I CSK 2830/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Adam Doliwa
8 lipca 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 8 lipca 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa Ł.L. i J.L.
przeciwko Bankowi spółce akcyjnej w W.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej Banku spółki akcyjnej w W.
od wyroku Sądu Okręgowego w Koszalinie
z 31 stycznia 2025 r., VII Ca 416/24,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od pozwanej Banku spółki akcyjnej w W. na rzecz
każdego z powodów Ł.L. i J.L. po 1350 (tysiąc trzysta
pięćdziesiąt) złotych z odsetkami w wysokości odsetek
ustawowych za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia
doręczenia niniejszego postanowienia pozwanej do dnia zapłaty
tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
(P.H.)
UZASADNIENIE
Pozwana, Bank spółka akcyjna w W., wywiodła skargę kasacyjną od wyroku
Sądu Okręgowego w Koszalinie z 31 stycznia 2025 r., wydanego w sprawie z
powództwa Ł.L. i J.L. o zapłatę.
Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania skarżący bank
wskazał na oczywistą zasadność skargi polegającą na błędnym zastosowaniu
I CSK 2830/25
2
przez Sąd drugiej instancji art. 46 ust. 3 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r.
o usługach płatniczych (Dz. U. z 2026 r., poz. 623) wobec płatnika będącego
konsumentem. Pozwana podała, że w sprawie występują istotne zagadnienia
prawne związane z autoryzacją transakcji płatniczych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie
występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów
prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności
w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna
jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).
Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest
zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego wyjaśnienie
może przyczynić się do rozwoju prawa. Zagadnienie prawne powinno przede
wszystkim być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie
faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń (zob.
postanowienie SN z 7 czerwca 2001 r., III CZP 33/01), a jednocześnie być
przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, aby umożliwić Sądowi
Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się do samej
subsumpcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu (zob. postanowienia
SN: z 15 października 2002 r., III CZP 66/02; z 22 października 2002 r.,
III CZP 64/02, i z 5 grudnia 2008 r., III CZP 119/08). Konieczne jest przytoczenie
argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen. Skarżący powinien
nie tylko wskazać przepis prawa (materialnego lub procesowego), którego dotyczy
zagadnienie, ale także przedstawić pogłębioną argumentację prawną w celu
wykazania, że zagadnienie jest istotne, a jego rozstrzygnięcie ma znaczenie dla
merytorycznego rozstrzygnięcia w jego sprawie (zob. m.in. postanowienia
SN: z 23 sierpnia 2007 r., I UK 134/07, i z 9 lutego 2011 r., III SK 41/10).
Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, gdy dla przeciętnego
prawnika z samej treści skargi – bez pogłębionej analizy i jurydycznych dociekań –
w sposób jednoznaczny wynika, że wskazane w niej podstawy zasługują na
uwzględnienie z uwagi na kwalifikowany charakter naruszenia przepisów prawa.
I CSK 2830/25
3
Przyczyna przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, jaką jest jej oczywista
zasadność, może dotyczyć jedynie przepisów prawa niepodlegających różnej
wykładni i niepozostawiających sądowi swobody oceny. Chodzi przy tym
o wykładnię w oczywisty, dostrzegalny już prima facie sposób sprzeczną z jednolitą
i ugruntowaną wykładnią skonkretyzowanego przepisu, przyjmowaną
w orzecznictwie i nauce prawa (zob. m.in. postanowienia SN: z 21 maja 2025 r.,
I CSK 558/24; z 26 marca 2025 r., I CSK 3537/23; z 30 stycznia 2025 r.,
I CSK 3814/23; z 31 grudnia 2024 r., I CSK 1853/23; z 20 listopada 2024 r.,
I CSK 2892/23; z 14 września 2023 r., I CSK 518/23; z 27 lipca 2023 r.,
I CSK 5328/22).
Analiza skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że przesłanka
z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. nie została spełniona. Pozwana pod pozorem oczywistej
zasadności w istocie pyta o trafność stanowiska Sądu Okręgowego wyrażonego
w związku z rozstrzygnięciem tej konkretnej sprawy. Przedstawiła wyłącznie własne
stanowisko, polemizując z niekorzystnym dla niej rozstrzygnięciem Sądu drugiej
instancji.
