I CSK 307/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Ewa Stefańska
25 sierpnia 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 25 sierpnia 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa T.W. i J.W.
przeciwko Bank spółce akcyjnej w W.
o zapłatę i ustalenie,
na skutek skargi kasacyjnej Bank spółki akcyjnej w W.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku
z 26 maja 2025 r., I ACa 2562/23,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od pozwanego na rzecz powodów po 1350 zł
(tysiąc trzysta pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów
postępowania kasacyjnego, wraz z odsetkami w wysokości
odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia następnego po
upływie tygodnia od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu
postanowienia do dnia zapłaty.
(M.T.)
UZASADNIENIE
Pozwany wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku
z 26 maja 2025 r., sygn. I ACa 2562/23.
Powodowie wnieśli o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
i zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania kasacyjnego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
I CSK 307/26
2
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną
do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Tylko na tych
przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest
uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej
funkcje publicznoprawne. Zatem nie w każdej sprawie, skarga kasacyjna może być
przyjęta do rozpoznania. Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową
i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie skargę, będącą szczególnym środkiem
zaskarżenia. W judykaturze Sądu Najwyższego, odwołującej się do orzecznictwa
Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu, jeszcze w okresie
obowiązywania kasacji zostało utrwalone stanowisko, że ograniczenie dostępności
i dopuszczalności kasacji nie jest sprzeczne z Konstytucją RP, ani z wiążącymi
Polskę postanowieniami konwencji międzynarodowych (zob. uzasadnienie uchwały
składu siedmiu sędziów SN z 17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00, OSNC 2001, nr 4,
poz. 53). Podstawowym celem postępowania kasacyjnego jest ochrona interesu
publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni oraz wkład Sądu Najwyższego
w rozwój prawa i jurysprudencji (zob. postanowienie SN z 4 lutego 2000 r., II CZ
178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147).
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparł
na przesłance uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Przesłanka ta nie została
jednak spełniona.
Pozwany wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na jej
oczywistą zasadność (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.). Wskazał, że Sąd II instancji
zaniechał rozpoznania istoty sprawy w zakresie okoliczności faktycznych, które
ujawniły się po wydaniu wyroku przez Sąd I instancji, a przed wydaniem wyroku
przez Sąd II instancji, tzn. nie rozpatrzył w sposób merytoryczny zgłoszonego w
toku sprawy przed Sadem II instancji zarzutu wygaśnięcia wierzytelności powodów
I CSK 307/26
3
w kwocie 57 772,84 zł, tj. wierzytelności uwzględnionej w wyroku Sądu I instancji,
która - zdaniem pozwanego - wygasła na skutek złożonego przez powodów
oświadczenia o potrąceniu z 9 stycznia 2024 r.
W rozpoznawanej sprawie oczywista zasadność skargi nie zachodzi. Wbrew
twierdzeniom skarżącego, Sąd Apelacyjny nie pominął oświadczenia powodów
o potrąceniu z 9 stycznia 2024 r. Przeciwnie, odniósł się do niego szczegółowo
analizując zarówno materialnoprawne skutki potrącenia, jak i procesowe wymogi
skutecznego podniesienia zarzutu potrącenia wynikające z art. 2031 k.p.c.
Następnie wyjaśnił, dlaczego dokument ten nie mógł zostać uwzględniony przy
rozstrzyganiu sprawy. Argumentacja skargi sprowadza się zatem do polemiki z
oceną prawną Sądu Apelacyjnego oraz przyjętą przez ten Sąd wykładnią art. 2031
k.p.c. Nie można podzielić stanowiska, że Sąd II instancji nie rozpoznał istoty
sprawy. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku jednoznacznie wynika, iż Sąd ten
rozpoznał i ocenił zgłoszone twierdzenia dotyczące wygaśnięcia wierzytelności na
skutek potrącenia, uznając je za nieskuteczne z przyczyn szczegółowo wskazanych
w motywach orzeczenia.
Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł,
jak w sentencji.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1,
11 i 3 w zw. z art. 39821 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., przy uwzględnieniu § 2 pkt 6
w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22
października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych
(M.T.)
[SOP]
