współwłaścicieli jest całkowicie oderwane od ustaleń faktycznych sprawy i nie wynika z niego, jaki wpływ miałoby udzielenie przez Sąd Najwyższy odpowiedzi na rozstrzygnięcie sprawy. Po drugie, skarżący posługuje się pojęciem „prawidłowej gospodarki nieruchomością”, które nie jest pojęciem prawnym i nie ma wpływu na ocenę dopuszczalności zawarcia umowy najmu w świetle art. 936 k.p.c.

Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398⁹ § 1 k.p.c. a contrario).

Sąd Najwyższy na podstawie § 8 pkt 5 w zw. z § 13 ust. 4 pkt 1 w zw. z § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) zasądził na rzecz pełnomocnika powoda koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

[aw]

jw