Podstawami skargi kasacyjnej nie mogą być objęte zarzuty błędnych ustaleń
faktycznych i oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.), więc nie można z odwołaniem
się do nich kreować zagadnienia prawnego opartego na założeniu, że
w rzeczywistości miał miejsce stan faktyczny inny, niż ustalony przez sądy obu
instancji, czyli inny, niż stanowiący podstawę rozstrzygnięcia.
Nie jest rzeczą Sądu Najwyższego ustalanie stanu faktycznego
i dopuszczanie w sprawie nowych dowodów. Skarżąca błędnie traktują skargę
kasacyjną jako trzecią instancję odwoławczą. Znamienne, że sądy obu instancji
wyczerpująco i wnikliwie odniosły się do przeprowadzonych dowodów. Sądy
szczegółowo ustaliły stan faktyczny, sposób wykonania transakcji płatniczej i jej
autoryzacji, a także liczbę transakcji oraz kwoty. Nadto Sądy w sposób
wyczerpujący ustaliły także autoryzowanie płatności BLIK. Odniosły się
szczegółowo do okoliczności podania przez powoda danych dotyczących karty
płatniczej, oceniając, iż nie doszło do niedbalstwa z jego strony.
I CSK 2830/25
4
Podkreślenia wymaga, że wywody zawarte w uzasadnieniu wniosku
o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, sprowadzają się do polemiki
z zaskarżonym orzeczeniem, nie zaś wykazania, że przy jego ferowaniu popełniono
uchybienia w zakresie stosowania prawa, które miały charakter kwalifikowany i nie
podlegały różnym ocenom. Słusznie dokonały prounijnej wykładni
art. 72 ust. 1 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 z dnia
25 listopada 2015 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego,
zmieniającej dyrektywy 2002/65/WE, 2009/110/WE, 2013/36/UE i rozporządzenie
(UE) nr 1093/2010 oraz uchylającej dyrektywę 2007/64/WE (tzw. "PSD2").
Uzasadnienie wniosku stanowi w istocie próbę zaangażowania Sądu
Najwyższego do kolejnej weryfikacji instancyjnej prawidłowości dokonania przez
Sąd drugiej instancji ustaleń faktycznych i oceny prawnej w sprawie, co nie jest
celem postępowania kasacyjnego i nie może skutecznie uzasadniać wniosku
o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na przesłankę przedsądu
przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Zgodnie z art. 45 ust. 1 ustawy o usługach płatniczych, w drodze wyjątku od
zasady określonej w art. 6 k.c., ciężar udowodnienia, że transakcja płatnicza była
autoryzowana przez użytkownika lub że została wykonana prawidłowo, spoczywa
na dostawcy tego użytkownika. Według art. 45 ust. 2 u.o.u.p., wykazanie przez
dostawcę zarejestrowanego użycia instrumentu płatniczego nie jest wystarczające
do udowodnienia, że transakcja płatnicza została przez użytkownika autoryzowana.
Dostawca jest obowiązany udowodnić inne okoliczności wskazujące na autoryzację
transakcji płatniczej przez płatnika albo okoliczności wskazujące na fakt, że płatnik
umyślnie doprowadził do nieautoryzowanej transakcji płatniczej, albo umyślnie lub
wskutek rażącego niedbalstwa dopuścił się naruszenia co najmniej jednego
z obowiązków, o których mowa w art. 42 wspomnianej ustawy (zob. wyrok SN
z 18 stycznia 2018 r., V CSK 141/17).
Sąd Najwyższy uznał, że nie ma innych przyczyn uzasadniających przyjęcie
skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności w postaci nieważności
postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).
I CSK 2830/25
5
Z tej przyczyny Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił
przyjęcia skargi do rozpoznania. O kosztach postępowania kasacyjnego
rozstrzygnął zaś na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 i § 2 pkt 6
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie.
(P.H.)
[SOP]
