I CSK 3001/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Marcin Łochowski
11 grudnia 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 11 grudnia 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa T.K.
przeciwko T. w W.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej T.K.
od wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach
z 18 czerwca 2025 r., II Ca 235/25,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od T.K. na rzecz T. w W. 2700 złotych kosztów
postępowania kasacyjnego z odsetkami w wysokości odsetek
ustawowych za opóźnienie za czas po upływie tygodnia do dnia
doręczenia niniejszego postanowienia T.K. do dnia zapłaty.
UZASADNIENIE
Powód T.K. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w
Kielcach z 18 czerwca 2025 r., zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego
uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania,
skarżący powołał się na wstępujące w sprawie istotne zagadnienia prawne:
I CSK 3001/25
2
1) Czy w świetle art. 67 ust. 2 pkt 7 i ust. 3 ustawy z dnia 22 maja 2003 r.
o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym
i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (dalej: „u.u.o.”) sąd może
odmówić przyjęcia za podstawę ustalenia szkody opinii technicznej dotyczącej
obciążenia śniegiem dachu budynku i powoływać się wyłącznie na dane IMGW
dotyczące obciążenia gruntu, pomimo że norma ustawowa przewiduje możliwość
ustalania szkody „w oparciu o stan faktyczny i rozmiar szkód świadczący o
działaniu zjawisk” w przypadku, gdy dane IMGW nie odzwierciedlają rzeczywistej
sytuacji lokalnej?
2) Czy dla uznania szkody za powstałą w wyniku opadów śniegu
w rozumieniu art. 67 ust. 2 pkt 7 u.u.o. konieczne jest stwierdzenie przekroczenia
norm obciążenia śniegiem gruntu, czy też wystarczające jest wykazanie, że szkoda
pozostaje w adekwatnym związku przyczynowym z nagromadzeniem śniegu i lodu
na dachu budynku (art. 67 ust. 3 u.u.o.)?
Ponadto skarżący wskazał, że skarga kasacyjna jest oczywiście
uzasadniona powołując się na wskazane w skardze podstawy kasacyjne, w
szczególności zarzuty naruszenia prawa materialnego.
W odpowiedzi na skargę pozwany wniósł o odmowę przyjęcia jej do
rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest
zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego wyjaśnienie
może przyczynić się do rozwoju prawa. Zagadnienie prawne powinno umożliwić
Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się
do samej subsumpcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu.
Skarżący w istocie nie sporządził uzasadnienia dla pierwszej przesłanki
kasacyjnej, ograniczając się tylko do sformułowania zagadnień prawnych.
Uzasadnienie wniosku w tym zakresie ogranicza się do jednego zdania:
„Rozstrzygnięcie tej kwestii ma znaczenie dla praktyki stosowania prawa w licznych
sprawach z zakresu ubezpieczeń obowiązkowych, w których pojawia się problem
interpretacji pojęcia »opad śniegu« i zakresu ochrony ubezpieczeniowej”. Skarżący
I CSK 3001/25
3
nie przytoczył jednak jakichkolwiek argumentów wskazujących na istnienie
poważnych wątpliwości prawnych odnośnie do przedstawionych zagadnień,
poglądów orzecznictwa i doktryny oraz możliwych rozbieżnych interpretacji
prawnych i racji jurydycznych stojących za każdą z nich. Uniemożliwia to Sądowi
Najwyższemu uwzględnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
na podstawie art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
Skarga kasacyjna jest natomiast oczywiście uzasadniona, jeżeli zaskarżone
nią orzeczenie zapadło wskutek oczywistego naruszenia prawa, zaś oczywiste
naruszenie prawa powinno być rozumiane jako widoczna, bez potrzeby
dokonywania pogłębionej analizy jurydycznej, sprzeczność wykładni lub stosowania
prawa z jego brzmieniem albo powszechnie przyjętymi regułami interpretacji.
Skarżący powinien wykazać kwalifikowaną postać naruszenia konkretnych
przepisów prawa materialnego lub procesowego, widoczną prima facie, przy
wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej. Ma to być przy tym zasadność
łatwo dostrzegalna już nawet przy pobieżnej lekturze skargi.
Skarżący nie wykazał, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Przede
wszystkim nie może być skuteczny zabieg, którym się posłużył, powołując się
w ramach uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania na naruszenie
przepisów wskazanych w ramach podstaw kasacyjnych. Są to przecież dwa
odrębne elementy konstrukcyjne skargi kasacyjnej. Przesłanką przyjęcia skargi
kasacyjnej do rozpoznania nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu
prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to
spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Sam zarzut
naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie prowadzi
wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Ponadto, również w zakresie czwartej przesłanki kasacyjnej, powód nie
sporządził uzasadnienia w sposób prawidłowy, gdyż poza przytoczeniem
orzecznictwa Sądu Najwyższego związanego z wykładnią art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.,
uzasadnienie to również ogranicza się do jednego zdania: „W przedmiotowej
sprawie taki charakter mają wskazane podstawy kasacyjne, a w szczególności
zarzuty naruszenia prawa materialnego przez Sąd II instancji, co zostało
I CSK 3001/25
4
szczegółowo uzasadnione powyższą argumentacją zawartą w pkt I części
merytorycznej niniejszej skargi i uzasadnia jej przyjęcie do rozpoznania przez Sąd
Najwyższy”. Skarżący nie wskazał nawet, jakie przepisy zostały jego zdaniem
naruszone w sposób kwalifikowany. Nie jest zaś rolą Sądu Najwyższego
poszukiwanie argumentów uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania w treści uzasadnienia skargi, a zwłaszcza podstaw kasacyjnych, jeżeli
strona nie powołała ich we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. odmówił
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, a stosownie do art. 98 § 1, 11 i 3 k.p.c.
oraz § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości
z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych
obciążył skarżącego kosztami postępowania kasacyjnego.
(D.Z.)
[r.g.]
