I CSK 3428/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Beata Janiszewska
19 grudnia 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 19 grudnia 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa K.M. i S.M.
przeciwko R. AG w W.
o zapłatę i ustalenie,
na skutek skargi kasacyjnej R. AG w W.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie
z 26 czerwca 2024 r., I ACa 128/23,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. zasądza od R. AG w W. na rzecz K.M. i S.M. 5400 (pięć
tysięcy czterysta) złotych z odsetkami w wysokości odsetek
ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia
pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się niniejszego
orzeczenia do dnia zapłaty, tytułem kosztów postępowania
kasacyjnego.
[J.T.]
I CSK 3428/24
2
UZASADNIENIE
Pozwany R. AG w W. (dalej: bank) wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu
Apelacyjnego w Szczecinie, którym oddalono apelację skarżącego od wyroku Sadu
pierwszej instancji wydanego w sprawie o zapłatę i ustalenie toczącej się
z powództwa K.M. i S.M.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania bank wskazał
sześć przyczyn kasacyjnych w rozumieniu art. 3989 § 1 k.p.c. Cztery z nich
dotyczyły występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego
(art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), a dwie – potrzeby wykładni przepisów budzących
wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie (art. 3989 § 1
pkt 2 k.p.c.). Natura obu wspomnianych przyczyn kasacyjnych była już
przedmiotem bardzo licznych wypowiedzi Sądu Najwyższego i została szczegółowo
omówiona m.in. w postanowieniu SN z 28 marca 2025 r., I CSK 703/24, wydanym
w sprawie z udziałem pozwanego.
Pierwsze cztery przyczyny kasacyjne wskazane przez bank nie występują
w sprawie. Choć sygnalizowane na s. 6-7 skargi kasacyjnej i opisane szerzej
w dalszej części tej skargi kwestie dotyczące problematyki kredytów powiązanych
z kursem waluty obcej są obiektywnie istotne, a dawniej rzeczywiście budziły
poważne wątpliwości, to obecnie należy uznać je za wyjaśnione – w kierunku
odmiennym od oczekiwanego przez pozwanego – dzięki uchwale Sądu
Najwyższego – Izby Cywilnej – z 25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22. Wobec braku
podstaw do podjęcia działań unormowanych w art. 88 § 1 u.s.n., przy
rozpoznawaniu niniejszej sprawy Sąd Najwyższy pozostaje przy tym, na mocy
art. 87 § 1 u.s.n., związany stanowiskiem wyrażonym w sentencji tego orzeczenia.
We wspomnianej uchwale szeroko umotywowano zajęte w niej stanowiska;
powtarzanie tej argumentacji należy uznać za zbędne.
Piąta wskazana przez bank przyczyna kasacyjna, związana z potrzebą
wykładni art. 189 k.p.c., nie jest aktualna, gdyż pojęcie „interesu prawnego” w tzw.
I CSK 3428/24
3
sprawach frankowych również należy uznać za wyjaśnione. Było ono przedmiotem
bogatego orzecznictwa Sądu Najwyższego, w którym wskazano, że rozumienie
interesu prawnego musi być szerokie i elastyczne, a także uwzględniać
okoliczności danej sprawy. W określonych sytuacjach nie można więc wykluczyć,
że możliwość wytoczenia powództwa o zapłatę nie wyczerpuje interesu prawnego
po stronie osoby kwestionującej związanie częścią postanowień umowy lub
istnienie zobowiązania mającego wynikać z umowy kredytu (zob. postanowienie SN
z 29 grudnia 2021 r., I CSK 336/21, oraz wyrok SN z 26 maja 2022 r.,
II CSKP 19/22).
Ostatnia, szósta przyczyna kasacyjna, sprowadzała się do pytania o to,
„czy przedumowny obowiązek informacyjny wobec konsumenta stanowi element
postanowienia umownego, w związku z czym ewentualny brak wypełnienia takiego
obowiązku może podlegać badaniu jako samodzielna przesłanka abuzywności”.
Zagadnienie to nie występuje w sprawie. Sąd Apelacyjny nie przyjął bowiem, że
„przedumowny obowiązek informacyjny wobec konsumenta stanowi element
postanowienia umownego”. Na marginesie należy również dodać, że tak
sformułowane pytanie nie stanowi istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., gdyż nie budzi wątpliwości (w tym: istotnych), iż wskazany
przez skarżącego „przedumowny obowiązek informacyjny wobec konsumenta” nie
jest tożsamy z „elementem postanowienia umownego”.
Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy uznał, że
z motywów skargi nie wynika, by zachodziły określone w art. 3989 § 1 k.p.c.
przyczyny kasacyjne, co uzasadniało odmowę przyjęcia tej skargi do rozpoznania.
O kosztach rozstrzygnięto zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik
sprawy, ich wysokość ustalając na podstawie § 2 pkt 7 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie
opłat za czynności radców prawnych.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono, jak
w sentencji postanowienia.
I CSK 3428/24
[J.T.]
[a.ł]
4
Beata Janiszewska
