I CSK 3697/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Dariusz Pawłyszcze
23 lipca 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 23 lipca 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa P. sp. z o. o. w H.
przeciwko Z. sp. j. w H.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej P. sp. z o. o. w H.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 27 marca 2024 r., I AGa 139/23,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od P. sp. z o.o. z siedzibą w H. na rzecz Z. sp. j. H.
2700 (dwa tysiące siedemset) zł kosztów postępowania
kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 23 maja 2023 r., IXGC 308/18, Sąd Okręgowy w Lublinie oddalił
powództwo o wynagrodzenie 99 403,98 zł z odsetkami za dostarczanie zimnej
wody i odprowadzanie ścieków.
Wyrokiem zaskarżonym skargą kasacyjną Sąd Apelacyjny w Lublinie oddalił
apelację powoda.
Sąd drugiej instancji ustalił, że 20 czerwca 2005 r. strony zawały umowę
o dostarczenie zimnej wody i odprowadzanie ścieków. Należności za wodę i ścieki
miały być regulowane w oparciu o fakturę, a wysokość opłat wymierzana według
I CSK 3697/24
2
cen określonych w uchwałach Rady Miejskiej. Wysokość opłat dodatkowych
ustalono według obwieszczenia Ministra Środowiska z 21 października 2003 r.
Umowa została zawarta na czas nieoznaczony, od 1 lipca 2005 r. W toku jej
realizacji pojawiły się kwestie sporne dotyczące w szczególności przeprowadzania
kontroli, polegające głównie na zarzutach pozwanego co do nieregularności
kontroli, braku akredytacji na pobór ścieków i dokonywanie analiz przez
laboratorium. Kwestie te były przedmiotem bieżących kontaktów stron, w ramach
spotkań i wymiany korespondencji.
Powód swoje roszczenie wywodził z zawarcia umowy obejmującej prawo do
kontroli i naliczania opłat dodatkowych za przekroczenie stężeń; wyników
sprawozdań z analizy próbek wykonanego przez WIOŚ, i wystawienia faktury na
99 403,98 zł brutto za przekroczenie stężenia ChZTc.
Sąd drugiej instancji uznał roszczenie powoda za przedawnione.
Zobowiązanie do zapłaty opłaty dodatkowej za przekroczenie dopuszczalnego
ładunku zanieczyszczeń miało charakter bezterminowy co oznacza, że termin
spełnienia takiego świadczenia musi być wyznaczony zgodnie z art. 455 k.c. Gdyby
powód wezwał pozwanego do zapłaty, gdy tylko stało się to możliwe, termin
wymagalności roszczenia nastąpiłby 10 listopada 2011 r. i wówczas rozpoczął się
bieg przedawnienia co do należności za okres od 21 września do 21 października
2011 r. Termin przedawnienia (3 lata) upłynął 10 listopada 2014 r., wobec czego
zawezwanie do próby ugodowej z 29 grudnia 2014 r. nastąpiło już po upływie
terminu przedawnienia. Natomiast za okres późniejszy roszczenie o opłaty
dodatkowe nie przysługiwało.
Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
skarżący powołał się na jej oczywistą zasadność przez naruszenie art. 382, 3271 §
1 pkt 1 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zarzucając naruszenie przepisów postępowania skarżący w rzeczywistości
zarzuca naruszenie prawa materialnego, tj. błędne przyjęcie możliwego
najwcześniejszego terminu do wezwania do zapłaty w sytuacji, gdy istnieje
I CSK 3697/24
3
zdarzenie pewne, oparte na wcześniej przeprowadzonych uzasadnionych
czynnościach, w wyniku których powstał dokument finansowo - księgowy, w którym
określony jest termin płatności, czyli termin wymagalności.
W ocenie skarżącego Sąd Apelacyjny błędnie przyjął domniemanie
o najwcześniej możliwym terminie do wezwania do zapłaty, pomijając jednocześnie
inne dowody odnoszące się do terminu wymagalności roszczenia.
Skarżący uzasadnia naruszenie art. art. 3271 § pkt 1 k.p.c. przez błędne
ustalenie terminu przedawnienia roszczenia w oparciu o materiał dowodowy
zgromadzony w sprawie. Tymczasem nienależyte wyjaśnienie podstawy prawnej
rozstrzygnięcia reguluje przepis następny, tj. art. 3271 § pkt 2 k.p.c. Przede
wszystkim art. 3271 k.p.c. normuje treść uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej
instancji. Tymczasem Sąd drugiej instancji może naruszyć wyłącznie art. 387 § 21
k.p.c., regulujący treść uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego. Sąd Okręgowy
nie mógł naruszyć art. 3271 § 1 pkt 1 k.p.c., a naruszenie pozostałych przepisów
k.p.c. nie zostało uzasadnione.
Art. 382 k.p.c. stanowi, że sąd drugiej instancji orzeka na podstawie
materiału zebranego w postępowaniu w pierwszej instancji oraz w postępowaniu
apelacyjnym. Sąd odwoławczy może naruszyć ten przepis przez ustalenie faktów w
oparciu o materiał nieujawniony stronom, np. w oparciu o akta innej sprawy bez
przeprowadzenia dowodu z zawartych w nich dokumentów w sposób jawny dla
stron.
Sąd drugiej instancji ma obowiązek dokonać własnej oceny wyników
postępowania dowodowego, niezależnie od tego czy ustaleń dokonuje po
przeprowadzeniu nowych dowodów, ponowieniu dotychczasowych, czy też wskutek
podzielenia ustaleń dokonanych przez sąd pierwszej instancji (por. wyrok Sądu
Najwyższego z 8 lutego 2000 r., II UKN 385/99, OSNAPiUS 2001/15/493).
Dlatego Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia
skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Na podstawie art. 98 i 99 k.p.c. pozwanemu przysługuje od skarżącego
zwrot kosztów sporządzenia odpowiedzi na skargę kasacyjną w wysokości stawki
I CSK 3697/24
4
minimalnej określonej w stosowanym odpowiednio § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia
Min. Sprawiedl. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.
(G.N.-J.)
[a.ł]
