I CSK 3353/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Krzysztof Wesołowski
25 marca 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 25 marca 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa M.K.
przeciwko Y. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w W.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej Y. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie
z 3 lipca 2025 r., I AGa 23/25,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od pozwanego na rzecz powoda 5400 zł (pięć
tysięcy czterysta) złotych z odsetkami ustawowymi za opóźnienie
za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia postanowienia
pozwanemu do dnia zapłaty.
UZASADNIENIE
W związku ze skargą kasacyjną pozwanego Y. sp. z o.o. w W. od wyroku
Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 3 lipca 2025 r.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
I CSK 3353/25
2
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania
przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie
i uzasadnienie istnienia przesłanek umożliwiających realizację publicznoprawnych
funkcji skargi kasacyjnej. Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć
rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania. Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo
jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej
funkcje publicznoprawne. Nie w każdej zatem sprawie, nawet w takiej, w której
rozstrzygnięcie oparte jest na błędnej subsumpcji czy wadliwej wykładni prawa,
skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Podkreślenia wymaga, że
Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie jest jego rolą korygowanie
ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej
indywidualnej sprawie.
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparł na
przesłance uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Przesłanka ta nie została
spełniona.
Powołanie się przez skarżącego na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej
zobowiązuje go do przedstawienia wywodu prawnego zmierzającego do wykazania
kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego
polegającej na jego oczywistości, widocznej prima facie, przy wykorzystaniu
podstawowej wiedzy prawniczej, co daje podstawy do uznania skargi za oczywiście
uzasadnioną, tj. podlegającą uwzględnieniu (zob. postanowienia Sądu
Najwyższego: z 11 grudnia 2009 r., II PK 223/0; z 3 lutego 2010 r., II PK 304/09;
z 7 maja 2010 r., V CSK 459/09). Oczywista zasadność skargi kasacyjnej zachodzi
bowiem wówczas, gdy z samej jej treści wynika w sposób jednoznaczny, że
wskazane w skardze podstawy zasługują na uwzględnienie. Oznacza to, że
z argumentów przedstawionych we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, bez
konieczności dokonywania pogłębionej analizy prawnej lub czynności procesowych
sądu, wynika jaskrawa sprzeczność orzeczenia z przepisami prawa
niepodlegającymi różnej wykładni i niepozostawiającymi sądowi swobody oceny
albo z podstawowymi zasadami orzekania obowiązującymi w demokratycznym
I CSK 3353/25
3
państwie prawa. O ile bowiem do uwzględnienia skargi wystarczy, że jej podstawy
są usprawiedliwione, o tyle do przyjęcia skargi do rozpoznania niezbędna jest jej
oczywista zasadność w wyżej przedstawionym rozumieniu. W świetle motywów
zaskarżonego wyroku nie można przyjąć, że nastąpiły uchybienia przepisom
o charakterze elementarnym.
W skardze kasacyjnej wskazano, że jest ona oczywiście uzasadniona „ze
względu na całkowicie błędne przyjęcie, że kwestia całkowitego braku dokumentów
wskazanych w umowie o roboty budowlane, tj. całkowitego ich niewytworzenia
przez wykonawcę – powoda, mających potwierdzać wykonanie umowy (zakres
wykonania umowy) i warunkujących zgodnie z umową wypłatę wynagrodzenia,
a będących dokumentami całkowicie standardowymi - powszechnymi w obrocie
budowlanym nie ma żadnego wpływu na przysługiwanie i wymagalność
wynagrodzenia, i to w sytuacji gdy roboty wykonywali także inni wykonawcy.”
Jednocześnie skarga kasacyjna, w ocenie jej autora, była oczywiście
zasadna „ze względu na całkowite zaniechanie przez Sąd dokonania oceny
niezłożenia przez stronę powodową oryginałów uznanych za podstawowe
w sprawie pism obrazujących zakres robót z naiwnym tłumaczeniem ich
"zagubienia", wcześniej złożonych w formie poświadczonej za zgodność
z oryginałem przez profesjonalnego pełnomocnika, pomimo takiego żądania strony
pozwanej, których to pism strona powodowa nigdy przed procesem nie otrzymała,
nawet w kopii, chociaż powinna je otrzymać w oryginale.”
