I CSK 3659/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Paweł Grzegorczyk
6 lutego 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 6 lutego 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa D.G.
przeciwko D.B.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej D.B.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie
z 13 maja 2024 r., I AGa 29/24,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. obciąża pozwanego kosztami postępowania kasacyjnego,
pozostawiając ich wyliczenie referendarzowi sądowemu.
(K.G.)
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten
odpowiada charakterowi skargi kasacyjnej, będącej nadzwyczajnym środkiem
I CSK 3659/24
2
zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze, przysługującym od
orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania
sądowego, w którym sąd pierwszej i drugiej instancji dysponuje pełną kognicją w
zakresie faktów i dowodów. W powiązaniu z art. 3984 § 2 k.p.c. oznacza to, że w
skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o
charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod
kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (przyczyn kasacyjnych).
Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania pozwany D.B.
powołał się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej, wynikającą z zaniechania
odniesienia się przez Sąd Apelacyjny do wszystkich zarzutów apelacji i
przeniesienia do podstawy faktycznej zaskarżonego wyroku oczywistych
sprzeczności w materiale dowodowym.
Jak przyjmuje się w utrwalonej judykaturze Sądu Najwyższego, oczywista
zasadność skargi kasacyjnej oznacza, że dla przeciętnego prawnika podstawy
wskazane w skardze prima facie zasługują na uwzględnienie. Oczywiste jest przy
tym tylko to, co można dostrzec bez potrzeby głębszej analizy, czy
przeprowadzenia dłuższych badań lub dociekań. Zarzucane uchybienia muszą
zatem mieć kwalifikowany charakter, odnosić się do konkretnych, powołanych
przez skarżącego przepisów prawa, z zastrzeżeniem art. 3983 § 3 k.p.c. i być
dostrzegalne na pierwszy rzut oka (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z
dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52, z dnia 22
marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, nr 10, poz. 156 i z dnia 15 czerwca 2018
r., III CSK 38/18).
Uzasadnienie wniosku nie spełniało powołanych wymagań. W rozważanej
przyczynie kasacyjnej chodzi o jedną zwięzłą i rzeczową tezę, względnie kilka
zwartych tez, popartych klarownymi jurydycznymi argumentami, z których jasno
wynika, bez potrzeby dłuższej analizy, że sąd meriti dopuścił się błędu w
płaszczyźnie wykładni lub stosowania prawa, a w konsekwencji tego błędu
zaskarżone orzeczenie jest oczywiście nieprawidłowe. Nie chodzi przy tym o
naruszenie konkretnego przepisu prawa, chociażby było jednoznaczne, lecz
wykazanie, że w związku z tym naruszeniem wydany wyrok jest ewidentnie, prima
I CSK 3659/24
3
facie, błędny. Wywody skarżącego stanowiły natomiast w istocie bazującą na
zarzutach apelacji polemikę z podstawą faktyczną zaskarżonego wyroku,
zmierzającą do narzucenia Sądowi Najwyższemu roli sądu faktu, sprzecznej z jego
ustawową i ustrojową funkcją. O takim ukierunkowaniu skargi świadczyło m.in.
postawienie w niej niedopuszczalnego zarzutu naruszenia art. 233 § 1 w związku z
art. 391 § 1 k.p.c.
Dodać należy, że zarzuty apelacji pozwanego skupiały się na podstawie
faktycznej wyroku Sądu Okręgowego, a Sąd Apelacyjny, uznawszy te ustalenia za
własne, obszernie wyjaśnił, dlaczego je podziela, w szczególności zaś, dlaczego
uznał za udowodniony fakt zapłaty ceny urządzeń do rąk pozwanego. Nakaz
odniesienia się do zarzutów apelacji nie oznacza natomiast konieczności
odrębnego omówienia każdego argumentu prawnego i twierdzenia faktycznego
prezentowanego przez apelanta na rzecz powołanych w apelacji zarzutów (por. np.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2019 r., I CSK 368/18 i
powołane tam orzecznictwo). Mankamenty dotyczące uzasadnienia orzeczenia
sądu drugiej instancji mogą ponadto stać się przedmiotem skutecznych zarzutów
skargi kasacyjnej – co tym bardziej należy odnieść do wykazania przyczyn
kasacyjnych – tylko wtedy, gdy sposób uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia stoi
na przeszkodzie efektywnej kontroli kasacyjnej (por. np. wyrok Sądu Najwyższego
z dnia 12 maja 2022 r., II CSKP 1506/22 i powołana tam judykatura). Taka sytuacja
nie miała miejsca w sprawie rozstrzygniętej zaskarżonym wyrokiem.
Należało tym samym odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2, art. 98 § 1-11, art. 108 § 1,
art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.
Paweł Grzegorczyk
(K.G.)
I CSK 3659/24
4
[SOP]
