I CSK 294/13

Sygn. akt I CSK 294/13

POSTANOWIENIE

Dnia 14 lutego 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Bogumiła Ustjanicz

w sprawie z wniosku K. K., T. K. i C. K.
‎przy uczestnictwie X. Y., A. B., T. B., I. R., A. R. i J. S.
‎o rozgraniczenie,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 lutego 2014 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej uczestnika T. B.
‎od postanowienia Sądu Okręgowego w W.
‎z dnia 30 listopada 2012 r., sygn. akt IV Ca […],

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w  W. oddalił apelację uczestników T. B. i A. B. od postanowienia Sądu Rejonowego w W. z dnia 2 lutego 2011 r., którym dokonane zostało rozgraniczenie nieruchomości wnioskodawców i  uczestników według stanu prawnego wynikającego z dokumentacji uwłaszczeniowej i księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości wnioskodawców.

Skarga kasacyjna uczestnika oparta została na obu podstawach przewidzianych w art. 398³ § 1 k.p.c. We wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania skarżący powołał przyczyny wymienione w art.398⁹§ 1 pkt 1 i 4 k.p.c. Istotne zagadnienie prawne połączył z koniecznością udzielenia odpowiedzi na sformułowane pytania, dotyczące rozumienia art. 153 k.c. oraz wyjaśnienia: czy jako stan prawny granic nieruchomości może być uważany przebieg granic działki kupionej w  wymaganej formie i objętej księgą wieczystą, określenie granic w  oparciu o  sporządzoną mapę w postanowieniu o dział spadku, dokonanie podziału działki i  wyodrębnienia samodzielnych działek, jeśli określona została
‎powierzchnia działek nowoutworzonych; czy sporządzenie protokołu granicznego z  udziałem właścicieli przylegających działek może być uznane za ugodowe rozgraniczenie, ewentualnie wznowienie granic. Oczywista zasadność skargi kasacyjnej wyraża się w  niezauważeniu przez Sąd drugiej instancji, że  wnioskodawczyni i jej mąż nie nabyli własności nieruchomości, której dotyczy żądanie rozgraniczenia, wobec niedochowania formy aktu notarialnego darowizny.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna ukształtowana została w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako środek zaskarżenia o szczególnym charakterze, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa i  jednolitości wykładni oraz eliminację orzeczeń oczywiście wadliwych, bądź dotkniętych nieważnością postępowania, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżania orzeczeń niesatysfakcjonujących stron. Realizacji tego celu służy instytucja tzw. przesądu, ustanowionego w art. 398⁹ k.p.c., w ramach którego Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny sprawy przedstawionej mu ze skargą kasacyjną. Zakres przeprowadzanego badania jest ograniczony do kontroli, czy w  sprawie występuje istotne zagadnienie, zachodzi potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, a zatem okoliczności przewidziane w art. 398⁹§ 1 pkt. 1 do 4 k.p.c. Nie podlegają natomiast badaniu podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie. Założenie wymagania objętego art. 398⁴ § 2 k.p.c. zostanie spełnione, jeżeli skarżący przedstawi w skardze kasacyjnej i  uzasadni przesłanki o charakterze publicznoprawnym, stanowiące podstawę wstępnej, merytorycznej oceny przesłanek określonych w art. 398⁹ § 1 k.p.c.

Powołanie przyczyny objętej art. 398⁹ § 1 pkt 1 k.p.c. wymaga przedstawienia tego zagadnienia z powołaniem konkretnych przepisów prawa, wykazania, że jest istotne, nowe, poważne i nierozwiązanie dotąd w orzecznictwie sądowym, a  wyjaśnienie go ma znaczenie nie tylko dla rozstrzygnięcia sprawy skarżącego, ale także innych podobnych spraw (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 9 maja 2006 r., V CSK 75/06, niepubl; z dnia 5 grudnia 2008  r., III CZP 119/08, niepubl.; z  dnia 26 czerwca 2008 r. niepubl.; z dnia 26  stycznia 2012 r., I PK 124/11, niepubl.). Ponadto zagadnienie powinno być sformułowane w sposób ogólny i abstrakcyjny, umożliwiający Sądowi Najwyższemu udzielenie odpowiedzi uniwersalnej, nie sprowadzającej się do samej subsumcji i  rozstrzygnięcia sporu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z  dnia 26 stycznia 2012 r., I PK 124/11, niepubl.). Zredagowane przez skarżącego zagadnienia pozbawione są właściwości kwalifikujących je jako istotne i nowe w  powołanym rozumieniu. Przytoczone w uzasadnieniu wniosku o  przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania rozważania nie wskazują na potrzebę dokonywania wykładni powołanych przepisów, które były przedmiotem licznych wypowiedzi Sądu Najwyższego. Wątpliwości związane z zastosowaniem tych przepisów w  okolicznościach konkretnej sprawy, prowadzą w zasadzie do poddania kontroli zaskarżonego orzeczenia, dotyczą zatem zastosowania prawa w tej sprawie nie zaś jego wykładni.

Oczywista zasadność skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 398⁹§ 1 pkt 4 k.p.c. to zasadność widoczna od razu, bez konieczności dokonywania pogłębionej analizy wywodów zamieszczonych w skardze, wskazująca, że zaskarżone orzeczenie nie powinno się ostać. Doszło bowiem do kwalifikowanego, czyli oczywistego naruszenia prawa, którego skutkiem było wydanie przez Sąd drugiej instancji orzeczenia oczywiście wadliwego (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49; z dnia 8 marca 2002 r„ I PKN 341/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 285/07, niepubl.; z dnia 23 listopada 2010 r., III UK 10/11, niepubl.). Na takie rozumienie powołanej przesłanki nie wskazuje wniosek skarżącego. Tak wniosek, jak i jego uzasadnienie na tle dopuszczalnych podstaw skargi kasacyjnej oraz motywów zaskarżonego wyroku nie daje argumentów dla oceny, iż kwestionowane rozstrzygnięcie stanowi konsekwencję jaskrawych błędów w zakresie wykładni prawa, jak też, że zachodzi potrzeba rozpoznania skargi kasacyjnej.

Nie doszło do nieważności postępowania przed Sądem drugiej instancji, którą Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę z urzędu w granicach zaskarżenia.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 398⁹§ 2 k.p.c.

aw

es