I CSK 2710/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Ewa Stefańska
20 stycznia 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 20 stycznia 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W.
przeciwko E. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w B.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej E. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie
z 29 kwietnia 2025 r., I AGa 55/24,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od pozwanego na rzecz powoda 2700 zł (dwa
tysiące siedemset) złotych tytułem kosztów postępowania
kasacyjnego, z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za
opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas po
upływie tygodnia od dnia doręczenia niniejszego postanowienia
zobowiązanemu do dnia zapłaty.
(M.T.)
UZASADNIENIE
I CSK 2710/25
2
W związku ze skargą kasacyjną pozwanego E. spółka z o.o. w B. od wyroku
Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z 29 kwietnia 2025 r., Sąd Najwyższy zważył, co
następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną
do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości
lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Nakładając
na skarżących obowiązek wskazania i uzasadnienia oznaczonej przesłanki
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ustawodawca zmierzał do
zagwarantowania, że skarga kasacyjna, nadzwyczajny środek zaskarżenia
prawomocnych orzeczeń, będzie pełnić przypisane jej funkcje publicznoprawne.
Ograniczenie przesłanek do czterech ma więc zapewnić, że przyjęcie skargi
kasacyjnej do rozpoznania ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych
sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne, a skarga
kasacyjna nie stanie się instrumentem wykorzystywanym w każdej sprawie.
Skarżący jako podstawę wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania wskazał przesłankę oczywiste zasadności skargi, wywodząc ją
z zarzutów naruszenia przepisów postępowania tj. art. 382 k.p.c. oraz art. 3271
w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., a także zarzutu naruszenia prawa materialnego
tj. art. 405 k.c. Zarzuty te nie uzasadniają jednak przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 382 k.p.c., Skarżący wskazał, że
Sąd II instancji w istocie dokonał odmiennych ustaleń faktycznych niż Sąd
I instancji, z pominięciem części materiału dowodowego. Zarzut ten w istocie
sprowadzał się do polemiki z oceną dowodów oraz ustaleniami faktycznymi
poczynionymi przez sąd odwoławczy. Kontrola kasacyjna nie obejmuje ponownej
oceny materiału dowodowego. Sam fakt dokonania prze Sąd drugiej instancji
ustaleń Sądu pierwszej instancji mieści się w granicach wynikających
z art. 382 k.p.c. i nie stanowi naruszenia tego przepisu. Skarżący nie wykazał przy
I CSK 2710/25
3
tym, aby doszło do kwalifikowanego naruszenia art. 382 k.p.c., polegającego na
całkowitym pominięciu istotnej części materiału dowodowego.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 3271 §1 pkt 1 k.p.c. w zw. z art.391
§ 1 k.p.c. należy wskazać, że uchybienia w zakresie sporządzenia uzasadnienia
wyroku mogą uzasadniać przyjęcie skargi kasacyjnej jedynie wówczas, gdy mają
charakter kwalifikowany, tj. gdy treść uzasadnienia w sposób zasadniczy lub
całkowity uniemożliwia przeprowadzenie kontroli kasacyjnej. Z uzasadnienia Sądu
drugiej instancji możliwe jest bowiem odtworzenie podstaw faktycznych i prawnych
rozstrzygnięcia oraz tok rozumowania Sądu.
W zakresie zarzutu naruszenia art. 405 k.c. skarżący podnosi, że przepis ten
został błędnie zastosowany wobec niewykazania przez powoda przesłanek
bezpodstawnego wzbogacenia, w szczególności prawa własności spornych
materiałów budowlanych objętych wskazanymi fakturami VAT. Argumenty
pozwanego pozostają w ścisłym związku z ustaleniami faktycznymi oraz oceną
dowodów dokonaną przez Sąd drugiej instancji. Zarzut błędnego zastosowania
art. 405 k.c. został oparty na odmiennej od przyjętej przez Sąd drugiej instancji
wersji stanu faktycznego, a także na polemice z dokonaną przez ten sąd
kwalifikacją prawną roszczenia.
Z powyższych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy
odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności,
które w ramach przedsądu jest obowiązany brać pod uwagę z urzędu.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1,
11 i 3 w zw. § 2 pkt 6 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności
radców prawnych.
Ewa Stefańska
(M.T.)
[a.ł]
I CSK 2710/25
4