Skarga kasacyjna nie była oczywiście uzasadniona, a na pewno nie zostało
to wykazane przez skarżącego. Należy przypomnieć, że w sytuacji, w której
wymagalność roszczenia o wynagrodzenie za wykonane roboty uzależniona jest od
protokolarnego odbioru robót budowlanych przez zamawiającego, zaś zamawiający
z przyczyn leżących po jego stronie, uchybia obowiązkowi odbioru robót, następują
skutki zwłoki po jego stronie. Takie zachowanie zamawiającego pozostaje bez
wpływu na roszczenie wykonawcy, który jest uprawniony do żądania
wynagrodzenia za zrealizowane roboty budowlane, a jego roszczenie staje się
wymagalne z chwilą, w której po spełnieniu obowiązków przez wykonawcę, odbiór
I CSK 3353/25
4
winien nastąpić (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 12 marca 2021 r., V CSKP
14/21).
Jak wynika z wiążących Sąd Najwyższy ustaleń Sądu drugiej instancji,
powód nie zgłosił gotowości do odbioru końcowego na piśmie zgodnie z wymogami
§ 15 umowy, wielokrotnie jednak zgłaszał on oczekiwanie co do odbioru
i rozliczenia robót w sposób ustny, co pozwany odwlekał, przekładając terminy.
Takich ustaleń dokonały Sądy obu instancji na podstawie zeznań powoda, świadka
R.K. korespondencji emaliowej stron oraz nagrania rozmów.
Sądy meriti ustaliły ponadto, że w odniesieniu do części hotelowej
w dzienniku budowy znajdowały się także wpisy R.K. z 24 i 28 listopada 2015 r. o
zgłoszeniu zakończenia prac wykończeniowych (k. 245, 246), zaś 8 grudnia 2015 r.
zarówno kierownik budowy, jak i inspektor nadzoru stwierdzili zakończenie robót
zgodnie z pozwoleniem na budowę i że obiekt nadaje się do bezpiecznego
użytkowania (k. 248). Także rozpoczęcie użytkowania hotelu świadczyło o tym, że
prace zostały zakończone i wykonane bez wad istotnych.
Natomiast to, jakie prace zostały wykonane, w jakim rozmiarze i o jakiej
wartości wynikało z zestawień podpisanych przez inspektora nadzoru K.S. z
adnotacją: „Obmiar robót potwierdzam” (k. 56, 59). Tych właśnie dokumentów
dotyczyła druga ze wskazanych przez skarżącego podstaw oczywistej zasadności
jego skargi kasacyjnej.
Należy zatem przypomnieć, że dokumenty te zostały złożone do akt wraz
z pozwem (w grudniu 2021 roku) w kserokopiach potwierdzonych za zgodność
z oryginałem przez pełnomocnika powoda radcę prawną A.B. Mimo wielokrotnego
składania różnych pism, pozwany nie kwestionował istnienia tych dokumentów do
września 2024 roku, kiedy został złożony wniosek w trybie art. 129 § 1 k.p.c. o
złożenie ich oryginałów, co okazało się niemożliwe, gdyż wówczas zaginęły.
Należy wskazać, że obowiązek złożenia oryginałów dokumentów powstaje,
gdy zażąda tego sąd albo strona przeciwna (art. 248 i art. 129 § 1 k.p.c.). W takiej
sytuacji zamiast oryginału może być złożona potwierdzona za zgodność
z oryginałem kopia. Poświadczenie zgodności kopii z oryginałem przez radcę
prawną w świetle art. 129 § 3 k.p.c. ma charakter dokumentu urzędowego.
I CSK 3353/25
5
Niezależnie od tego przeprowadzone postępowanie potwierdziło, że te
dokumenty istniały oraz że adnotacje na nich widniejące były sporządzone
i podpisane przez K.S. Potwierdził to sam K.S zeznając dwukrotnie w sprawie (k.
295, 659v; k.527v), potwierdził także, że wymienione w nich prace zostały
wykonane, gdyż dokonywał czynności sprawdzenia i obmiaru prac wykonanych
przez powoda (k. 527v, k. 660 i n.), co pozostaje także w zgodności z zeznaniami
R.K. uczestniczącego w tych czynnościach (k. 306, 678v).
W tych warunkach dokumenty te mogły stanowić pełnowartościowy dowód
z dokumentu potwierdzający zakres prac wykonanych przez powoda.
Uznać zatem należy, że wskazane we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej
okoliczności nie uzasadniały jej przyjęcia do rozpoznania.
Wobec powyższego, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł
jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie
art. 98 k.p.c.
M.L.
[SOP]
Krzysztof Wesołowski
