I CSK 3105/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Marcin Łochowski
11 grudnia 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 11 grudnia 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa B.K. i E.K.
przeciwko syndykowi masy upadłości Bank spółki akcyjnej w W.
o ustalenie,
na skutek skargi kasacyjnej B.K. i E.K.
od wyroku częściowego Sądu Apelacyjnego w Warszawie
z 20 marca 2025 r., V ACa 1735/24,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Powodowie B.K. i E.K. wnieśli skargę kasacyjną od wyroku częściowego
Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 20 marca 2025 r., zaskarżając ten wyrok w
całości, wnosząc o jego uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy przez
uwzględnienie apelacji powodów.
W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
skarżący wskazali, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, o czym
świadczy dokonana przez Sąd Apelacyjny oczywiście nieprawidłowa wykładnia art.
58 § 1 i 2 w zw. z art. 3531 i art. 56 k.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
I CSK 3105/25
2
Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, jeżeli zaskarżone nią
orzeczenie zapadło wskutek oczywistego naruszenia prawa, zaś oczywiste
naruszenie prawa powinno być rozumiane jako widoczna, bez potrzeby
dokonywania pogłębionej analizy jurydycznej, sprzeczność wykładni lub stosowania
prawa z jego brzmieniem albo powszechnie przyjętymi regułami interpretacji.
Skarżący powinien wykazać kwalifikowaną postać naruszenia przepisów prawa
materialnego lub procesowego, widoczną prima facie, przy wykorzystaniu
podstawowej wiedzy prawniczej. Ma to być przy tym zasadność łatwo dostrzegalna
już nawet przy pobieżnej lekturze skargi.
Skarżący nie wykazali, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Przede wszystkim nie może być skuteczny zabieg, sprowadzający się do powołania
w ramach uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania na naruszenie
przepisów wskazanych w ramach podstawy kasacyjnych (s. 2 skargi kasacyjnej).
Są to przecież dwa odrębne elementy konstrukcyjne skargi kasacyjnej. Przesłanką
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest oczywiste naruszenie
konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której
naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Sam
zarzut naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie
prowadzi wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Wymaga podkreślenia, że Sądy meriti przyjęły, że sporna pożyczka została
zaciągnięta przez powodów w związku z działalnością gospodarczą, co oznacza,
że powodom nie przysługuje ochrona konsumencka i nie ma do nich zastosowania
art. 3851 i nast. k.c. Skarżący nie kwestionują tego stanowiska w skardze
kasacyjnej. W tym kontekście odwołanie się do uchwały składu całej Izby Cywilnej
Sądu Najwyższego z 25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22 (OSNC 2024, nr 12, poz.
118), jest chybione. Uchwała ta bowiem odnosi się do umów zawieranych przez
banki z konsumentami i w zasadniczej części jest poświęcona wykładni art. 3581
k.c.
Poza tym złożona problematyka prawna poruszona w skardze, skutkująca
przytaczanymi przez skarżącego licznymi orzeczeniami Sądu Najwyższego,
wyklucza a limine uznanie skargi za uzasadnioną w stopniu oczywistym. Co więcej
I CSK 3105/25
3
należy zwrócić uwagę, że – wbrew twierdzeniom skarżących – Sąd Najwyższy
w orzeczeniach dotyczących umów kredytu albo pożyczki zawieranych przez
przedsiębiorców nie przyjmuje założenia o nieważności całej umowy z uwagi na
nieważność postanowień przeliczeniowych, wiążących wysokość świadczeń stron
z kursem waluty obcej. Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w wyroku z 27 maja 2022 r.,
II CSKP 314/22 (OSNC-ZD 2022, nr 4, poz. 50), nieważność postanowienia umowy
kredytu ze względu na uprawnienie banku do jednostronnego oznaczenia kursu
waluty właściwej do wyliczenia wysokości zobowiązania kredytobiorcy i ustalenia
wysokości rat kredytu nie przesądza nieważności umowy kredytu (zob. też np.
wyroki SN z 18 kwietnia 2023 r., II CSKP 914/22, i z 13 marca 2024 r., II CSKP
218/24, oraz postanowienie SN z 4 marca 2025 r., I CSK 1715/24). Tym bardziej
nie można więc uznać, że Sąd Apelacyjny dopuścił się oczywistego naruszenia
prawa materialnego, skoro przychylił się do stanowiska przyjętego w powyższych
orzeczeniach Sądu Najwyższego.
Nie ma przy tym innych przyczyn uzasadniających przyjęcie skargi
kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności nieważności postępowania (art. 3989 §
1 pkt 3 k.p.c.). Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c.
odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
(D.Z.)
[a.ł]
