I CSK 3049/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Agnieszka Jurkowska-Chocyk
18 czerwca 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 18 czerwca 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa M.S. i M.S.1
przeciwko Bankowi spółce akcyjnej w W.
o ustalenie i zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej Banku spółki akcyjnej w W.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku
z 4 kwietnia 2025 r., V ACa 1947/23,
I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
II. zasądza od Banku spółki akcyjnej w W. na rzecz M.S. i
M.S.1 po 4 050 zł (cztery tysiące pięćdziesiąt złotych) tytułem
zwrotu
kosztów
postępowania
kasacyjnego
z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie
w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas po upływie
tygodnia od dnia doręczenia zobowiązanemu niniejszego
postanowienia do dnia zapłaty.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 1 marca 2023 r. Sąd Okręgowy w Gdańsku ustalił, że stosunek
prawny wynikający z zawartej w dniu 11 września 2006 r. pomiędzy M.S. i M.S.1 a
Bank1 S.A. w G. (poprzednikiem prawnym pozwanego) umowy kredytu nie istnieje
z uwagi na nieważność umowy (pkt 1); zasądził od Banku S.A.
I CSK 3049/25
2
w W. na rzecz powodów 20 031,10 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie
od 8 maja 2021 r. do dnia zapłaty (pkt 2); zasądził od pozwanego na rzecz
powodów 33 841,28 CHF wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od
8 maja 2021 r. do dnia zapłaty (pkt 3) i orzekł o kosztach postępowania (pkt 4).
Wyrokiem z 4 kwietnia 2025 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku oddalił apelację
pozwanego i orzekł o kosztach postępowania.
Pozwany wniósł skargę kasacyjną, w której zaskarżył wyrok Sądu
Apelacyjnego w całości. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
skarżący powołał się na jej oczywistą zasadność wskazując, że Sąd Apelacyjny nie
uwzględnił na etapie wyrokowania skutków potrącenia, mimo że powodowie złożyli
poza procesem oświadczenie o potrąceniu, które zostało wprowadzone do
materiału dowodowego przez pozwanego pismem z dnia 19 listopada 2024 r.
W odpowiedzi powodowie wnieśli o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania i zasądzenie na ich rzecz od pozwanego zwrotu kosztów zastępstwa
procesowego przed Sądem Najwyższym.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną
do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości
lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Nakładając
na skarżących obowiązek wskazania i uzasadnienia oznaczonej przesłanki
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ustawodawca zmierzał do
zagwarantowania, że skarga kasacyjna, nadzwyczajny środek zaskarżenia
prawomocnych orzeczeń, będzie pełnić przypisane jej funkcje publicznoprawne.
Ograniczenie przesłanek do czterech ma więc zapewnić, że przyjęcie skargi
kasacyjnej do rozpoznania ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych
sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne, a skarga
kasacyjna nie stanie się instrumentem wykorzystywanym w każdej sprawie.
Oczywista zasadność skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) zachodzi
wówczas, gdy z treści skargi bez potrzeby głębszej analizy oraz szczegółowych
I CSK 3049/25
3
rozważań wynika, że wadliwości przytoczone w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie
skargi kasacyjnej do rozpoznania, uzasadniają uwzględnienie skargi. W wypadku,
gdy strona skarżąca twierdzi, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona,
powinna przedstawić argumentację prawną wyjaśniającą w czym ta oczywistość się
wyraża oraz uzasadnić to twierdzenie. Konieczne jest w związku z tym wykazanie
kwalifikowanej postaci naruszenia prawa materialnego i procesowego, polegającej
na jego oczywistości prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy
prawniczej (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 10 stycznia 2003 r.,
V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49; postanowienie Sądu Najwyższego
z 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006 r., nr 4, poz. 75; postanowienie Sądu
Najwyższego z 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06). Wymaga przy tym podkreślenia,
że przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej nie jest oczywiste naruszenie
konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której
naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob.
postanowienie SN z 8 października 2015 r., IV CSK 189/15). Wynikająca
z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przesłanka oczywistej zasadności skargi kasacyjnej ma
charakter wyjątkowy. W konsekwencji, w judykaturze Sądu Najwyższego przyjmuje
się, że skarga kasacyjna jest zasadna w stopniu „oczywistym”, jeżeli można ją
stwierdzić „na pierwszy rzut oka”, bez potrzeby pogłębionego badania okoliczności
sprawy (zob. postanowienie SN z 2 sierpnia 2007 r., III UK 45/07).
Bliższa analiza wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie
pozwala przyjąć, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w przyjętym
wyżej rozumieniu.
Należy podkreślić, że skarżący nie składał w niniejszym procesie
oświadczenia o potrąceniu w trybie art. 2031 k.p.c., lecz w postępowaniu
odwoławczym powoływał się na oświadczenie powodów o potrąceniu, jednocześnie
podnosząc w apelacji zarzuty przeciwko rozstrzygnięciu Sądu pierwszej instancji
o nieważności umowy kredytowej. W konsekwencji nawet ewentualny brak
merytorycznego zbadania w niniejszym procesie przez Sąd drugiej instancji
skutków zarzutu potrącenia złożonego przez powodów poza procesem, w sytuacji
gdy pozwany do zakończenia postępowania odwoławczego nie podniósł własnego
zarzutu potrącenia, jak tego wymaga art. 2031 k.p.c., lecz kontestował orzeczenie
I CSK 3049/25
4
Sądu pierwszej instancji orzekające o nieważności umowy kredytowej, nie pozwala
na podzielenie tezy skarżącego o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej
w znaczeniu wyżej opisanej przesłanki przyjęcia jej do rozpoznania. Konieczne jest
przy tym odróżnienie zarzutu potrącenia jako czynności materialnoprawnej, której
celem jest lub było doprowadzenie do wygaśnięcia zobowiązania od procesowego
zarzutu potrącenia mającego na celu doprowadzenie do oddalenia powództwa
w całości lub w części. Zważywszy, że skuteczność procesowego zarzutu
potrącenia została ograniczona do przypadków, które objęte są dyspozycją
art. 2031 k.p.c., brak spełnienia określonych w nim wymagań skutkuje tym, że
zarzut potrącenia nie może zostać uwzględniony na etapie wyrokowania, nawet
jeśli materialnoprawne oświadczenie o potrąceniu było złożone skutecznie
(postanowienie SN z 20 kwietnia 2026 r., I CSK 1946/25).
Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej
do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c.).
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 98 § 1, 11
i 3 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz w zw. z § 2 pkt 7, § 10 ust. 4 pkt 2
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie
opłat za czynności adwokackie.
Agnieszka Jurkowska-Chocyk
A.G.
[SOP]
