I CSK 2748/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Ewa Stefańska
25 lutego 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 25 lutego 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa K.N.
przeciwko Skarbowi Państwa - Zakładowi Karnemu w G.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej K.N.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie
z 28 lutego 2024 r., I ACa 2496/23,
1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2) zasądza od powoda na rzecz pozwanego Skarbu Państwa –
Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej 240 zł
(dwieście czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa
procesowego w postępowaniu kasacyjnym, z odsetkami
w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu
świadczenia pieniężnego za czas po upływie tygodnia od dnia
doręczenia niniejszego orzeczenia zobowiązanemu do dnia
zapłaty.
(M.M.)
(AG)
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 28 lutego 2024 r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie oddalił apelację
powoda od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z 31 sierpnia 2023 r. w sprawie
I CSK 2748/24
2
z powództwa K.N. przeciwko Skarbowi Państwa – Zakładowi Karnemu w G.
o zapłatę i orzekł o kosztach postępowania.
Powód wniósł skargę kasacyjną, w której zaskarżył wyrok Sądu drugiej
instancji w części, tj. co do rozstrzygnięcia zawartego w punktach I i II, oraz wniósł
o jego uchylenie w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu
do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi pozwany wniósł o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej
do rozpoznania i zasądzenie na rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii Generalnej
RP kosztów postępowania kasacyjnego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej
merytorycznego rozpoznania.
Zgodnie z treścią art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę
kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: (1) w sprawie występuje istotne zagadnienie
prawne; (2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne
wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów; (3) zachodzi
nieważność postępowania lub (4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Sąd Najwyższy bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności
uzasadniające wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne
i ich uzasadnienie.
Skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach Kodeksu
postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany
na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości
orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu
prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub
oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń
umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej. Koniecznej selekcji
skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona
w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi
kasacyjnej. Ten etap postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony –
co należy podkreślić – wyłącznie do zbadania przesłanek przewidzianych
I CSK 2748/24
3
w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c., nie obejmuje zaś merytorycznej oceny skargi
kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanek, przyjęcie
skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione.
Jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
wskazano oczywistą zasadność skargi. W ocenie powoda Sąd Apelacyjny naruszył
przepisy prawa procesowego i prawa materialnego, wskazane w ramach obu
podstaw kasacyjnych.
Przewidziana w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. oczywista zasadność skargi
kasacyjnej zachodzi wówczas, gdy z jej treści, bez potrzeby głębszej analizy oraz
szczegółowych rozważań, wynika, że przytoczone podstawy kasacyjne uzasadniają
uwzględnienie skargi. W wypadku, gdy strona skarżąca twierdzi, że jej skarga
kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, powinna przedstawić argumentacje
prawną, wyjaśniającą w czym ta oczywistość się wyraża oraz uzasadnić to
twierdzenie. Powinna w związku z tym wykazać kwalifikowaną postać naruszenia
prawa materialnego i procesowego, polegającą na jego oczywistości prima facie,
przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (zob. postanowienia SN:
z 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02; z 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05;
z 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06).
W analizowanej skardze kasacyjnej nie wykazano tak rozumianej oczywistej
zasadności skargi kasacyjnej. Podniesione zarzuty stanowią jedynie polemikę
z wykładnią przepisów prawa dokonaną przez sąd.
Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej
do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1
i § 11 i art. 99 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.
[a.ł]
I CSK 2748/24
4
